پاره ای از تو درون بوته ای در ریشه های من

پاره ای از تو درون بوته ای در ریشه های من

میگدازد سخت

این بیتوتهء مُحرض به تنها را

مینوازد گرم

و این رئیا درون کوچه های شب

و این مُحرض درون نا تمام من

پاره ای از تو

درون ریشه های من

در این بیتوتهء مُحرض

دامون

به ربکا تدین

دوشنبه ١٠ بهمن ١٣٩٠

ندا

روزگاری پسمانده است در چنته ء در ویش

در طلوع کاذب خورشید

روزگاریست بس عجیب

که آب

از صلخه به صقف در گذاره است

و داروک ها

تصنیف ناکجای صبح را

به آواز

در غیاب خروس

روزگار عجیبیست در اندیشهء چکاوک، در انزوای ِ درخت

و دستها

در هوای تو

سُر خورده

در نبود

و دشنهء ِ نمناک ِ مردان به جای مانده

در

دیس

دامون

٢/١١/٩٠

ابرها، به آهستگی باریدن را از خاطر می برند

گلایه ای نیست

از برهوت این باغ خزان دیده ی مغموم

در خشکی اندیشه های بیابان

ابرها، به آهستگی باریدن را از خاطر می برند

جائی برای طراوت گلها نیست در این انزوا دگر

مکانی دیگر را، دور از اطراف، زمانی شایسته

به وقت حلول ِ عشق در کردار زلال بارانی

دامون

٢٦/دی/١٣٩٠

روز زن

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار

و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های پست بهشتی را هنوز

آدم

در گُمانه نشسته

که

بگیرد، به تومار کشد، به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم زبانه میکشد

از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش

روز زن مبارک باد

١٧ دی١٣٩٠

سکوت بره ها

این در،

دری که این عوام با انگشت نحص خویش به آن نشانه رفته اند

به ناکجاست

و چشم بی مثال بره ها

گشته مُماس

در سویه سویه، در انتظار نواله ای از جنس سبز

که پُر کند چینه دان حصرتشان را در این نبود

این در، که کریاسش، آن پایگردش

در کوبش چندش آور تن شهیدان است

ومیگردد

مثل ساعت با تَک و تاک

در یُکّه های ء تسبیح کهربائی رنگ

این در

که روی پُشته های آمال آرزوست

بسته مانده است تا غروب قرابت، میان ما

تا اٌفول ِ سیاهی

که بپوشاند گناه را حتی در ر و شنایی روز

در کریح آستینی، به خنجر آلوده

دامون

٩/دی١٣٩٠

افسانه ای از فراخ یک فرشته

از دیروز تا به حال که این عنتر تنگش گرفت دارنده گان سوخت نفتی، پنج سنت رو بنزین کشیدن مخصوصان وقتی مانور سربازان پاسدار را در داخل آن چند لگن رو آبی و یکدانه‌لگن زیر آبی در داخل خبر ها نشان مردم دادند؛ به قول معروف بهانه برای ماتهت پنچر اینها و بالا کشیدن میلیونها دلار در ساعت، همین دو کلوم حرف احمدی بود که ورد جادوئی چُش(تنگه را میبندیم) را قرا ئت کردند. یاد هم نوع قادصی ایشان حضرت شیخ ال امثال، صدام _ المُتوفی الال خصوص، حاضر افتادم که با تکان دادن دُم تا لحظه آخر هم دو پایش را در یک لنگهء اُرسی کرده بود‌ و میپنداشت، که گوئی یک نسیم وزین، به قائدهء یک چُس افسانه ای از فراخ فرشته ای شاید که در هنگام تکلیف در کهکشان رها شده باشد، و میتواند بوی بدیئی را در مشام مردم بیندازد، که ایشان هم یه گُهی هستند

در موال ِ تاریخ _ تکرار مکرر، از همین احشام است، که قرن ها و هزاران هزار بار تعفن شیطانی را به جای پیف پاف فرشته ها به مردم خودشان غالب میکنند

دامون

در تلنگر های امواج

یار من در کار من استاد شد

ور نه او بُد یار من، در کار من، استاد یش

*

شعله میرقصد به روی آب

آب میرقصد با زبانزد های شمع

خون من جاریست در اکنون ِ این بودن

که مختوم است در بن بست ا ین کوچه

*

عشق من دریاست

و هر موجش سکون این شب منفور را

میگدازد لحمه

در لحمه

میخروشد

از بُنی آتش گرفته

که هر شعله اش

در تلنگر های امواج

دامون

٠٢/١٠/٩٠

دامون

خروارها خاک و شن ِ بیابان

خروارها سنگ، نسیبشان

آنان که تو را آنسان خواهند، چون نتیجهء اعمالشان

فلسفه بودن، معنی ِ انسان، در چَشم ِ این به خطا رفته گان ِ فراموش شُده

دیدن‌ ِ عکسشان در مهتاب به هنگام ِ شُستن ِ دستهایشان در آب ِ طَتهیر است

وتو، سوراخ شُده از سُربی ِ آبی، بی انتها، برجا

!آه ای ستارهء جاوید من

پاداشت سخت، سوزان کیفریست که تنها مسلوب شُده گان را ماند

تنها مسلوب شُده گان را

دامون

‏دوشنبه‏، 2009‏/04‏/06

خارستان

در بلندی ِ بالا دست ایستاده ام، در تیر رَس - کپکی نیست
که جان به هوا کُند، در د دور دست
مُرده ها گله گله میچرند
سـرمـسـت از نـفـرتـی سـالـیـانـه، بـه جـسـتـجـوی عـشـق، بـه
خـارسـتـان پـا مـی نـهـم؛



دامون

، با اِقتباص ازمتن‌ ِ شعری از هیربُد

حتی

پری نیم سوخته از سیمرغ را بایدم، حتی

آرزوئی نا بجا از من برآوده شایدم، حتی

می آمیخم به سطری چسبیده به کاغذ، حتی

که ساروجی از مرحم ِ عشق پیدا شایدم، حتی

اعتصاب ِ خوردن غم بایدم، حتی

از سایه ها گریزان گشته ام، حتی

روزها در گذشت ِ ابر ِ چشمان است، حتی

شبها حکایتش دور از بیان است، حتی

دامون

شنبه ١٦ آبان ١٣٨٨