مردهء جاوید

سرد و غمگین در مزارش خُفته مالامال

خاکی ِ من بینهایت سُفته در باران

تکچراغی دور، بیرَمَق گه گاه

سایه روشن میزند محضون

رواق‌ ِ مردهء جاوید را

در سکوتِ شب

به میعادِ

حِلال ِ

ماه

دامون

The way we chose

I am not dreaming I don’t think suspicious

It is the truth in my face and yours

You know, you and me have a lot things together no matter

If we want it or not, it is written in black and white

Like wind and dust, wherever wind blows takes you and me with

No matter if I am in Iran or you are in Florida, ones it comes,

takes away that piece of property or identity you and me ones owned.

I can’t call it destiny or the way we chose.

It is some thing that is over it.

This is a piece of not me and you, it is Satan

The profoundly evil adversary of God and humanity, who

Often identifies with the leader of the fallen angels

 the Devil personally in cloth of President of humanity

***

let say it is the price of Freedom, you and me will pay.

Like couple of cents more or les for Gallon of gas to get there,

Where we get diagonally close to freedom we do have in mean and define.

Damon

6/30/2012

این شعر نیست

این شعر نیست، آتش خاموش معبدیست

این شعر نیست، قصه احساس سنگهاست

این شعر نیست، نقش سرابیست در کویر

این شعر نیست، زندگی گنگ رنگ هاست

گر شعر بود، بر لب خشکم نمی نشست

گر شعر بود، از دل سردم نمی رمید

گر شعر بود، درد مرا فاش می نمود

گر شعر بود، تیغ به زخمم نمی کشید

این شعر نیست، لاشه مردیست پای دار

این شعر نیست، خون شهیدیست روی راه

این شعر نیست، رنگ سیاهی است در سپید

این شعر نیست، رنگ سپیدیست در سیاه

گر شعر بود، مونس چنگ و رباب بود

گر شعر بود، از دل خود می زدودمش

گر شعر بود، بر لب یاران سرود بود

گر شعر بود، نیمه شبی می سرودمش

زنده یاد نصرت رحمانی

تنها تو را

تکیده ام دراستخوان خویش

گر پرسدم کسی که چه حال

*

ایمان من هنوزنهُفته در این کالبد که بسته مرا به خویش

که

تو را عاشقانه میپندارد

حتی

درون دقدقه‌ ء این آماس ِ سرد ِ در دوران

*

من هنوز

در فرصتی که شاید مُیَسرم نشود

در این دقدقه

دراین آماس سرد

که گُر گرفته در میانهء ما

تو را و تو را

تنها تو را

*

خاموش نشسته ام بدون حرف

گر پرسدم کسی که چرا

هر واژه در سکون پنهان شده بدون تو

هر حرف گشته یک سئوال

این جبر

گداخته در هر کرانه ام

*

تو

در معنی

فقط منی

من بی تومانده ام

بی نیم دیگرم

دامون

١٤/٠٣/٩١

گفتهء سُقراط

دانسته هایم مرا به ابتداء ندانستن کشید
آنسان فهمیده ام 
که هنوز نفهمیده ام ، این ناکُجا را چه انتهاست
مغلطه ایست دنیا، که قوطهء هر ماهی در آب
و بیتوتهء من بر این بوریایِ زمین 
فقط سئوالیست بی جواب
و دجالِ قرن، قابیل ِ چماق گونه-در فَلاخَن سنگی را به شکار کبکی دریست
*
همیشه حرفی ندانسته محتوایِ دانسته ها را از پیش ِ روی برمیچیند
و آنگاهان همچون پرتاب ِ سنگیست شاید بر شاخه ای پُر بار از گنجشک
و آن نُخبه ای که تو خویش را دانی، تو را، چون کَهَر اسبی در گل مانده، در مُقابل ِ چشمانت
آه که این دنیا را دیگر اساس و پایه ای باید نه آنچه که در مُخیلهء اندیشه های ماست
و این همان حرف ِ نادانسته را ماند، که سُقراط ِ حکیم را در گل چونان واداشت که بگوید نادانسته هایم بر هر آنچه که تا به حال دانستم

چربید

دامون

‏چهار شنبه، ١٥/٠٤/٢٠٠٩

بهر طویل ٢

در این امواج پُر عُصیان

در این بُهران دریابار

در این کولاب ِ ننگ و حصرت و افسوس بی پایان

در این بیقوله که حتی نمیروید نهال خستهء گندم درون شوره زارانش

در این سبزی ِ بد خیمی ، که از تُرش آب پسمانده ز ِ پارین روز رققت بار دیروز است

نمییابی بر این کشتی یکی سُکّان، نه ا سکانی بر این لنگر نه یک انگارهء محکم به مفلوکی ِ این اِشکسته کشتی، که هر موج خروشان را دهد آهسته تر صُوقی ز ِ کژّی گونهء ایام

نمی آید نظر را دیده بر ساحل دگر

که در هر گوشه اش

یک کومه از شادی به جشن آید

و پاکو بان

ز برگشتی دوباره

به اعجازی زمانگونه

به روئیا های زیبایی

و بیدارت کند

آهسته از کابوس مسلخ گونهء امروز بی فردا

***

در این بهر طویل قصهء انسان

جدا ماندیم

دو صد افسوس

دو صد هی هات

دامون

اول تیر ١٣٩٠

واحه

گذشته در خاطر من انعطاف خویش را چون کرمی شب تاب هر صحر باز مییابد در گرگ و میش آبی تابستانی

در تلعلع ِ آخرین ستاره در خاموشی

میروم در خم کوچه هایی از جنس قدیم که شاید تو گویی مرا به نا کجا می انجامد، اما 

درون آینه هاش هنوز زنده است هر آنچه را که روزی چون 

تًلی از خاکستر به جای ماند ودیگر هیچ

در هیچ زنده ماندن، در هیچ ساختن ‌ ِدنیایی از قصر کاغذی

در آوار حرفها 

هر صحر

میخروشد هر صدا از گذشته ای که به جا ماند از آن تلّی از خاکستر

تو گویی مرا به ناکجا میانجامد زنده گی

*

در باور، من لمیده ام کنار جویی از خاطره ها که شریانش، سر چشمه اش در اختتا م من است؛ 

من زنده است در من و مینوازد تاری شکسته را به آوایی خوش

هر ترانه اش عالمیست

دامون

دوشنبه ٠٣ مرداد ١٣٩٠

ابدیت

ابدیت، دیواریست نازک میان تو،من و او

که نماند به جا چیز دیگری،

نه تو، نه من، نه او

کالبد مجاز این را سروده است، نه آن من ِ در من

*

ابدیت در حیات موجود نیست

و در ممات،

جُز مکتوبی بیش نیست،

نوشته به سنگ قبر

شبیه به

شوی فداکار،

همسری دلبند،

یاشهیدی کشته به سرب

و از این قبیل
*
دامون
25/05/2009

در زبانزد

در زبانزد 

آنچه میگذرد 

غصیان تلخ هزار سال در گلو خُفته است

طلایه داری کمر بسته 

در دست عنان رخشی 

در حماسه 

به بامداد 

نزدیک

از دور صدای زجه

و مردمکان 

در تکاپوی رزم

با آسیا بان باد

از دور باریدن سرب 

از دور جوشن و زنجیر

اما صدا 

در زبانزد تایخ است

که با غصیان تلخ هزار سال در گلو خفته 

میتراود در یاخته های بی سر و پایی چو من

من 

این من در من

این من نوعی دگر چرخیده در اسرار 

من که در من بی برادر 

و لرزان دست مادر را فرا موش

در زبانزد هر چه بود

در زبانزد هرچه هست

گفتار امروز است 

که میبارد

چو غصیانی 

بر این پرخیده دستار

به شاهین

٢٤/٠٢/١٣٩١

دامون

نسل سوخته

از این دیار

که در آن

علفی از آبی خبر ندارد

و رودهای زُلال همه از گونه

سراشیبند

تو دستی را حائل

به فرض اینکه گیرد دست تو را

در اندیشه مدار

در این دیار

در طنین هر آستین

شعبده دستی

آنچُنان که در افسانه نگنجد

خنجری آهیخته را

چون دم عقرب به کتف نازکت نشانه است

و حتی عشق را هم باید در پستوی خانه پنهان داشت

آوای آن چکاوک

که میخواند به آواز :" هنوز به صبح مانده سه دانگ" ، در رف هر خانه

ماند به جای

و دسته دسته ناگزیر

مردمکان، بردند نطفهء خویش را

به قربانگه ِ شیطان

دامون

به پ. صفر پور

١٦/٠٢/١٣٩١