اسرار

انسان

طعفن تکرار است

در بطن زمین

فریاد

پژواکیست

در وراءِ آن

و طلاطم ِ آب

در وسعت ِ دریا

نبض ِ زمان است

و

دَ لَمه ءِ ماهی های گُلی در حوض خانه ءِ

ما

تکرار حقیقت ها ست

حقیقت

در حوض خانه ءِ ما ست

دامون

طالع نحص

گذشته ها

ورق میخورد هنوز

در خاطری گم گشته در فراهم روز

من، دستانم را

نه برای تمنی

که

در خواهش میعاد بهاران فشانده ام به هوا

***

میسوزدم هنوز

در سینه با شراره ای نازکتر از سر سوزن عشق

وین اجاق بی رمق را شراره ای باید در حضور نوبرانه ء تو

در طالع نحص

در هجوم قتالهء شیطان

*

امروز را چکاوکی در نجوا نیست در کنار بالا دست

و شغالان

زوزه میکشند چون خروس ِ صحری

در تراکم عصر

من

نشسته در انزوا

در نگارشی از خاطر تو

پالوده در فراهم روز

دامون

3/27/11, 7:49 AM

در غیاب ادراک

صدا یی نمیآید از درون این تبل تو خالی

جُز تُپق های پس مانده و بد بو
در غیاب ادراک، در تذلذل ِ ذِل ذال‌، در ستیغ ِ پست تمدنی بدوی

دامون

توجه

تذلذل: تَ ذَ ذُ ل مضطرب شدن و فروهشته گردیدن . زاری کردن

ذ ِل ذال مکرر تکرار

٢٨/اسپند/١٣٨٩

بهار

نو رسته گان در این مغاک، سر میکشند هنوز در تازهء ِ بهار
یعنی که هر نهال درختی سترگ را در بهانه است
و روز را، امید را، طلوع را
در سایهء ِ طبیعت، در خواهش
*
بی آنکه
بانگ شغالان عصر
در زوزه های شب زده آنرا خفا کند

بهار، در میرسد هنوز، بعد از هزار سال سیاه
*
آری ، سپند را جاگزین فرودین بود

*
این ارمغان پاک، این یادگار نیاکان سخت کوش
این ازدواج طبیعت در ایران زمین ما، بر هر تنابنده که ایمان را
در حفظ روز به عادت است، و نه در مقام عاز

فر خنده و گرام
***

*

نورز تان پیروز

هر روزمان

نو روز

دامون
٢٩/ اسپند/١٣٨٩

آزادی

در به در، میجوید درهر کرانه افکار من واژه ای را 

;که در خُور باشد برای تو

این من ِ در من

عاشقانه در صید تو است

در بند طلسمی جادوئی، تا ابد جاری

دربند،  در حصار ِ ضحاک، در سیاه چال ِ کهریزک، در اوین، در یوق

من

این من ِ در من تو را میجوید

با هر واژه که در خوار مدیحه ات باشد

حتی با حرفه ای بر سر دار، آخرین کلام

گاه در بیدادگاه قرون وسطی

و گاه

در غیابِ روزی خوش

 

سیر‌ ِ صیّال‌ و قریبانه‌ء با تو بودن

قنودن در تو در فضا یی نه در فرض ِ اندیشه

نه در بهشت مجاز

که

در پسکوچه ها

در آوای ِ خوش سرود

در خلوت‌

در کوچه و بازار

آزادی

دامون

٢٤ بهمن ١٣٨٩

در باور ِ حضور

در یاد نیست خاطره ای به این سبک ِ ملتهب ْحتی در داستانی از هزار شب ِ بُغرنج

و ْ در خاطرهء فردايی دور یا نزدیک

در باور ْ گويی من ْ بُریده ام از خود ْ نا آشنا به کسی

*

تو ْ در زار ِ شب‌ ِ تنگ ْ در گیر و دار بودن باقی ْ در مخمسه ای جاری

از ستونی به ستونی

*

آمال آرزو ْ بر تنگآب این رودخانهء ماسیده در خویش ْ چون مرکبی پس مانده از گله ای خوشبخت

در شوره زاری

که در آن، نمیروید بُنی از نهان ِ دانه ای

محض ِ توشه ء موری ْ یاکه قوت پرنده ای

و در آن حتی ْ اثری از چشم بسته فرشته ای ْ با ترازوی عدالت هم

*

*

*

آمال آرزو‌ ْ در گل و لای‌ ْ چون مرکبی که خود پندار توانی

دامون

یکشنبه ١٤ بهمن١٣٨٩

انفجار

آنسان که دیده به گرماگرم
این معرکه
مینگرد
هر جانب این بندر کهنه را آهیست
وهر آه را ناله ای به دنبال
وهر نهیب را نهیبی دیگر
حکایتِ
دندان در مقابل دندان
چشم در مقابل چشم
وتو حتی
در ماهواره ات تصویر توانی کرد
شرارهء این پشته ها را
که میسوزد به ناگاه
در روشنیِ روز

*

*

*
ما به انفجار نزدیکیم، به
گفتهء
دیگر

دامون

١٧/فوریه/٢٠٠٩

آزادی ٢

هنوز سردی در رگ تاک خلوص شراب را به تُرشاب قوره در چالش است

و بهار

گر گرفته در ادراک

به اطوار میرقصد

چونان لمیدن در کنار آتش داغ

*

نشسته در کنار حضور، در شکوه کاذب طوفان

تداومی که باخته رنگش را

به گرگ و میش سحری نوشته در کتابها

*

عشق رنگی دارد

به بی رنگی کالبد ما

کفن شده در غباری از درد که جستجو دارد

حقیقت را به حد مجاز

*

در مُخیله

دست نیاز کوتاه است

ز نخل اندیشه

که شحد خواهشش شیرینتر از آرزوست، حتی ز درد‌ ِ آذادی

دامون

یکشنبه ۲۶ دی ۱۳۸۹

کدامین دست

کدامین دست

قلم زد

این سراط مستقیم را

در مسیر راهوارهء من

که هرچه مینگرم

حاضر ش را

در این تُهی نمی یابم

دامون

دی ماه ٨٩

درمیان

در میان ِ امروز به فردا شاید، دو درخت است، که از انبوه بیشه،‌ هنوز مانده به جای
یکی این درخت خُشکیده و عبوس ِ حیاط آدم ها ست
که در تُندر بی رحم تبر مجالی را در حیطه حائض نیست
و دیگر آن
درخت مغموم و عور ِ تن ِ ماست، که

شاخ برگش نیست، در خزان پائیزی
برگ انجیری هم

برای ِ پوشیدن



دامون

سه شنبه/٠٦/بهمن/١٣٨٩