بقا اندر بقا آمد طریقت کم ز ِ آن ای دل
یقین اندر یقین آمد، قلندر بی گمان ای دل
به هر لحظه ز تدبیری، به اقلیمی رود میری
زجاه ِ قوت و پیری که باشد غیب دان ای دل؟
کجا پا هشت صاحبدل دو روز اندر یکی منزل؟
چو او را سِیْر شد حاصل از آن سوی جهان ای دل
چو بگذشتی تو گردون را، بدیدی بحر پر خون را؟
ببین تو ماه بی چون را ، به شهر لامکان ای دل
زبون ِ آن که اش باشد؟ کسی کان ره خوشش باشد
روانش بر چه اش باشد؟ زهی جان و روان ای دل
دهد نوری طبیعت را، دهد دادی شریعت را،
چو بسپاری ودیعت را، بدان سر حد جان ای دل
شنودی شمس تبریزی؟ گمان بردی ازو چیزی؟
یکی سّر ِ دل آمیزی، ترا آمد عیان ای دل؟
مولانا
چو بگذشتی تو گردون را، بدیدی بحر پر خون را؟
ببین تو ماه بی چون را ، به شهر لامکان ای دل
زبون ِ آن که اش باشد؟ کسی کان ره خوشش باشد
روانش بر چه اش باشد؟ زهی جان و روان ای دل
دهد نوری طبیعت را، دهد دادی شریعت را،
چو بسپاری ودیعت را، بدان سر حد جان ای دل
شنودی شمس تبریزی؟ گمان بردی ازو چیزی؟
یکی سّر ِ دل آمیزی، ترا آمد عیان ای دل؟
