در زبانزد خسرو

این رسم ما ست که ایستاده بمیریم
به گفتهء حلاج، در زبانزد خسرو
اما یاران من ای درختان سر به فلک کشیده در برابر ساطور
اما
ای درختان انبوه
که در دهشت تبر سِتبر ِ واژه هاتان همه ندای ِ آذادیست
اییییییییستاده گان، شمایان، که حتی در خاطر افسانه هم نمیپالید
اینسان، در آبروی روز که در گذرگه تاریخ گذشته از آن هفت چندی
ایستاده اید ، بر سر هر گذاره و میدان
ایستاده اید، به رسم زنده گی هنوز
آری
در قامت بلندی طوفان
در فصول ِ بارانی
این پود ِ دریده این تار تنیده‌ که نامش ما ست
ا ین ما
یک به یک قسم یاد کرده که ایستاده بمیرد
این ما، یک به یک در آغاز سپند ِ آذادیست

دامون
سی / بهمن / ١٣٨٩
در هفت برادرانم صانع ژاله و محمد مختاری

ما

در نهایت
بودن
معنی خویش را در ما خلاصه میکند نه در من، یا تو ِ تنها
بودن ِ ما کلمه ایست همسو علیه ِ استبداد
و تَرد ِ مرگ از اطاق این خانه
ما
همسو
ما ایرانی
و ما یک خون
در یک شریان
ما
من
وتو
و عزیزان ایستاده به گُردهء این خاک ِ ملتحب
*
ما
سئوالی بیجواب
در تفکر اینهاست

دامون
برای کریم
٢٤/بهمن/ ١٣٨٩

آذادی

در به در، میجوید درهر کرانه، افکار من، واژه ای را که در خوار باشد برای تو
این من ِ در من
عاشقانه در صید تو است
*
در بند طلسمی جادوئی، تا ابد جاری

*
دربند در حصار ِ ضحاک ْ در سیاه چال ِ کهریزک ْ در اوین، در یوق

من
این من ِ در من تو را میجوید
با هر واژه که در خوار مدیحه ات باشد، حتی با حرفه ای بر سر دار، آخرین کلام
گاه در بیدادگاه قرون وسطی
و گاه
در غیاب روزی خوش
*
سیر‌ ِ صیال‌ و قریبانه‌ء با تو بودن
قنودن در تو در فضا یی نه در فرض ِ اندیشه
نه در بهشت مجاز
که
در پسکوچه ها
در آوای ِ خوش سرود
در خلوت‌

و
در کوچه و بازار
*
آذادی


دامون
٢٤ بهمن ١٣٨٩

در باور ِ حضور

در یاد نیست خاطره ای به این سبک ِ ملتهب ْحتی در داستانی از هزار شب ِ بُغرنج
و ْ در خاطرهء فردايی دور یا نزدیک
در باور ْ گويی من ْ بُریده ام از خود ْ نا آشنا به کسی

*
تو ْ در زار ِ شب‌ ِ تنگ ْ در گیر و دار بودن باقی ْ در مخمسه ای جاری
از ستونی به ستونی
*
آمال آرزو ْ بر تنگآب این رودخانهء ماسیده در خویش ْ چون مرکبی پس مانده از گله ای خوشبخت
در شوره زاری
که در آن، نمیروید بُنی از نهان ِ دانه ای
محض ِ توشه ء موری ْ یاکه قوت پرنده ای
و در آن حتی ْ اثری از چشم بسته فرشته ای ْ با ترازوی عدالت هم

*

*

*

آمال آرزو‌ ْ در گل و لای‌ ْ چون مرکبی که خود پندار توانی

دامون

یکشنبه ١٤ بهمن١٣٨٩

انفجار

آنسان که دیده به گرماگرم
این معرکه
مینگرد
هر جانب این بندر کهنه را آهیست
وهر آه را ناله ای به دنبال
وهر نهیب را نهیبی دیگر
حکایتِ
دندان در مقابل دندان
چشم در مقابل چشم
وتو حتی
در ماهواره ات تصویر توانی کرد
شرارهء این پشته ها را
که میسوزد به ناگاه
در روشنیِ روز

*

*

*
ما به انفجار نزدیکیم، به
گفتهء
دیگر

دامون
١٧/فوریه/٢٠٠٩