بستر اندوه

جهان در پس این سیارهء مغموم

این جایگاه عشق و سرودن پنهان است تو ای تنها ترین

کابوسی مهیب و تلخ

روایت زخم و خون را در قلیان ِ شب میکاود

حقیقتی زنده می شود در سراط شب، در سردی سُرب

در ولایت دشنه و ننگ

ترکیده از ضُلال آتش و خون

در بستر رودی خُشک از گونهء پدری قطره قطره

در این مطروکهء ِ خراب

در این مُغاک، جائی که خدعه و فریب

با صداقت و وفا

هم سو و هم صدا نمی شود

در بستر اندوهناک مدائن

دامون

23/06/2009

از خُشکسال تا به هنوز

مجالی برای بوئیدن یک سیب یا طناول ِ یک تکه نان هم، نمانده

از بهشت مجاز تا به هنوز

پا برهنه و تنها به انتظار جواب ِ خدا نشسته ام

در اتفاق خُشکسالی دیروز،  در وسعت این برباد رفته َبرَهوط

دامون

١٦/دی/١٣٨٨

توانستن

خواسته هایم را، آن آ مال آرزو هایم را، آنها را که در بغض هم حتی، نتوان سرود
نه بر باد رفته، نه از عصیان گسیخته، انبان کرده ام،برای روز مبادا
*
گذشت زمان هم گزندی نمی زند به تک تک آنان، تا آن زمان که من منم
توانسته ها را در اکابر ِ اکنون به دوره گرفته ام
توانسته ها و خواسته های من، دوستان قدیمند، همانند صبر و ضفر
در بُعد آرزو خواسته ام توانسته ها را،
در بُعد آرزو به شهادت نشسته ام ایوب گونه، بر تک تک آنها



دامون

٠٦/٠٦/٢٠٠٩

من

من در من گرفتار‌ ِ من است در تنهائی، در رؤیا، در خواب و بیداری
من گرفتار آن من که میبندد مرا به مُزهء سنگین ندانم
*
در خویش مینگرم _ ناگونه، گم، هر گوشهء اندیشه را
در خویش می نتوانم گذشت، از معبر این دیوار
می مرا دستها بسته میماند در این زندان ِ در بسته
می به اندیشه فُرو رفته به جا
می گرفتار است در میم ِ من
در من بسی من ها
و من تنها


دامون
‏پنجشنبه‏، 2009‏/07‏/02

قمار

فرزانهءغمگینیست
این باخته در ظلمت
تکچهره به جا مانده
اَفسُرده ز ناکامی
*
بر باد یکی تنپوش
آواره ولی آزاد
تنپوش اگر آن بود
تکچهرهء من اینسان
آزُرده نمیماندی

دامون

اعتراض

بیابانیست این ملغمه، این آشوب

که در آن

گُلّه گُلّهءِ اقشار

آمیخته مُماس، بر اُسطورهءِ آزادی

در طلیعه، به میعاد ِِ سهلِ نیاز

تا شاید، بر افروزند چراقی در اَعصار

به روشنی

در این ‌گُسترِ ِ بی انکار

*

فراخ میدانیست در ستیغ

و در آن

ستورانِ مُلحد 

آهیخته در آهن و سُرب

به پایکوب‌ ِ شهیدان

.دندان در مقابل دندان

دامون

١٢/دی ماه/١٣٨٨

شمایان

عکس قبار آلودی که در آن

شمایان مرا بُهت زده مینگرند

همچُنان دریچه ای

در مقابل چشمان حصرت آلودم

آویخته

سرمای روز، گُنگ

روی پوست صورتم پرسه میزند

من در بیتها، در لحضه ها

در اشاره ها، به کاغذی بودنِ

.سطرهایم شک میکنم

در نبودتان

در ورطهء سنگی این شعر

حتی مرا

واژه ای در کار نیست

شمایان جایتان در قلب من خالیست

و من اینگونه خالی

*

دامون

کوبه

هیچکَسم دست بر این کوبه نسود

خالیست حیاطِ ا َندیشه هایِ من

و کلاغهای‌ِ حرف همه با بغض مرا مینگرند

و علفهای هرز در باغچه ریشه دواندند

کسی دست به کوبه نسود و من تنها

میانِ ابریشم این پیله مانده ام

میان پهنهء در هیچ نیامد پیش

حتی سلام ِ رهگذری

زمان مرا ز یاد برده در این انتظار ِ سرد

در این حیاط وحش

دامون

هر چه گشتم تنها تر ماندم مانند‌ ِ لحظه ای

هر چه گشتم

تنها تر ماندم 

مانند‌ ِ لحظه ای

پس از پراندن ِ سنگ

بر دسته ء سار

یا که گنجشک

چو شاخه ای تنها

*

برای سرودن

برای سرودن تو

جمله کافی نیست

این خروارها در گِل مانده ای بیش نیست 

دامون

اول دی ١٣٨٨

عریانی یک سکوت در سکوت ِ محض

عریانی یک سکوت در سکوت ِ محض

و پیدایش ِ یک نجوا به اندازهء خورد ترین جسم نا ممکن

حرفیست ناگُفته ، که من آنرا برای‌ ِ آخرت ِخویشم ذخیره کرده ام

آن حرف آخرم را برای تو هرگز مقسوم ِ رابطه ای دیگر نمیکنم

چرا که آن را برای ِ تو سروده ام

نجوای ِ من بر سر این است، که تو گوش ِ شنوایت

حتی هر چند دور و مابین ِآنهمه صدا

کوچکترین را اغماض نمیکند و در جاوید تو هر جسم خورد ِ ناممکن

شبیح ِ من

مغروق در تو است مقروض ِ تو است

آه ای شمایِ ِ خوبان و تو ای عصیان ِ نهُفته در هر عصیان

عریانی ِ این سکوتم، در محض ِ بودنها وسئوالهای بی جواب

مقرون تواست و دامنگیر ِ من

اگر از سر حادثه یا عشق مرا آفریده ای

میدانی، آنچه را که دیگران ابهام میکنند

و افسانه سرودنم را برای ِ تو

که واهه ای

بیش

نیست

دامون

‏٠٣/٠٥/٢٠٠٩