یلدا

 رنگ گلهای قالی هم که هنوز با آخرین نفس به پود ها آویزان است، در این سیل بی امان مشاجره با باد پائیزی به رنگ بی رمقی میزند

 و حتی

و حتی شراره ای هم که نی

آوازی به عصیان سکوت، از آن قناری وق زده  در کنارآن، به نجوا نمیرسد

در دل

 اگر که جرعت رعدی به باریدن باران بود، قبل از اینکه از آ سیمهٔ گونه قطره شود در عطش چشم ها خشکید و مایل عشق را به عمودی جرار مبدل کرد

اینکه "اشیا فضای خالی را می آو ِشخُرد " غیاب ‌ صفیر چکاوک نیست

اینکه کپکی نیست که پر گستر د

اُفول ِ پرواز نیست

.و اینکه ابری نازا سایه گسترد، بر حیاط این خانه، تعمق بر سکون طوفان است

به یلدا.م.ر

دامون

 ٢٩/اکتبر/٢٠١٢

در کمند

شعری زخم خورده و خونین باید نواختن

اسطوره ای نگفته از هزار شب‌ ِ بی روز

صُلالهء مطلب دگر، در کمند گیسوی تو نیست

و نه،

 در عور ِ نهفته،  در اطوار ِ جادوئی تصورت

حراصی را لقمه لقمه بلعیدیم و آنک، آیینه وار در مقابل

نه کوه و نه مرحم، در این کوتاه‌، دراین سفر

شعری دگر گونه باید مرا

زخمی مجروح،

اسطوره ای نگفته ز  ِ جانکاه ِ زندگی

دامون

١٦/آبان/١٣٨٨

زنان و مردان دربند

از این خاک مردانی ر ُسته اند

که تو گویی

خیزش باد هم حتی در سایه هاشان حلول نکرد

تا وقت تافتهء ضربه های تبر

حتی برگی از تراوتشان کم نشد

***

از این خاک زنانی ر ُسته اند

که تو گویی

سنگسار پاییزی هم

رنگی از رُخسار فرّ ُخ گونشان نتوانست دزدیدن

تا هنگامه ء جزا ی ِ بیگناهی و ایستاده مُردن

در این مرز پُر گُهر،

رسم کاذب جنگ

میان سنگ و دندان است

در این مرز پُر گُهر، تو گوئی

که بر نیزه ها افراشته

جریده ء فردا را

به یغما میبرند پوست ِ نازک

تحمل سرما را

به ضرب تا زیانهء فرعون

تصویر بالا از لطفعلی خان زند است که در بند آقا محمد خان قاجار به قتل رسید

دامون

انفجار

آنسان که دیده به گرماگرم

این معرکه

مینگرد

هر جانب این بندر کهنه را آهیست

وهر آه را ناله ای به دنبال

وهر نهیب را نهیبی دیگر

حکایتِ

دندان در مقابل دندان

چشم در مقابل چشم

وتو حتی

در ماهواره ات تصویر توانی کرد

شرارهء این پشته ها را

که میسوزد به ناگاه

در روشنیِ روز

ما به انفجار نزدیکیم، به

گفتهءدیگر

دامون

میهن

مُراودهء من با چشمان تو، چون روز ِ روشن است، در میان این همه تراکم که میبارد قطره قطره در این ضُلال ِ‌ ضُلمانی 

من در استوار دستهای تو شریان گرفته ام

گر بارش ابری نازا، این چُنین، در این عصر بی رمغ، بر حیاط این خانه در جریان است، هرگز گدازه ء عشق را در قلب من برای تو خاموش نخواهد کرد، زیرا که من در استوار ِ دستهای تو شریان گرفته ام

گر میسوزد، هر کومه در این دیار، هر روز، به آتشی کاذب، هرگز گدازهء عشق را در قلب من برای تو خاموش نخواهد کرد، زیرا که من در قطرانی این التهاب تند که در بارش است در استوار دستهای تو شریان گرفته ام

و ین خود به خویش چون روز روشن است

در این ضًلال ضُلمانی

دامون

١٦ مهر ١٣٩١ 

دستای تو کمونه ای به قلب تشنهء منه

تو غربتی که وق زده رو تاقچهء  خونهء ما دستای تو کمونه ای به قلب تشنهء منه

دستای تو ، تو ماورأ، دستای تو، تو اونورا، هرچی که دور، هرچی که تار هنوز صِداست بی انتهاس

دوستدارم ، تورو دارم، فکر میکنم همین کفاست.

دامون

به رویا.ت

اول پائیز  ٩١

سرودِ شب برایِ روز

مرا به خانه ام ببر

به خانه ای که اسبهای سرکشش - هزار هزار

بسویِ جوخه هایِ یأس، ترانهء اُمید را، نشانهء زمان کنند

مرا به خانه ام ببر

به سویِ دره هایِ لعنت خدا

مرا به معبدی ببر، که کاشیِ مناره اش، که سنگفرشِ باغچه اش

و ماهیان کوچک و سیاهِ حوض، وضویِ خون گرفتنِ اُمید را

ز ساقه هایِ سمّیِ سراط شب، به یک نظر عیان کنند

مرا به خانه ام ببر

بسویِ کوچه باغِ پیر، که ازهمه گیاه هاش

شرابِ اَرغوانیِ حضورِ شب به سنگفرشِ جادههاست

مرا به خانه ای ببر که آجرش عروسکیست، چو سایه ها به دارها

و تارِ آتشین دَمَش صلالهء فلاتِ عمر

مرا به خانه ام ببر که تازیانه هایِ شب، خلوصِ پوچِ شانه هایِ مرگ را

به بند بندِ روزها و اسبها ترانه است

مرا به خانه ای ببر، که آفتابِ بودنیِ صبحهاش، کبوترانِ وحشی و اسیر را رمق دهد

مرا به خانه ام ببر، تو ای سرودِ بودنیِ عشقِ من

مرا به خانه ام ببر،تو -ای شکوفه هایِ شعرِ راستین

دامون