خاطره

دستهایی بود در این باغچه، سبزکه تو گفتی، در بهار شکوفه داده اند

صدای‌ آب، هر از چند وقت، میشست رکود غبار را، از برگ برگ ِ ‌سبز ِما

آسیاب ُمراد، میگشت در چرخش زمان، بی آنکه پر شود کاسهء صبر از ضُلال ِ بارانی

من ما بود و آرزو 

 نقشی نه در‌ سرآب

دامون

٢٤/٠٩/٢٠١٣

آزادی

میخوانمت هر روز، مثل روزنامه هر صبح، مثل کتاب و هر لحظه ء ممکن

ترسم از این، که تمام شوی

من در تو مثل ماهی در آب، مثل ریشه در خاک،  تشنه تو همیشه

ترسم ازاین، که تمام شوی

و من 

در سایه هیچ درختی نباشم، حتی برای مرور به روزنامه های صبح

یا هر لحظه ء ممکن

دامون

15/08/13

ژ در زبان پارسی مثل پ

حضرت مقدم الممالک بالای صندلی نشسته بود، اطراف صندلی از چپ به راست روی مُخته ها ی اطراف پر بود از آدمهای قد و نیم قد، هر کدامشان دستمال های نازکی از جنس ابریشم و حریر را در دستهاشون گرفته بودند و از دور و نزدیک برای پاک کردن و پرتاخت نعلین های مقدم الممالک به هم نشون میدادن، یک طوری با نشون دادن دستمالهاشون به هم، ضرافت دستمالهاشون و به رخ هم میکشیدند.

 گوش تا گوش دستمال بدست. مقدمالممالک با انداختن بادی داخل خرخرش صدایی مثل صاف کردن سینه از خودش در آورد و با همان حال تُف غلیظی که از سینه اش در آورده بود را دو باره بلعید و باسنشو از یکطرف صندلی به طرف دیگر تکان داد. جمعیت در سکوت نشسته با فرستادن تکبیر و صلوات مشغول چریدن طنقلات و  غذا های داخل صفره شدند، و با گفتن تبریک و قبول باشه به نوشخوار ادامه دادن

مصطفی صُدیری

                                                                                                   

وقتی که اسب مُراد به قیمت قاز است

وقتی که اسب مُراد به قیمت قاز است

و داروک را صدایی خوش، در آب سر بالا

و ریش، به دست قاضی جلاد

و افعی به دوشان ِ هزارهء سوم به حکومت عامیانهء شهر

وقتی جواب گلایه و چرا، پژواک سرب یا که حلقه ء دار

 است 

و جبر، میساید استخوان را 

چون سنگ آسیاب به ناخن

و  هر استخاره طرحی مُضحک، برای آینده

من

ما

با هم بودن

و هر صراط دیگری

 که به سود این کدخدای نسیب شده، بی سبب آید

رسم  ِ دوگانهگیست

دامون

ششصد و هفتاد هزار میلیارد نه تو نه من

ششصد و هفتاد هزار میلیارد قسمِ دروغ 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد مشکل تراشی و بامبول 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد دزدی و تقلب 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد بار خرج تراشی 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد ، لول تریاک، قرص روانگردان، هروئین 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد بار میتوان نوشت از کسافتکاری های ایشان به گهوارهء دانش مشرق زمین 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد بدبختی که قبلاً ها در دکان هیچ عطاری هم پیدا نمیشد 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد بار بازی با سرنوشت آینده کودکان این دیار 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد خروس قندی برای ضعف دلهای گرسنه بر غذا 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد گناه برای مشتی دلار نا قابل پنهان شده در بانک های سویس 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد توپ و تانگ ومسلسل زنبورک و شهاب دور پرواز 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد نه تو نه من، که، فقط و فقط وَرَعِ داشتن و بیشتر داشتن 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد گوش ناشنوا _ کر، چشم کور و پای علیل 

که فقط فکر میکنن بهشت برین کلیدش ساخت چینه 

ششصد و هفتاد هزار میلیارد بار از دست اینها دق کردن، زیر تازیانشون خورد و خاکشیر شدن، شهید و شَهله شدن 

بازم 

بازم، ششصد و هفتاد هزار میلیارد گلایه باقیست 

به پایان آمد این دفتر 

حکایت همچنُان باقیست 

دامون 

به الف کوشا 

پژواک

حلال

حرام

مکروه

پاک

نجس

مشکوک

خشک

نمناک

مرطوب

راست

روایت

دروغ

سالم

سلامت

مسموم

دوا

دکتر

مجروح

فاحشه

فحشا

فجوع

نان

آب

بابا

باد

ابر

باران

خشکسالی

کم آبی

قحطی

توپ

تانگ

مسلسل

دام

دانه

تله

هزا ر چم

هزارخم

هزار رنگ

سرداب

مرداب

گنداب

کور

شل

کچل

محاکمه

موکل

محکوم

مرشد

ارشاد

میدون

مفسد

فساد

مسموم

اعانه

صدقه

کفاره

ذکات

خمس

رشوه

پنبه

دونه

پوست

بهشت

جهنم

سیب

امریکا

کانادا

گندم

آسمون

ریسمون

پریشون

باد

طوفان

بارون

شنگول

منگول

حپه انگور

بالا 

پایین 

دوق

قصه 

داستان

دروغ

دامون

painting by Hundered Wasser

مرثیه های عاشقانه

زین دو هزاران من و  تو 

ای عجبا که من چه شد

 !گوش بنه عربده را

دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم

در ره من خار منه

ور بنهی پا بنهم 

هر چه بیابم شکنم

گر دل من هر نفسی 

دنگ خیال توکُند

گر طربی در طربم 

ور حِزنی در حزنم

تلخ کنی، تلخ شوم

لب شکر خوش ذقنم

اصل تویی

 من چه کسم

 آینه‌ای در کف تو

هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو ِ چمن

من به صفت سایه تو

چونکه شدم سایهء گل

 پهلوی گل خیمه زنم

بی‌تو اگر گل شکنم

 خار شود در کف من

ور رسدم خار ز تو

جمله گل ِ یاسمن ام

دم به دم از خون جگر

ساغر خونابه کشم

هر نفسی کوزهء ِ خود

بر در ساقی شکنم

لطف‌ ِ  صلاح ِ دل و دین

تافت میان دل من

شمع دل است او به من 

من کیم او را چه کَنَم

غزل از مولوی

تفکیک و پیرایش از دامون

پری

بعضی‌ وقتا که دلم خسه میشه

تو همه خاطره های خوب وبد بسهء پا بسه میشه

دیگه حتی نمیتونه تو روزاش

شادی ببینه یا که چنبک بزنه رو پله ها مثل ِ قدیم،

توی ِ حیاط گُلای یاس‌ و  تموشا بکنه

تو ی اون شبهای دراز 

توکوچه هاش، پرسه بزنه

یا اینکه

رختخوابش و وا کُنه رو پشته بوم 

انقدر ستاره بشمُره که از هوش بره

از اون شبا

بعضی وقتا که دلت هوائيه

مث ِ اسب سرکشی 

توی ِ تُندر 

توی رعد 

 نمیخواد حقیقت و باور کنه

 اما

 نحص قصه ها بهم میگه بُغض

 پری خاطره ها پر زد و رفت

دستای ساده ء پروانه و من

توی گرمای تابستون تو کوچه 

خاک شد و  رفت

به پروانه

دامون

نه

نه

سر هر سوال – نه

حتی قبل از پرسیدن – نه

یک نه به نازکی یک خناق و سنگینی نگفتن

یک نه که سر دوراهه ها وانسه و به یک پاشنه بگرده

نه - به بودنت

از کره گی این نه را دم نبوده

ازآن نه

نه - به پاکی یک سرود

وبه بیپروائی یک طنز رکیک

نوشیدنی مثل دم عقرب

مثل صوت قطار تو بوف کور صادق

مثل پلی شکسته در ناهمواره

ازآن نه

که اندیشه را نگنجد

و دست خواهش را

*

دامون

برا انتخا بات

هر کسی کار خودش

هر کسی کار خودش‌، یار خودش آتیش به انبار خودش

خیلی وقتاس که دیگه حرفی برا  گفتن نداریم، گوشی برا شنیدن ،  یا که چشمی برا دیدن کسای دیگه

دل و دلداده گی هم نَقلی شدش، مثل افسانه تو کتابای ِ  قدیما اومده

جوم  جومک برگ خزون سر هر گذر تو ی  ِ محله مون

زیر درختای چنار، زیر سایه شون، تیله ها  از  این خونه به اون خونه توی هوا میچرخیدن

مثل زنگ زورخونه، طنین بهم خوردنشون.

هیچ کسی تو دنیا نیس، که بخواد باهات حرف بزنه، درد و دل کنه

همه رفتن خونشون

توی آشیونشون 

چایی ِ قند پهلو کدومه یا که داستان مادر بزرگ

همه مردن، همه رفتن، اینا رو  که تو  امروز جلو چشمات میبینی این چندر قازا رو

که خودشونو  اینور و اونور میزنن، مشت خالی ِ  عکساشونن 

هر کسی کار خودش، یار خودش آتیش به انبارخودش

امسالم، مث‌ ِ  صدسال دیگه

who cares

دامون

٠١/٠٢/٩٢