tag:blogger.com,1999:blog-72044077305091413032012-01-31T18:47:44.649-05:00در کشوری که آزادی عقیده و قلم جرمی به حد و مرز ارتداد داشته باشد و حقیقت محض، به انگاره ای بی تفاوت در اساس قانون نمایان شود، و نظام خودکامه افکاری از ماقبل تاریخ را به ترویج و تلغین باشد، کوچکترین انتظار از هر انسان، مقابله با آن است. داموندامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.comBlogger2541100tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-68981491392097680722012-01-29T22:42:00.004-05:002012-01-29T22:51:03.462-05:00

پاره ای از تو درون بوته ای در ریشه های من میگدازد سخت این بیتوتهء مُحرض به تنها را مینوازد گرم و این رئیا درون کوچه های شب و این مُحرض درون نا تمام من پاره ای از تو درون ریشه های من در این بیتوتهء مُحرض دامون به ربکا تدیندوشنبه ١٠ بهمن ١٣٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-17637360258952871582012-01-22T20:42:00.002-05:002012-01-22T22:16:49.498-05:00

روزگاری پسمانده است در چنته ء در ویش در طلوع کاذب خورشید روزگاریست بس عجیب که آب از صلخه به صقف در گذاره است و داروک ها تصنیف ناکجای صبح را به آواز در غیاب خروس روگار عجیبیست در اندیشهء چکاوک، در انزوای ِ درخت و دستها در هوای تو سُر خورده در نبود و دشنهء ِ نمناک ِ مردان به جای مانده در دیس دامون ٢/١١/٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-12815739810913954472012-01-16T21:30:00.003-05:002012-01-16T21:45:13.302-05:00

گلایه ای نیست از برهوت این باغ خزان دیده ی مغموم در خشکی اندیشه های بیابان ابرها، به آهستگی باریدن را از خاطر می برند جائی برای طراوت گلها نیست در این انزوا دگر مکانی دیگر را، دور از اطراف، زمانی شایسته به وقت حلول ِ عشق در کردار زلال بارانی دامون ٢٦/دی/١٣٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-39109208830693180112012-01-07T20:04:00.001-05:002012-01-07T20:11:54.104-05:00

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های پست بهشتی را هنوز آدم در گُمانه نشسته که بگیرد، به تومار کشد، به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم زبانه میکشد از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش روز زن مبارک باد ١٧ دی١٣٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-87390972247220680932011-12-29T21:22:00.002-05:002011-12-29T21:26:37.604-05:00

این در، دری که این عوام با انگشت نحص خویش به آن نشانه رفته اند به ناکجاست و چشم بی مثال بره ها گشته مُماس در سویه سویه، در انتظار نواله ای از جنس سبز که پُر کند چینه دان حصرتشان را در این نبود این در، که کریاسش، آن پایگردش در کوبش چندش آور تن شهیدان است ومیگردد مثل ساعت با تَک و تاک در یُکّه های ء تسبیح کهربائی رنگ این در که روی پُشته های آمال آرزوست بسته مانده است

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-33356370668603164002011-12-28T22:32:00.004-05:002011-12-28T23:02:30.634-05:00

از دیروز تا به حال که این عنتر تنگش گرفت دارنده گان سوخت نفتی، پنج سنت رو بنزین کشیدن مخصوصان وقتی مانور سربازان پاسدار را در داخل آن چند لگن رو آبی و یکدانه‌لگن زیر آبی در داخل خبر ها نشان مردم دادند؛ به قول معروف بهانه برای ماتهت پنچر اینها و بالا کشیدن میلیونها دلار در ساعت، همین دو کلوم حرف احمدی بود که ورد جادوئی چُش(تنگه را میبندیم) را قرا ئت کردند. یاد هم نوع قادصی ایشان حضرت شیخ ال امثال،

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-11986088993498801552011-12-24T22:38:00.007-05:002011-12-26T22:22:38.320-05:00

یار من در کار من استاد شد ور نه او بُد یار من، در کار من، استاد یش *شعله میرقصد به روی آبآب میرقصد با زبانزد های شمع خون من جاریست در اکنون ِ این بودن که مختوم است در بن بست ا ین کوچه *عشق من دریاست و هر موجش سکون این شب منفور را میگدازد لحمه در لحمه میخروشد از بُنی آتش گرفته که هر شعله اش در تلنگر های امواج دامون ٠٢/١٠/٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-24137234239448779422011-12-04T21:58:00.004-05:002011-12-04T22:37:08.173-05:00

در مانده در دل ِ درد نه در دل ِ کوه، فرهاد ماند و تیشه هر سو زبانزد خلق، هر سو کنایه و داد این است رسم بازی، این است رسم روزگار روزگار، زیر و بمی دارد، به قول سهراب: به اندازه ء مرگ؛ اما چه مرگی؟ "مرگ سرخ، به از زندگی ننگین" بعدشم خاک بشی بریزی رو سر چار تا بدبخت تر از خودت به عنوان وزیر تعلم و تربیت روسیه، اینا که میگم حقیقته، که محض، میزنه تو صورتت قبل از وا دادن جمله ای شاعرانه،

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-4665463474955506612011-11-04T21:18:00.003-04:002011-11-07T21:11:51.011-05:00

منت خدای را عزّ و جلَ که طاعتش موجب ضلت است و بشکر اندرش مزید ضلمتباران گلوله ءِ پیام آورانش بی حساب و خوان نعمت بیمقدارش منحصر بر جُرگه ء مُستبّدانبرده ء ناموس بیگناهان را در سیاه چالهء مسلخی کاذب دریده و مُقام ِ بندهگی را به یوق کشیده که تنابنده خطای ِ منکر نبردفراش باد صبا را گفته تا نقش فروردین را که مفروش بهار است از حیاط خانه ما بر چیده و بوریای نکبت خشکسال را که ارمقان ددمنشان است بجای ‍‍آ

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-48285571679360400442011-10-24T21:33:00.001-04:002011-10-24T21:38:35.169-04:00

رُخ برکشید بر کنارهء میدان،گام برنهاد دوباره، به غلعهء خویش، شیطان، آزیده اندیشه را به دگر حیله ای کار آ*پرورده اش، ضحاک زمان، اُفتاده در پست واره ای مُلحد میانهء میدان،میانهء کار زاری مُشبّکدر غبار ِ وحشت و دود از تنوره ای بی انتها*ضحاک را حکایتی کوتاه شده بود، در رواق افسانه*اوفریاد را صدا نبودو شِیههء اسبانش را پژواکی بس دود آلود و سمیهمچون ابری از قارچ و لهیب شهاب،بس به دور ز ِ نعرهء اسب ِ

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-15377985049900821242011-10-12T20:06:00.004-04:002011-10-12T20:18:43.082-04:00

خروارها خاک و شن ِ بیابانخروارها سنگ، نسیبشانآنان که تو را آنسان خواهند، چون نتیجهء اعمالشانفلسفه بودن، معنی ِ انسان، در چَشم ِ این به خطا رفته گان ِ فراموش شُدهدیدن‌ ِ عکسشان در مهتاب به هنگام ِ شُستن ِ دستهایشان در آب ِ طَتهیر استوتو، سوراخ شُده از سُربی ِ آبی، بی انتها، برجاآه ای ستارهء جاوید منپاداشت سخت، سوزان کیفریست که تنها مسلوب شُده گان را ماندتنها مسلوب شُده گان رادامون‏دوشنبه‏، 2009‏/

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-40277819856200678892011-10-09T20:44:00.002-04:002011-10-09T20:51:55.754-04:00

در بلندی ِ بالا دست ایستاده ام، در تیر رَس - کپکی نیستکه جان به هوا کُند، در د دور دستمُرده ها گله گله میچرندسـرمـسـت از نـفـرتـی سـالـیـانـه، بـه جـسـتـجـوی عـشـق، بـهخـارسـتـان پـا مـی نـهـم؛دامون، با اِقتباص ازمتن‌ ِ شعری از هیربُد

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-42751657468713282362011-09-22T21:59:00.001-04:002011-09-22T22:04:35.797-04:00

پری نیم سوخته از سیمرغ را بایدم، حتیآرزوئی نا بجا از من برآوده شایدم، حتیمی آمیخم به سطری چسبیده به کاغذ، حتیکه ساروجی از مرحم ِ عشق پیدا شایدم، حتیاعتصاب ِ خوردن غم بایدم، حتیاز سایه ها گریزان گشته ام، حتیروزها در گذشت ِ ابر ِ چشمان است، حتیشبها حکایتش دور از بیان است، حتیدامونشنبه ١٦ آبان ١٣٨٨

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-86055659439979891392011-09-10T22:04:00.003-04:002011-10-24T20:58:55.358-04:00

در بوم و بست کلمات - درگیر و دارممرا دانه دانه های حروف، آنها را کههمیشه مانند خشتی خام به دست داشتم، به ساروجی ازعشق مستحکم مینگاشتم،مرا دانه دانهء آن حروف، تنهاسپرده است، به دست تنهائیباشد تو را دوباره بسرایم، باشد که رنگ نبود خویش را در لاجورد آبی تو به تطهیر بزُدایمای عشق، ای عاشقانه که هر دم و هر بازدم با منیدامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-43941507318024505102011-08-26T22:44:00.004-04:002011-08-27T16:50:08.371-04:00

طوفانیست نابه کار و می آید از آن سوی آبها حتی پناه بر خدا هم نتوان بُرد از سر تسلیم هم اگر شده، باید که زد پیاله ای به این شراب مرد افکن رحا شدن در باد و سُر خوردن در خواب در طعم گس طوفانی دامون ٢٦/٠٨/٦٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-86736963127074710622011-08-17T21:47:00.007-04:002011-08-25T19:40:08.147-04:00

ترانهء حصرت نواختند آنها دانسته در دالان های بی مجرا و حتی بی روزن برا ی یک نجوا ما انگار که خسته بودیم از گریز " و بی اقماض، گرسنهء مرگ "وا مانده از سُئوال؛ میدویدیم بی وقفه به میعادگاه در تگرگ ِ سُربی آهیخته به تنفر پاییز مینواخت تبر را به هر افرا این تن خسته بود از گریز، این من ، بی اقماض در گوارش محض در نوشخوار مرگ در کوره ها میسوخت هر جدار ترکیده از دلی که میسوخت از بارانی بودن بهار

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-91266059077429439572011-08-15T21:14:00.004-04:002011-08-16T21:36:29.724-04:00

من با خود قسم خورده ام که در همه اُو قا ت حتی اگر یک بار هم شُده، به یاد ِ از دست رفته گانم، سورهء میآد بسرایم در این سرای، تو چه دانی، چه میشود دم ِ دگری شاید معجزه ای دوباره سادهء دستهای‌ آنها را، به یاد ِ روز آرد و مرا خوش وقت، در اعجاز ِ گُلهای ِ یاس، یا که در آغوش کشیدن‌ چونان که دگر در پوست نگنجد بدنم در باور معجزه ننشسته ام ادراکم این را میداند که گذشته، گذشته است و به دنبالِ اسخاره

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-25550773107309022942011-08-08T23:07:00.004-04:002011-08-08T23:27:33.422-04:00

آب در چشمه و ما کوزه لبان گِرد ِ آن در رقصیم ما همه، یکصدا میخوانیم اشتیاق ِ بودن، رنگ ِ یک گُستَرش‌‌ ِ دیرین را در فضا میبارد آب، آب در چشمه فرو خوابیداست عطش‌ ِ کوزهء لبهامان به سرودی ماند لرزش ِ مُنحنی ِ دایره ها، زُورَق ِ فردا را به عقب میرانَد عکس ِ ما در آب است، ماهیان ِ گُلی ِ کوچک حوض نگران میلرزند، نبض ِ دریایِ طلاطُم زده ای گوشها را بُرده است ماهیان میدانند دامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-57425936735511396162011-08-07T19:58:00.004-04:002011-08-07T20:23:17.926-04:00

با تو سخن میگویم، مخاطب حاضر، عشق سرگشتهء من مادرزمان ایستاده در مسلخی از تباهی و ضلمتمن تنها ایستاده، بر افراشته سر، به قامت سِتبر سرو، در بارش تبر*تنها ایستاده ام، به مضلومیت، در سرگشتهگی، موازی به رودهای به خون نشستهء پدرغم اینگونه الکن میتابد بر صُلالهء ما قدیسیانِ شب زدهآنک، طنین ِ آوازهامان در بلور گس و کور میریزدو مزارهای‌ ِ سرد را میآوشخورد به اشگدامون٠٧/٠٨/٢٠١١

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-8866875837008530802011-08-02T21:26:00.001-04:002011-08-02T21:45:23.182-04:00

در بازار ِ زر گران، آنجا که زر به پول و پول به زر توانی خریدو در هر گذرش پیشخوانی مزیّن به گردن آویز و حلقهء گوش و از آن قبیل و حتی بدل از آنها را پیدا توانی،رزر فروشی دیدم گریانعلت پُرسیدم‌، گفتدر تاراج ِ روز قماریست، و هر متاع گُستر را در آن مقلطه دَستک یا هُجره ایمکاره را مکانِ تثبیت و آسایش دانستملُولُوع، در غیاب ِ طَلَعلوع، به بهائی پشیز وار بخشیدم، از آن رو چُنان که بینی به حضیضَم و در غیاب

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-34914234037852653932011-07-30T20:33:00.008-04:002011-08-01T21:24:51.650-04:00

در آسمان، صد ریسمان هر ریسمان صد آسمانهر کس کند نقدی بر آن از آسمان تا ریسمانفریاد را من دیده ام، آنگاه کز شریان دل، پا میگُسست در آسمان، چون اژدهایی کاغذی در امتداد ریسمان*گفتم به خود گر ریسمان تن بگسلدوآنگاه این سرکش دل ِ مجنون که مانده در هواجستی زند پایی زند خود را رها در آسمان*چون میکشم نقشی از این بر گونهء ادراک ِ خویشانگار میگیرد دوا انگار دل را الطیامداموندوشنبه ٠٣ مرداد ١٣٩٠

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-25402457289936772042011-07-25T21:25:00.006-04:002011-08-01T22:01:37.465-04:00

گذشته در خاطر من انعطاف خویش را چون کرمی شب تاب هر صحر باز مییابد در گرگ و میش آبی تابستانی*در تلعلع ِ آخرین ستاره در خاموشیمیروم در خم کوچه هایی از جنس قدیم که شاید تو گویی مرا به نا کجا می انجامد، اما درون آینه هاش هنوز زنده است هر آنچه را که روزی چون طلی از خاکستر به جای ماند ودیگر هیچ*در هیچ زنده ماندن، در هیچ ساختن ‌ ِدنیایی از قصر کاغذی*در آوار حرفها هر صحر، میخروشد هر صدا از گذشته ای که به

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-2100855331767897952011-07-17T16:56:00.003-04:002011-07-17T19:23:52.341-04:00

شکسته گی پایه یک صندلی در یک عکس، و روایتی آسمانی به دنبال آن شاید نشان تزلزل یک منضومه را میسراید؛ آن بخردان، اگر به یاد آری، از تجربه گفتند سینه به سینه در مثال" ترشی ِ ماسیده در این حضور را، از ترکیده گی ِ ظرفش باید شناخت " در مجموع این راه، این سبک مرتعش که ما در روند روز درآن در سیَلانیم، به هر سو و هر طرف، راه مردانیست که یکشبه به ناکجا رسیدند نه به مقصد؛ این نه یک گفتار که مُبالقه باشد،

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-75839269934725498652011-07-08T22:25:00.004-04:002011-07-09T18:50:19.917-04:00

آشفته مانده ام در رف ِ حرفهای چون کلافی سر در گمنبیندم کسی که چه دور اُفتاده ام از نیم دیگرمآشفته مانده ام در رف ِ خالی، فقط تناول تنها ییمن مانده ام بی نصف دیگرممن خواهشم از این من ِ در من، که می خروشد در سکوتمن خواهشم گم شده است، آشفته مانده است بر رف دیوارمن در تناول من، من در نوشخوار حرفهای تومن توتو منفریاد میشوماز کورهء تنماز نصفه نیمه اممن با منممن بی منماین تن مرا، این من مرا بر قهقرااین

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-44632444694052838322011-07-06T21:27:00.003-04:002011-07-06T21:46:24.338-04:00

خودکار بیک منوقتی میان بالش انگشتهایم آرام می گرفتانگار خون صاحب خود را وام می گرفتهی می نوشتهی می نوشت، هیگویی کلاف دار خودش را، هی می سرشتهی می سرشت، هیخودکار بیک من، به پهن دشت صفحه ء کاغذ گردن کشی میانهء میدان بود،از سلطه در گریز وبا سریر سلطنت، سیاست به خفت گریبان بودخودکار بیک من چو سمندی در زیر گُرد ران سرانگشت های من می تاختمی شتافتهی شعر می سرودشعرهیهات، که او، راه میان بری از شام تیره

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-13153912734557988862011-07-03T21:54:00.003-04:002011-07-03T22:07:32.837-04:00

اگر به گذشتهء روان و صیّال پر حرج و مرج ایران در هزارو پانصد سال گذشته هم نگاه کنیم، تنها اهل قلم توانسته اند داد ما را از استکبار، ابراز و یا از بودنمان دفاع کنند؛ همینگونه، وقتی به گذشته نگاه میکنیم، هنوز هم آثار آن دگرگونه که نامی به نام منشور انسانیت و گهوارهء دانش از آن تعریف میشده و میشود را در کتب و نوشتارهای پارسی میبینیم ؛ تنها نهادی که اکثر ما را در زیر یک چتر میبرد بدون تفکیک ِ ملیتمان

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-46252195384660889142011-06-26T20:10:00.005-04:002011-06-26T20:51:25.867-04:00

در این امواج پُر عُصیاندر این بُهران دریاباردر این کولاب ِ ننگ و حصرت و افسوس بی پایاندر این بیقوله که حتی نمیروید نهال خستهء گندم درون شوره زارانشدر این سبزی ِ بد خیمی ، که از تُرش آب پسمانده ز ِ پارین روز رققت بار دیروز استنمییابی بر این کشتی یکی سُکّان، نه ا سکانی بر این لنگر نه یک انگار هء محکم به مفلوکی ِ این اِشکسته کشتی، که هر موج خروشان را دهد آهسته تر صُوقی ز ِ کژّی گونهء ایامنمی آید نظر

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-6488470954124415112011-06-16T18:52:00.005-04:002011-06-16T19:13:45.488-04:00

من تو را می نویسم سطر به سطرو زیر هر نقطه اتدندانه میگذارم که دلم برایت پیچ نرودکه سرم اگر درد گرفت‌قرص آسپرین شود برایشمن تو را آنقدر مینویسم که تمام نشود جوهر پیرینترمولی، دود از آن بلند شود مث‌ِ قطار صادق، توی بوف ِ کورمن تو را میتابم که پنبه نباشیاگر هم پشم بز ِ مرحوم ِ گاندی باشیشیر بدهی هر شبانه روز بدون ِ هُرمنطبیعیمثل آب خونک ِ شاه چشمهء کندوانکه بابام میگفت با عصاش بازش کرده رضا خانچطوری

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-26269526549529350262011-06-08T21:30:00.008-04:002011-06-10T20:03:24.395-04:00

در قبال آنچه گذشتهکه گفته اند "گذشته گذشته است"، هیچ نتوان گفتمُهریست بر دهان که نباید گفتاینساندر پِچ پچ ِ این الکن نوشته من برای تومینویسمشایدشاید که این نوشتهز ِ اعماق ِ وجودتو راو مرابه یاد خویش آردکه چه بوداین مغلطه که احتمامی بر آن نمانده استچون، نه تاری به پودی برای آیندهاین ماضی ِ نَقلی از آغازجرم و یوق بودکه تنابنده ای پارسی روزدر سرنوشت کوچک انسانیشباید که میسروداز ضلال ِ خون ِ بابک خرم

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-37621985712867013142011-06-04T22:03:00.004-04:002011-06-04T22:17:05.723-04:00

بخشیده بر گدایان عالمسوز، تاج پادشاهی را، در بُهد چشمان سلاطین مُنقلببا منتی عظیم، در نقاب تکّبریانکار را به دیواری نابجا و عظیم خلق و در مُقابل هر نجوا، هر سئوال، خطی به امتداد سکوت کشیدهبخشش را حائزی نیست، از کیسه‌ ء زرگونو منمن ایستاده ام به گونهء گل سُرخ در ذکر ارتدادبخششی از تو ملزوم من نخواهد شد، تو خوب میدانیچرا که به هنگامهء از تو تکبیر گفتن مرا به تُفیر از آتش، راندی از سرزمینتبخشیدیَم

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-42349779388191280532011-05-29T20:23:00.003-04:002011-06-02T21:16:41.490-04:00

در نکبت این روز منعکسکه چهره ، در تقابل چهره میدرددر انتهای راهنشسته در سکوت ِ مرگتابوی نافرجام زندگی***از سر گذشته آب ، به صد نِی که نی ، به صد فرسنگو در فراسوی آن در نکبت این روز منعکس که چهره در تقابل ، چهره میدردنشسته ایم ما و در تکه پاره ء عکسی دریده ، از جوار آینه مان ، در خشمی بُغرنج ، رو به رو***دستی توان آن نخواهد داشت هزار سال، حتی هزار سال سیا هم، که بر دردسا یه ء ما رااز سنگفرش در

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-49007525835155156642011-05-14T20:40:00.003-04:002011-05-14T21:03:45.871-04:00

مرا با تو حکایتیست در دیرینهء این شبِ محروم از صحرسخن از عشق نیست و نه از دوستی و نه از الطیام زخمسخن از آهیخته خنجر است و مصلوب عروسکی به دار، در وراء سنگسارسخن از زخمآ ب است در این حیاط وحشتزا، در این عصر قیرگونسخن از دجّال است در زیر پا لکی ِ ژنده ء توآن الکنان که گسیخته فراخ ِخویش در ضمن ِ بودن ِ شیطانبرسینه کوفتند سنگ تو رابا دست ِ خویش نهالِ مرگ را به خانه فشاندندآنها مگر که کور بوده اند در

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-50915130880261914852011-05-08T23:07:00.004-04:002011-05-08T23:16:24.632-04:00

آنگاه که میخراشد دل را چنگی ز ناله ایو میخروشد در پس حرف واژه ایوقتی که میشود رها جان از حلول گلوله ای در سربی این ننگ آسمانیتو خواهی فهمیدکه ابلیس، افعی به دوش، از فراخ آستین زمان انگیخته خویش را بختک گونه شاید بر این پرخیده دستار زندگیدر سراط مستقیم آهدامون٠٨/می/٢٠١١

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-40484717418468511202011-04-29T21:58:00.003-04:002011-04-29T22:16:12.857-04:00

زمان وقتیگذشتن را کند آغازبدون لحضه ای صحبت میان ماکه پژواکی شبیح آه رادر درد بی مقدار یک زنجیرو یا یوغی کذایی را حمایل همچو آونگی به روی دارزمان وقتی گذشتن را کند آغاز دگر یارای رفتن نیستو روی صفحهء تاریخ خط میخورد فردی که باشد نامش انسانصدایی نیست در این گمشته سیارهمرا خمیازه ای تُرشیده و بد بو به یاد صد هزاران ماضی نقلی گذشته در زمانی دورو رنگ سربی امروز که تکرار است در اجحال شیطانهای افعی

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-25127602479546502752011-04-24T22:27:00.007-04:002011-04-24T22:49:27.882-04:00

آمیزش رنگهاو زبانزد قلم بر سپیده هانوشتن عصیان بدون شرح ِ دلتنها ره نجات استدر کهکشانی که سرعت نور حتیقدمهای نوباوه ستاره ای هم نمیشودو انفجار یک سیاره، خورده کاهی هم نیست، در تطابُق با شکستن دلنوشتن عصیان بدون ِ شرح ، تنها راه نجات استوقتیکه به ُعمق میروی، قوطه میخواری - در صیال ِ این زهرآبو صدایِ پر پر شدن، کوبیدن ِ عشق ، در نفرتخانهء این کوفیان مقوائی، در واقع ِ حال را در تنیده ء روز

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-17788861146751138992011-04-23T18:50:00.011-04:002011-04-23T23:19:35.763-04:00

تقلید, در مذهب منسوخ ستون اصلی باقی ماندن است که با مرام داش مشتی نویسنده گان نوپرداز همیشه از دانش و اندیشه ء نویسندگان حقیقی استفاده کرده و به قول خود قدمی به آینده بر میدارد: ناگفته نماند که با مشتبَه شدن امر به اینگونه متغلبان حتی خواب نما هم میشود که در اریکه مستمعان همه در خواب فراموشی بوده و هیچکس به فراخی تقلید آنان پی نخواهد برد؛ اموال مسروقه یا زحما ت چندین ساله‌ی دیگری را به یقما بُردن

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-16508201530724603872011-04-22T10:57:00.007-04:002011-04-22T16:51:41.261-04:00

شاه شاهان آن نبوغ آدمیت مرده استگر چه آدم زنده است*فقر ما در ماست، مرگ مادر گوشه ای، در فراغ فربه ای چون مامیکشد خمیازه های مستآن دلیل بودن و بودن که میگوینداهتمامش را درون خویش باید جُستمرده است صد سال و چندان بیشوین تندیس ما، محلول شیطانیستنه آن انسان که نامش بود ه آدم*آن نبوغ آدمیت مرده استگرچه آدم زنده است*فقر ما در ما فروگشتهوما مغروق آن هستیمخواب ما را هیچ مخلوقی کی کند بیدارو حتیتفاوت را

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-92232413385150869362011-04-17T21:19:00.009-04:002011-04-19T19:05:48.854-04:00

تا دیده در این ورطه تاب دیدن اندخت وهر چه دورادور در این کهکشان ابدی دل بیشتر فرو رفتندید آن لازمهء ملظوم راآنکه میشناختمش، گم گشته بود در من در بطن این از هم کسسته فاخر اندیشه هایِ منعشقکجایش بود که رنگ و نامِ دوستی میداشت وآیا در صُلالهء رنگِ دوست چه بود کین چونینم عریان ساخت توآیا تا بحال عاشق بوده ای چونان؟که هر چه آرزویت بوده، نی آنکه معشوق تجردش داشته نی آنکه در صورتِ امر نواله ات گشته نی

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-17241787167086633652011-04-10T21:40:00.006-04:002011-04-10T22:10:00.099-04:00

هزار بهانه که بگویم سطریخواسه، آنرا که به دل بنشیند، چو نیشدردر خویش - می، نشسته ام در فراز ِ ستیغ کوه در خویش - می، در دورانم، خلصه وار میتنم پیله ابریشم خویش را، آهیخته جائی میان آرمگه جمله ها، در و را ء در مساحتی بی انتها در پهنهءسکوت، آرامیده در شعری نه بنوشته به هر کتاب، می آغازم سخن را، قطره قطره تکیدهء دل را زمزمهء آن من ِ در منرا دامون27/05/2009

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-19438957544338805102011-04-03T19:50:00.007-04:002011-04-04T18:11:36.628-04:00

انسان طعفن تکرار است در بطن زمین فریاد پژواکیست در وراءِ آن و طلاطم ِ آب در وسعت ِ دریا نبض ِ زمان است و دَ لَمه ءِ ماهی های گُلی در حوض خانه ءِ ما تکرار حقیقت ها ست حقیقت در حوض خانه ءِ ما ست دامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-72803504404037030382011-03-27T07:49:00.005-04:002011-03-27T08:04:26.854-04:00

گذشته ها ورق میخورد هنوز در خاطری گم گشته در فراهم روز من، دستانم را نه برای تمنی، که در خواهش میعاد بهاران فشانده ام به هوا* میسوزد هنوزدر سینه با شراره ای نازکتر از سر سوزن عشقوین اجاق بی رمق را شراره ای باید در حضور نوبرانه ء تو در طالع نحص در هجوم قتالهء شیطان * امروز را چکاوکی در نجوا نیست در کنار بالا دست و شغالان زوزه میکشند چون خروس ِ صحری در تراکم عصر من نشسته در انزوا در نگارشی از خاطر

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-43284729016197475002011-03-22T20:14:00.009-04:002011-03-22T20:40:49.913-04:00

صدا یی نمیآید از درون این تبل تو خالی جُز تُپق های پس مانده و بد بودر غیاب ادراک، در تذلذل ِ ذِل ذال‌، در ستیغ ِ پست تمدنی بدویدامونتوجهتذلذل: تَ ذَ ذُ ل مضطرب شدن و فروهشته گردیدن . زاری کردن ذ ِل ذال مکرر تکرار٢٨/اسپند/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-82481828096846285812011-03-20T08:26:00.004-04:002011-03-20T08:35:18.242-04:00

نو رسته گان در این مغاک، سر میکشند هنوز در تازهء ِ بهاریعنی که هر نهال درختی سترگ را در بهانه استو روز را، امید را، طلوع رادر سایهء ِ طبیعت، در خواهش*بی آنکهبانگ شغالان عصردر زوزه های شب زده آنرا خفا کندبهار، در میرسد هنوز، بعد از هزار سال سیاه*آری ، سپند را جاگزین فرودین بود*این ارمغان پاک، این یادگار نیاکان سخت کوشاین ازدواج طبیعت در ایران زمین ما، بر هر تنابنده که ایمان رادر حفظ روز به عادت

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-53939339058755268132011-03-17T21:30:00.006-04:002011-03-17T21:50:37.029-04:00

درون پنجره چرک است، چرک به حرفبه هر طرف که مینگری، رنگ، رنگ ِ خشک و خمودخُدای ِ پیر زمانرا، به نجوا ست موازنبه بام مسجدی از سنگ به سَجده و به قنودغُبارغُبار گرفته نفس را درونِ سینه به حبسو من نشسته به یادلمیده سخت به سکوی خانه کنار حیاطدرون پنجره چرک است، چرک به حرفبه هر طرف که درنگری، چهره های ِ زرد و خمودغُبار گرفته نَفَس را درون ِ سینه به حبسو من در اندرون خانه به یادرفته فُرودامون٠٩/٠٢/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-81197003281089446002011-02-19T21:19:00.006-05:002011-03-13T09:53:04.004-04:00

این رسم ما ست که ایستاده بمیریمبه گفتهء حلاج، در زبانزد خسرواما یاران من ای درختان سر به فلک کشیده در برابر ساطوراماای درختان انبوهکه در دهشت تبر سِتبر ِ واژه هاتان همه ندای ِ آذادیستاییییییییستاده گان، شمایان، که حتی در خاطر افسانه هم نمیپالیداینسان، در آبروی روز که در گذرگه تاریخ گذشته از آن هفت چندیایستاده اید ، بر سر هر گذاره و میدانایستاده اید، به رسم زنده گی هنوزآریدر قامت بلندی طوفاندر

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-47263741564459652092011-02-16T21:01:00.002-05:002011-02-16T21:07:08.140-05:00

در نهایتبودنمعنی خویش را در ما خلاصه میکند نه در من، یا تو ِ تنهابودن ِ ما کلمه ایست همسو علیه ِ استبدادو تَرد ِ مرگ از اطاق این خانهماهمسوما ایرانیو ما یک خوندر یک شریانمامنوتوو عزیزان ایستاده به گُردهء این خاک ِ ملتحب*ماسئوالی بیجوابدر تفکر اینهاستدامونبرای کریم٢٤/بهمن/ ١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-29741816169809000152011-02-13T12:04:00.004-05:002011-02-13T12:25:36.351-05:00

در به در، میجوید درهر کرانه، افکار من، واژه ای را که در خوار باشد برای تواین من ِ در منعاشقانه در صید تو است*در بند طلسمی جادوئی، تا ابد جاری*دربند در حصار ِ ضحاک ْ در سیاه چال ِ کهریزک ْ در اوین، در یوقمناین من ِ در من تو را میجویدبا هر واژه که در خوار مدیحه ات باشد، حتی با حرفه ای بر سر دار، آخرین کلامگاه در بیدادگاه قرون وسطیو گاهدر غیاب روزی خوش*سیر‌ ِ صیال‌ و قریبانه‌ء با تو بودنقنودن در تو

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-3319719866451855472011-02-06T11:11:00.004-05:002011-02-06T13:50:51.010-05:00

در یاد نیست خاطره ای به این سبک ِ ملتهب ْحتی در داستانی از هزار شب ِ بُغرنجو ْ در خاطرهء فردايی دور یا نزدیکدر باور ْ گويی من ْ بُریده ام از خود ْ نا آشنا به کسی*تو ْ در زار ِ شب‌ ِ تنگ ْ در گیر و دار بودن باقی ْ در مخمسه ای جاریاز ستونی به ستونی*آمال آرزو ْ بر تنگآب این رودخانهء ماسیده در خویش ْ چون مرکبی پس مانده از گله ای خوشبختدر شوره زاریکه در آن، نمیروید بُنی از نهان ِ دانه ایمحض ِ توشه ء

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-3021954438500274352011-02-02T20:59:00.004-05:002011-02-03T19:41:36.094-05:00

آنسان که دیده به گرماگرماین معرکهمینگردهر جانب این بندر کهنه را آهیستوهر آه را ناله ای به دنبالوهر نهیب را نهیبی دیگرحکایتِدندان در مقابل دندانچشم در مقابل چشموتو حتیدر ماهواره ات تصویر توانی کردشرارهء این پشته ها راکه میسوزد به ناگاهدر روشنیِ روز***ما به انفجار نزدیکیم، بهگفتهءدیگردامون١٧/فوریه/٢٠٠٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-41159736696373049722011-01-23T10:28:00.002-05:002011-01-23T10:35:10.214-05:00

درد سر درد دل استدرد دل درد سریستحضور منعکسش درون سینهء ماستعکس مجازش در آیینهء امروزو تکرار مکرر فردا در حذیان عادت روزنوشته ای سر در گم است دردنوشته ای از پیش، در خشکسا ل‌ التیامگه گاه میخزد درون سینهء مادر بارش چندش اجبار*درد*کشیدن ناخن به ناودانی خشک، که میخراشد جان را در واحهء بودندامون٢٣/ژانویه/٢٠١١

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-65620664757899212302011-01-18T19:19:00.006-05:002011-01-19T19:34:58.037-05:00

بغضیست در حُفرهء گلو مانده که باید بگفتمشهر کس، به افسونیست گرفتارهر کس، میدمد، صدای ناخراش راز خویش را از جُلجُتای حنجره هاشگه به آوازی در کنار گلی، و گه، در چندش فرتوته آونگی آویخته در مسلخ حضوراز بطن آن قُل و زنجیری که از أفق صدای زجه آورش، کشان کشان چونان که صلیب درد را پیام آور شودچونان که مقلد نباشد و حماسهء بی زبانان را گویا.میطراوید جوخهء شعرش، هر از دم، "که از اُفق"، میخواند داریوششراره

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-67154111116330768912011-01-16T12:40:00.005-05:002011-01-17T03:18:47.109-05:00

هنوز سردی در رگ تاک خلوص شراب را به تُرشاب قوره در چالش استو بهارگر گرفته در ادراکبه اطوار میرقصدچونان لمیدن در کنار آتش داغ*نشسته در کنار حضور، در شکوه کاذب طوفانتداومی که باخته رنگش رابه گرگ و میش سحری نوشته در کتابها*عشق رنگی داردبه بی رنگی کالبد ماکفن شده در غباری از درد که جستجو داردحقیقت را به حد مجاز*در مُخیلهدست نیاز کوتاه استز نخل اندیشه که شحد خواهشش شیرینتر از آرزوست، حتی ز درد‌ ِ

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-50256480567380536762011-01-10T21:17:00.005-05:002011-01-10T21:27:52.664-05:00

کدامین دستقلم زداین سراط مستقیم رادر مسیر راهوارهء منکه هرچه مینگرمحاضر ش رادر این تُهی نمی یابمداموندی ماه ٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-61170353250388649572011-01-04T21:53:00.003-05:002011-01-04T21:59:47.529-05:00

در میان ِ امروز به فردا شاید، دو درخت است، که از انبوه بیشه،‌ هنوز مانده به جاییکی این درخت خُشکیده و عبوس ِ حیاط آدم ها ستکه در تُندر بی رحم تبر مجالی را در حیطه حائض نیست.و دیگر آندرخت مغموم و عور ِ تن ِ ماست، که شاخ برگش نیست، در خزان پائیزیبرگ انجیری هم برای ِ پوشیدندامونسه شنبه/٠٦/بهمن/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-44701197487192162782011-01-02T17:16:00.005-05:002011-01-03T21:31:32.687-05:00

همچو ابر میباری، در بارز بودندر مغاک این فرسوده تاکستان که خواب ِ اجبار استتو سرفراز از شکوه میباریببار، ابر باران زاای طلوع رُستن هادامونیکشنبه دوازدهم دی

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-30833388160794047832010-12-26T13:48:00.006-05:002010-12-26T19:43:13.256-05:00

حرج و مرج و نا بسامانی ِ مردم و گم شدن سواد متداول‌ آنها در احتیاج به نان، مشغول بودن به واحمه و با ترس، شب را به صبح رساندن و از آخرت و جهنم در رُعب وحشت سر به بالش گذاشتن یکی از حیله هایی است که بیشتر به سیاست خارجی انگلیس ها میخورد.معلوم است که نرخ نان به قیمت کلان شکستن دندان میشود و در همین اصناع موقعیت مناسب برای آن عده از ارازل و اوباش ایجاد میشود که از گلآلود بودن این سیلاب کاذب بهره مند

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-17667881507495973002010-12-18T19:18:00.005-05:002010-12-18T21:23:41.472-05:00

اینمنم، به زمین ِ گرم خورده ای شاید، به جبر روزگاربی ستاره ای در یزرع این کهکشان سردآدمی، نام نهاده به خویش، فرزندی از آدم دگری، به زمین گرم خورده ای دگر، بی ستاره ای در این یزرع کهکشان سرددامونم. چکاوک ٢٢٩/١٢/٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-91635433784318185972010-12-01T19:57:00.003-05:002010-12-01T20:13:00.035-05:00

سخن وقتی سبز است، میطراود بیان را، آن چکیدهء ما را، سطر به سطر، لُقمه به لُقمهجبر زمان میبارد در چکیده ء ما، آنجاکه نُشخوار ِ روز در گره خورده مشت ِ فتح خلاصه میشودو حمایل آدمی به کیسه ای پُر ز ِ کاه مبدل، برای ِ زخم ِ سرنیزهسخن در تردد دوران، ادمهء بازی ِ سرنوشت است، و ا جرای ِ نقشی متفاوت، نه فقط نقش دیوار یا مرده،کهشکنجه تا مرگ، ذرّه ذرّه تپیدن در تنور نان، بوده شدن در مسلخی سوریویاگرفتار

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-74655928593166835842010-11-26T23:11:00.004-05:002010-11-26T23:50:47.724-05:00

دیگر نمیرود دستم که بنویسد جمله ای برای ِ تو،نه دلمهرگز نبوده انتظارم که گُم شوی میان خنزل پنزل های کهنهء افکارمبرای روز مباداآه نبود، عاشقی که فریادش کنم در یشم دودی ِ سیگار، در فال قهوه،یاکه در حزیانبیماری هم نبود، که بستری کند مرا، در تبی چهل درجهدرد نیست عشقکه به دنبال دستمال بگردی برای بستنش بر شقیقه ات،مثل وبا میگیرد،آهسته آهستهراه گلویت را حتیکه نتوانی نوشیدن،که مبادا تَنگَتاین همه که گفته

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-23829835024666173812010-11-18T21:36:00.002-05:002010-11-18T21:46:00.225-05:00

جهان در پس این سیارهء مغموماین جایگاه عشق و سرودن پنهان است تو ای تنها ترینکابوسی مهیب و تلخروایت زخم و خون را در قلیان ِ شب میکاودحقیقتی زنده می شود در سراط شب، در سردی سُربدر ولایت دشنه و ننگترکیده از ضُلال آتش و خوندر بستر رودی خُشک از گونهء پدری قطره قطرهدر این مطروکهء ِ خرابدر این مُغاک، جائی که خدعه و فریببا صداقت و وفاهم سو و هم صدا نمی شوددر بستر اندوهناک مدائندامون23/06/2009

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-56426713427743383862010-11-08T20:49:00.003-05:002010-12-25T23:22:26.435-05:00

سرودن، به تازه گی آن وزن نهفته در چشمانت، خلاصه ای از این صفحهء خالی مانده به جا نیستو درک این مطلب، خود به خویش بسندهء غزلیست که نا سروده در کتاب ایشانها ستآنکه آهنگت را در گوش الکن شده و ناشنوا، چون غریزه در جست و جوست، نزیسته، نزیسته در نطفهء عاشقانهء هووا و در مرام آدمانه ء عشقبا تو زیستن، قنود فصلیست در بهاری ابدی و بیتوته در بهشتدامون١٤ آبان ١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-21833989774221622992010-10-31T20:50:00.002-04:002010-10-31T22:33:27.844-04:00

عیسی به دین خود , موسی به دین خودراست گفته اند از قدیم” : اسب ابراهیم سرش به آخور دیگری بند است”.و مطلقا هم زیر بار منجنیق و تبر نمی رود!من اما...”فکرهای بکری دارم گفت ابر انسان نیتچه, میخواهم ابری شومگوشهایت را از پنبه وا کن!هیسسسسسآرامتر,خدا هنوز نمی داند.و میگوید: بخشیدم آنانرا چرا که نمیدانستند و دستشان را به جای آب تطهیر شستند درون ضُلال خوناصلا هیچ کس نمی داند !منشاید یهودی به صلیب کشم اینک

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-43285651798644526732010-10-30T04:29:00.001-04:002010-10-30T04:32:08.369-04:00

حقیقت، اجباریست به شکل چتری باز، فکنده سخت سایهء نحسش به روی خانهء مابه هر طرف که مینگرد روشنی نمییابدگلی که نام کاذبش هست آفتابگرداندامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-28220611954665700922010-10-26T21:59:00.003-04:002010-10-26T22:09:08.792-04:00

خاموش! ای ابر صدای منخاموش*خاموشای حرفهای کال و مقوائی و ای سیبهای نارس و تُرشخاموش*خاموشای صورتکهای استثنائیای طبل های تو خالیای پنیرک های سّمی، ای شماقازه کشیدگان مسخ شده در سراط شبخاموش*خا موشای ابر صدای منایتب تُند رسیدن و به آغوش کشیدنخا موش*خاموشای دستهای منتظر و قدمهای خسته و گیجعشقسرابی بیش نبود*خاموشدامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-63005916205555054182010-10-24T17:19:00.004-04:002010-10-24T17:27:54.380-04:00

این دقایق ِ بی تاب به انتظار شهابی خونین استتا تاریخ ِ سرزمین ات را سر افکنده تر ضبط کندقصه همان استقدرتی بی پنج حسخرده نان بر سفره ی خونی اما مقیمان حرم را اشتهایی نیستصفوف ِ کارزار مشخص است و از معجزه کاری ساخته نیستخواب دیدم به فاجعه نزدیک می شویمسیروس شاملو

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-56772669951869023832010-10-20T22:42:00.003-04:002010-10-20T22:51:42.111-04:00

میبینم صورتم و تو آینهبا لبی بسّه میپرسم از خودماین غریبه کیه از من چی میخواداون به من یا من به اون خیره شدمباورم نمیشه هر چی میبینمچشمامو یه لحضه رو هم میزارمبه خودم میگم که این صورتکهمیتونم از صورتم ورش دارممیکشم دستمو روی صورتمهرچی باید بدونم دسّم میگهمنو توی آینه نشون میدهمیگه این توئی نه هیچ کس دیگهجای پا های تموم بچه گیرنگ غربت تو تموم لحضه هامونده روی صورتت تا بدونیحالا امروز چی ازت مونده

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-85446769585327146462010-10-17T19:43:00.002-04:002010-10-17T19:52:28.460-04:00

در عصری که حربه ای کارساز نیستجُز اعدامقطع دستیاکه سنگسارتا پُر شود کوزهء دل از وحشتدر عصری که مکتوب و اندیشه ای دیگرکذب استو یا محارب با خُداو تا چشم در این ورطه میتوان نگردهر طرفو در هر خِطّهجوخه ای از آدمک های ِ سُربی به قطارکه میتراوند در سوت ِ دود، گلوله های ِ جانخراش راو هزار زهر مار ِ چندش آور ِ دگر که رفته از یادمهمه و همهو تصویر این مُشت قاطر ان ِ عقیمبه روی صفحه ای هفتاد و دو اینچاز بوق

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-33171375248593162062010-10-16T20:11:00.004-04:002010-10-17T18:06:28.402-04:00

شرابی سی ساله را بایست این بغض در زمان به سینه تپیده رابرای ترکیدنافسانه در بنا، تجربه ای چند بر کلان ِ رفته ز دستار زندگیستو من، این من ِ در ما گرفتار هنوز، در حیاط وحم در تُهی گاه ِ ندانم*آمده ام، میگوید، "من"، که صُفرهء دل بگشایم به رسم بی مقداراز سیر تا پیازبه آذین یک حل ِ پوک، یک گندم**چه بگویم؟دامونیکشنبه ٢٥ مهر ١٣٨٩م. کمانگر

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-40242925717119580962010-10-11T14:02:00.004-04:002010-10-11T14:12:21.459-04:00

در چشم بخیلان ِ این دیار ِ فراموشیانتهائی نیست طمع راهمآنان، که میخراشند، ناخن، به ناودان ِ خُشک و بی قطرهء باراندر این فریضهء عصر*خاکی به صُولت رمل و حزن بیابان را بایدکه پُر کندچشم طمعکار سلم و تورشاندامون١٩/٠١/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-88984730047835549592010-10-09T21:44:00.005-04:002010-10-10T12:30:56.385-04:00

I hear themAt least, I hear the noisesI hear the noises of hoofsOf hoofs their horsesThey’re comingin battalion, in cavalry in millions, they’re illegal, aliens.They get usThey take usThey unclothe usThey wash usThey make usThey cloth usThey replace uspretty soon they’re aliens.**Damon

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-28803925171298437072010-10-03T16:23:00.004-04:002010-10-11T13:58:44.391-04:00

در یاد نیست خاطره ای به این سبک ِ ملتهب، نهحتی در داستانی از هزار شب ِ بُقرنجحتی در خاطرهء فردايی دور یا نزدیکمن گوئی بُریده ام ز خود و نا آشنا به کسی*تو، در زار ِ شب‌ ِ تنگدر گیر و دار بودن باقیدر مخمسه ای جاری از ستونی به ستونی، از آرزوئی به یأسی بُغرنج.و خلاف بر سرمشقی محتوی، که جیره ء هر شامگاه بنده ایست*آمال آرزو، بر تنگاب این رودخانهء ماسیده در خویش، چون مرکبی پس مانده از گله ای خوشبختدر

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-62598110939604512612010-09-20T22:43:00.002-04:002010-09-20T22:49:41.174-04:00

...آنجا رسیده ایم در ناکجای سئوالبه ماوراءِ بی پایان ساختهء خویشو پرداختهءتخیلی به مجازدر بودنی گرفتار، موازی نیست، مماس بر سجود بی عزت دورانو یافتن معنی بودن را در صحن این کهکشاندر این کهکشانکه میربایدش چیزی در خوردی کمترین لحظه به نقطه ای تاریک، کوچکتر از سر سوزن به بزرگی مدفوع یاخته هااعجاز کلامی ناگفته چُنان سر مگو را نیافتیمو هنوزسر در کلاه ِ گشاد ِ عاریهوپای در یک کفشکه ما دلیل این شعبدهکه

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-2943988375488372172010-09-19T08:48:00.005-04:002010-09-19T18:37:23.176-04:00

فرو خفته عزیزان، در کنار یکدیگر، در مقام خاکمیریزد اشگ، به گونه های ماتوین یک.تندیس دیگریست گرفته، از سیل ناگواروین تندیس دیگریست که تشنه و اطشان به خُناق بی آبی این بهر آبی بی آبهزار و صد ضربه‌ ء شلاقهزار و صد گلهء گرگ ِ هاردر هر گوشه این مکاره، در هر کوچه و بازارو هزار و صد ترانه ء بی مضراب در این بهر آبی مملو از تندیس ناگوارو تو خود میدانی فریضهء "نان داغ، کباب داغ" که بیا و ببر به رایگان.آب

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-27999218970137627542010-09-09T22:02:00.005-04:002010-09-09T22:21:52.928-04:00

در نفیسهء هر سرهزار سوداستکه بر رواق اندیشه نشسته استو این غریزهء موجود رادر رُبات تنتفت میدهدمیصیقلد،به گفتهء دیگرآنسان که استنباط ما از این کیهان ِ ابدیآهیخته هامان را نمایان کندو در انعکاس مردمک چشمبه موم ِ تجردُمهر شود*در هر گونهء نا آشنا هم اما تفکریستکه با به دست یازیدن به آنتوانکهراندمرکب تخیل را به کاروانسرائی نهفته ز دست بری*هزار افسانه نهفته هنوزدر انعطاف کاغذدر زبانزد قلمهزار ناگفته

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-82833671897180969642010-09-05T13:02:00.014-04:002010-09-05T14:52:58.370-04:00

در سراسر آغازی که در نامعلوم مانده بنیادشو در تصوری که به حقیقت نزدکتر میشود هر روزحتی در لحظه های عمر ما شاپرک های همه چیز خوارمیغلتد، روایت داستان زندگی، به روی اکرانی ساخته از دروغ*طلوع ما نزدیک به عصری دل انگیز بود از آغاز، همانند پلی به آمال ِ نا معلوم ِ کسی یا چیز ِ دیگری*نه، این یک اعتراض نیست که بجویی آغاز ِ خویش را، آنجا که بر خواسته حکایتی متصل به سیبی سرخ ویا دانه ای از جنس گندم؛این آن

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-91796722574303433502010-08-22T17:57:00.006-04:002010-09-12T22:50:22.217-04:00

ریشه هایم آنان که در زمین سرسشته بود بنیانم رامحور اندیشه هایم راکه در بلوق ِ داستانی ننوشته به آغاز بودبه دست و َرَ ع ِ باد سپردم در سپیده دمیدر استغاثهء مادر، در جدال با آسیاب قریهء عشقودر غربت استعمار ِ زمانه‌ ء لکاته بردم به دور دست.تو نمیدانی*تو نمیدانیکابوس ِ افسرده گی را در استفراغ ِ حقیقت و طعم ترش واماندن را...در خیال، صفای دستانم در میهمانی ِ تنهایی بود و در گرو کاذب ِ فراموشی...در حد

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-28900502033310831022010-08-20T22:24:00.005-04:002010-08-22T09:14:17.952-04:00

زمانی قدیم، وقتی بچه بودیم، یادم میآید چقدر شر بودیم با ده سال سن کارهایی میکردیم که عقل آدم بزرگها هم به آن نمیرسید که کودکانی دوستداشتنی مثل ما این رفتار ناشایست را داشته باشند یکی از این کارهای بد پرتاب سنگریزه های کوچکی بود به ملا یی که مشغول روضه خواندن بود، وبه قولی با سر بریدن امام ها مردم را به گریه میانداخت و برای اینکه کسی خجالت نکشه تمام چراغهای تکیه را خاموش میکردند و حتی چشم چشم را

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-67368566884027774582010-08-14T17:21:00.005-04:002010-08-17T20:21:22.240-04:00

در لایزال ِ این مطروکه کهکشان که سکونتنها معنیش ایستادن استایستادن و انتظار که شاید و اگر، اما فقط به خواست خدادر لایزال دشنه به کتف و سرب داغ که میخراشد بی پایان نغمه های چکاوک را، در رسای این غروب تلخ،آریدر این غروب تلخپر بسته فرشته عشقم را دگر حرفی نیست جز لام در نیاملمیده ایم در میان سنگسار صبور بود و نبود به یاد خدادامونشنبه ٢٣/امرداد/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-71812337733572932142010-08-05T20:22:00.003-04:002010-08-05T20:29:31.518-04:00

Same as usual, life on the rocks, bitter then cobras poison taste in my mouth earlier morning between my coffee and the cigar.,Same as usualDamon

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-64120809815056145942010-08-01T08:10:00.003-04:002010-08-01T08:18:06.149-04:00

بزن آن پرده اگر چند تو را سیم از این ساز گسستهبزن این زخمه اگر چند در این کاسه ی تنبورنماندست صدائیبزن این زخمه بر آن سنگ بر آن چوببرآن عشق که شاید بردم راه به جائینغمه دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زنلانه ی جغد نگر کاسه ی آن بربط سغدی ز خموشینغمه سر کن که جهان تشنه ی آواز تو بینمچشمم آن روز مبیناد که خاموش در این ساز تو بینمنغمه ی توست بزن آنچه که ما زنده بدانیماگر این پرده بر افتد من و تو نیز

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-74288930481279757222010-07-28T22:01:00.002-04:002010-07-28T22:08:05.159-04:00

مامن، تووشمابلیشماما در کجای زمان ایستاده ایم؟ نبض زمان که در آن کاشته ایم نهال فردا را کجاستاین تب تنداین بگیر و بداراین اشتهای منقلب که مسدود کرده شریان احساس راآیا وشاید ها که کشیده خمیازهء لرزان به آسماندارد لیاقت گرمی آشیانهء فردا را؟دامونم. کمانگر٠٣ /مرداد/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-42812868082313470462010-07-25T15:45:00.002-04:002010-07-25T16:01:01.051-04:00

جخ امروزاز مادر نزاده‌امنهعمر ِ جهان بر من گذشته استنزديک‌ترين خاطره‌ام خاطره‌ی قرن‌هاستبارها به خون ِمان کشيدندبه ياد آر،و تنها دست‌آورد ِ کشتارنان‌پاره‌ی بي‌قاتق ِ سفره‌ی بي‌برکت ِ ما بوداعراب فريب‌ام دادندبُرج ِ موريانه را به دستان ِ پُر پينه‌ی خويش بر ايشان در گشودم،مرا و همه‌گان را بر نطع ِ سياه نشاندند وگردن زدندنماز گزاردم و قتل ِ عام شدمکه رافضي‌ام دانستندنماز گزاردم و قتل ِ عام شدمکه

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-90458020846233456552010-07-17T21:30:00.002-04:002010-07-17T23:24:04.773-04:00

دوست بسیار خوبی دارم از بلوچستان ِ پاکستان، کمی پارسی صحبت میکنه و من هم کمی پنجابی میفهمم و اکثر اوقات با هم به همین منوال صحبت میکنیم، علی در زمان شاه وقتی بسیار کوچک بوده به همراه ِ قوم خودش در زمان انقلاب از ایران به پاکستان محاجرت میکند و با همه احوال که بسار کوچک بوده و هنوز دوران اول ابتدائی دبستان را هم در ایران گذرانده و هنوز تغذیه‌ رایگان شاه و سرود شاهنشاهی و همینطور زمان خمینی و شعار

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-39225031041894406282010-07-10T01:02:00.004-04:002010-07-10T01:11:55.291-04:00

پرستیدن به حد مطلقبه اندازه ء فرو اُفتادن در بطن خویش ، در بطنی صیال، در زیر پوست، در ارتعاش ِ تک تاز ِ نبض؛ حتی در بُهتان حقیقتها، در نجوا در شعرو به گمگشگشته ای در خاطر به حد انفجار، عشق، بر خوردنروان شدن به پرسه ای در شام قریبانه با تو که عاشقانه میسرایی دال دل را به رسم دلداده گی به رسم ساده ء تقسیم١٩/تیر/ ١٣٨٩دامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-44904081841011012892010-07-07T01:10:00.006-04:002011-09-02T20:33:49.518-04:00

من از بدو تولد شاعر بودم حتی وقتی شیر مینوشیدم یا که وَنگ میزدم همه با شعر بود ومادرم ازآن گه گاه لذت میبُرد، هرچند قافیه ای تنگ را باشیونی در کلام میگنجاندم، او از زنده بودنم آرامش مییافت و نزد سادهء خویش میگفت: شاید این کلامی آسمانی را ماند که از دریچهء خیالِ این مغموم وبا این واژهء ناجور - به من اِلهام میشود بعد از آن همه سال، من نزد خود حرفهایِ مادر را زمزمه میکنم این آیا وشاید ها مثل کنه

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-61817783300174946302010-07-05T12:12:00.007-04:002010-07-05T13:02:59.949-04:00

نشسته ایم در مقابل به قامت عکسی از درون آینهشبیه به هملبخندمان بیصداست در پژواکدستهایمان گرمیش به گونه ای دیگرگر عاشقانه و گر نه، حکایت چشمهایمان یکیستآبستن ِ باراندامون٠٧/تیر/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-16665002893294286452010-07-01T12:23:00.007-04:002010-07-01T12:45:11.351-04:00

.این فرزندان تو بودند ای صراحی مغموم عشق من، مادر.این کودکان ِ خالص، در جزوهء عشق.که بی ریا، عصیان تو را، در بارش قطره قطرهء خویش، به باور نشستندو چونان رودی صّیالبا وجهه ای مغرورگذشتنداز تارُکِ زمانبی آنکه نظر کنند به خاک،.قنودند در خاکچراکه آنان خلف بودند.تداعی آواز تو در رگبار ِ آرامش طوفاندامون‏پنجشنبه‏، 2009‏/08‏/06

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-74316156393586048002010-06-29T13:02:00.003-04:002010-06-29T13:25:57.960-04:00

باز، کشیدم عشق به سنگفرش ِ خیابان در سِراط‌ِ روزبرای گز کردن هفتُمین کوچه دست چپ در آخربار وحشتم به دوش در خمیازه های ِ بیخیالی و در دسترَسَ، فقط لَمس ِ سیم ِ فشار ِ قوّی ِ خونکه مپالدم میراندم به سطح ِ نا همگِن ِ این ِراهکه تو مرا گوئی حتی چونان غریزه ای که در آوشخور زمانی ِ تَخَّیُلَت آرمیده، برای روز مباداکه چهار نعلت ُکند، برای تاخت ِ یورتمهء ِ نرمتوسن جسمم را، دگر قراری نماندهدر آشکارا این

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-14792252489340196012010-06-25T11:26:00.004-04:002010-06-25T11:35:42.514-04:00

وقتی که سیل روز - در حروف - میبارد ز هر جهت به کویر ِ زبانمنو قافیهآنچنان تنگ مینمایدکه شایدمُیسّرم شود سرودندر باب آنکه مُراد استو نه آن واژهکه تو را به گوش خوش آیدتوتو تکفیر خوان این قنود شکستهء مرا، این قطعه قطعهء سبک جدید رادامونچهار شنبه، ٢٨ آبان ١٣٨٨

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-79514657636583244672010-06-23T00:27:00.002-04:002010-06-23T00:43:59.318-04:00

میریزد همچو ابر بهار، ژاله های قطرانی از آسیمهء چشمانم به چاله ای مسدود که در اندیشه نگنجد*اقرار باید داشت، به این دریده پردهء اقبال که حایلی بود مابین مااقرار باید کرد که ضحاک را نامی بود در ندانستهء فهم ماچرا که مشروب گشتنش در ورید این دیاربر هنر خود ندانستهء میراب می ماندکه مانده درگود کنده به دست خویشهمچون کهر اسبی رخش آسامانده در گُه و گنداب*هنگامه ء پرسشآری یا نیو بی خردیحکایت ِ دیدن عکس

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-45192743661075853722010-06-16T02:02:00.009-04:002010-06-16T11:06:59.340-04:00

بیشتر شما شاهنامه را هم اگر نخوانده باشید، لا اقل داستان ضحاک و مارهای روی شانه هایش را که معتاد به نُشخوار مغز انسان ها بوده اند را شنیده اید؛ با این اوصاف از فریدون و رپوش چرمی کاوهء آهنگر که به یاری او شتافت و آنرا به بیدقی تبدل کرد هم اطلاع دارید این رپوش چرمی بعدها درفش کاویانی نام نهاده شد و تا زمان ضحور اسلام هم هنوز به عنوان سنبل آذادی توسط پادشاهان با احترام و مُرتبت نگاه داری میشد و در

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-50400908266485434192010-06-14T01:08:00.003-04:002010-06-14T01:14:14.013-04:00

اگر چه زخمه زخمه ی بازتابم را باریده ام در آسمانو خورده پژواکم و نظم نثر ِ من به هیچ، حتی به هیچ، گم گشته بندری نیافت راهاگر چهاما، مرا دشنام سر در گممرا تدبیر هم یکدم نمی بایددر این غُربتگه تاریک ِ عصری غایب از انساندامون‏سه شنبه‏، 2009‏/08‏/04

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-60374914610606227652010-06-11T13:42:00.003-04:002010-06-12T13:45:24.952-04:00

این خاک و گرد که روی سینهء ماستاین شعله ور نسیم زمستاناین، که میبلعد کالبُد هر زشت و زیبا را در ضمیر خودحتی سرشته‌ ای موضون را از نواله ای در خوناین زمین، که الوان است و خواستگاهِ تن ماستاین مرز پُر گُهرخانهء مادامون٢٠/٠٣/١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-73130969749983430192010-06-10T11:41:00.003-04:002010-06-10T11:46:37.676-04:00

سرد و غمگین در مزارش خُفته مالامالخاکی ِ من بینهایت سُفته در بارانتکچراغی دور، بیرَمَق گه گاهسایه روشن میزند محضونرواق‌ ِ مردهء جاوید رادر سکوتِ شببه میعادِحِلال ِماهدامون

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-72817513058927360142010-06-05T09:40:00.002-04:002010-06-05T09:45:25.540-04:00

میبلعد فلق در حُفره ای فراخمقیلهء اندیشه ء مرا*در آرزو به خواب میشومتا نا کُجای ِ تُحی از سئوالها، در بطن زمین سختبر خان ِ موریانه ای شایدکه میکشد به نیش پاره ای از حقیقت مرا*خاک میشوم به پای تو، و سهم من در اشتهایِ تکیاخته ای خلاصه میشودو انگار‌ هء خواهشم در بوم نقش نگرفته ای در ادراک*فقط خدا میداند*فقطدامونشنبه ١٥ خرداد ١٣٨٩

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-79210542191281457952010-05-29T01:16:00.005-04:002010-05-29T01:36:05.525-04:00

چه بگویم که راستای ِ تنم مرا مسدودکرده به سئوالچه بگویم که همه درد است و انتظار، و زمانه ء تند و سبکتا ژرفنای ِ کاعناتو ابرق اسب ِ آههنین صُموا مانده ای در گلچه بگویم، که رازهای‌ ِ درون‌ ِ پیرهنم، جُز آتش ِ حقیقت نیستوادیه ای در پیش رو، بی آب، بی حرف، حتی آری از علفی هرزه و یا، مخلوقی در انزوافقط منفقط من و خمیاه های ِ گُرُسنه گیفقط من و شهری با یک نفر جمعیتمن واین من ِ در منزیر ِ پایم سایه ای از

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-50298707276767975592010-05-27T10:50:00.006-04:002010-05-27T11:19:21.271-04:00

خُرافه گویی، گوئی جزو "لای ان فک‌ ِ" اعتیاد روزانه اکثر آدمها شده، شاید این یک شستشوی مغزی باشه که خدا در باور ما ایرانی ها فقط افسانه ایست باز گفته از زبان چرب و نرم چهار تا مُلا ی بیسواد، این دجاله های قرن که با تکیه به خوشبینی و بی اطلاعی مردم برای هر عمل نا صحیح یک دلیل از آستینشان بیرون میکشند، تا پایان زندگی هم کسی را تنها نمیگذارند و حتی از مردار انسان ها هم استفادهء مادی میبرند، گاهی از

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-59314572019277392362010-05-23T00:35:00.007-04:002010-05-23T13:19:27.902-04:00

آنگاه که ضلمت را در این سیارهانبان و کتیبهء شکنجه را چونان پرچم های ِ رنگارنگ آویخته سازیددر هرکرانه ای، بر سر هر بازار و مناره ایو قدقامت شکستهء انسان را پُر ز کاه، آویزان به هر درختآنگاهان که بر باخته اید حتی صورتتان را بر جهیز ِ ناچیز شیطان،بر سفیدی که متمایز است از هر رنگ دگر،بر پایه ای که اثاثش بر آب است و کتابش به جوهرخونو اسطوره ء هزارن زجه است، از عُمق دل کشیدههمچون شیحه آن توسن ِ به

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-12381005599855226982010-05-22T00:13:00.004-04:002010-05-22T00:23:10.545-04:00

مختوم رنگها در جسم سایه ای بی جاندر سطح ناهموار ِ بُعدی دیدنیاسطوره ای نخوانده از هزار و یک شب و روزورقیست از حکایت دفتر مااز حکایت ِ دفتر من، که در سیاهی ِ بسر نامده اشبپایان رسیدهدفتری، با برگهای کاغذی ِچرککه با کلمات جان و روح میگیردو با شتابی به اندازهءِ یک واحد خوردآسمان را به زمین میدوزد، تا شایدگره ای کور که آنرا روزی، پدران ِ پدرانشبه کلافی سر در خون، به چیزی همانند ِ خدا بافته اند ، باز

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7204407730509141303.post-58368231270633045412010-05-20T00:25:00.003-04:002010-05-20T00:32:10.396-04:00

تاریخ کتابیست از تفاوت، مَکر، حیلهکه چون دیوی به خوابی در زمان جاری فُرو گشتهو هر دممیکشَد خُرناس واین سانزمین آشفته میداردقلم در دست، صحنه ای آماده میسازدبرادر دشنه در دستبرادر خونبرادر جنگ میگرددسیاهی با سپیدی میکند غوقای ِ نا فرجامو هابیل است دشنه در دستو قابیل است، خُفته در خونواین غوقای انسان تا ابد جاریصفحه ای دیگر از این دفتر کند آغازبه پایان نامده سطریدل دیو کثیف ِ قصهء تاریخبه شهوت گونه

دامونhttp://www.blogger.com/profile/11489587603681489083noreply@blogger.com0