اعدام

در عصری که حربه ای کارساز نیست

جُز اعدام

قطع دست

یاکه سنگسار

تا پُر شود کوزهء دل از وحشت

در عصری که مکتوب و اندیشه ای دیگر

کذب است

و یا محارب با خُدا

و تا چشم در این ورطه میتوان نگرد

هر طرف

و در هر خِطّه

جوخه ای از آدمک های ِ سُربی به قطار

که میتراوند در سوت ِ دود، گلوله های ِ جانخراش را

و هزار زهر مار ِ چندش آور ِ دگر که رفته از یادم

همه و همه

و تصویر این مُشت قاطر ان ِ عقیم

به روی صفحه ای هفتاد و دو اینچ

از بوق سگ تا عصر غمگین تهران

و آن ریش و پشم ‌ کریه

با حرفهای مُفتش که حتی ماست را هم سیاه میداند

گرسنه گی، نه غذا نه شام درون صُفرهء افکارم،

و خواندن شهادت قبل از پای گذاشتن به خیابان

آواره، در به در به دنبال تکه ای نان

میدوم،

میدوم در هر کناره ء این جمهوری ِ استبداد،

مُدام

دامون

سه شنبه ١٩ آبان ١٣٨٨

Paco de Lucia - Entre dos aguas (1976) full video

سند باد

همیشه من سند باد بودم، در داستانهای پدر

قهرمانی حماسه ای که پرنده ای به دوش، بر بال بادبانهای کشیده
 به دور دست میرفت 
و در انتهای تنهایی، به جنگ دیو و جن و پری بود

تا به ارمغان آرد 
کتاب اسرار  ِ خوشبختی را

***

در باور، هفت دریا بود 
و هزاران خطر 
از هزار خطرمیگذشتم در هفت دریا 
فقط به یاد تو.

دامون

٠٥/٠١/٢٠١٤

آ نکه

آنکه 

در حصرت تو مُرد برادر

آنکه 

در غیاب تو دق کرد مادر

آنکه 

مثل افسانه تعریف کرد تو را پدر

آنکه 

در نبودت خسته از دویدن و به ناکجا رسیدن

آنکه 

در اندیشه ات هر لحظه و ثانیه امید را نواله ء این عمر ازدست رفته کردن

آنکه زیبا تر از هر انگار، و نا پیدا تر از، هر نا پیدا

در رُئیا 

آنکه، عشق در تو خلاصه میشود و یا تعریف

آنکه انجام 

و آغازی، در نقطه ای نیافتنی

آنکه بی تو، اما با تو بودن، زمزمه‌ ء امید و پیروزیست

آنکه، حقیقتی در لباس حقیقت

و نه، تظاهر در لباس دوستی

آ نکه، با حرف آ شروع تو است 

و نه، آه کشیده در نفرین

آنکه نام تو است

آزادی

دامون

٢٧/٠٤/٢٠١٤

کاویان

مرحم ِ سرد محبّت را

دستهای منجمد از عشق را

سوره های ِ وعده ها را

در پس صد قرن

نمیدانم

نمیدانم که اکسیرش کُنم نام

یا که داروئی برای حل شدن در خویش

در این مسلخ، در این زنجیر؟

*

کآفریدون گفت:

آنکه دارد آبله بر پای

آنکه افتاده است، یوغ، بر گردن

اسیر نامرادی هاست

در این تندر، دراین ابطال

چگونه میتواند رستخیزش را به جشن آرد

همگام

با خر دجاّل

که ابریقش ز ِ تشت خون

طعامش قیمهء سرهاست؟

دامون

٢١/٠٤/٢٠٠٩

کآفریدون گفت: که فریدون گفت؛ اینجا طعنه، به خطابه ای دارد که فریدون آهنگر، در روز طغیان بر ضدِ آژیدهاک، به زبان آورد. 

از من به تو و از تو به من

از من به تو نصیحت، و نصیحت از من

به تو

که در تو است 

و نصیحت ناپذیر است

از تو به این نصیحت،گوش داشتن

مثل از این نصیحت

در گو ش کردن 

از تو 

و حرفها که کش میآید، میایستد روی پاشنه 

مثل این در که باز مانده و از پایه مثل تخم لغ شکسته 

و میکشد حرفها را مثل شعلهء آتش 

و در هوا میماند محو 

و چشمهای من که میلغزد هر از وقت 

به آن که تو میدانی و من 

از من به تو نصیحت و از من به تو

که در تو است و نصیحت نمیپذیرد

این عاشقانه گفتن 

از صبح تا شب در آیینه نگاه کردن 

به رمز راز نا آگاه

از من به من نصیحت که نرو 

این راهی را

که راست است و نه کوچه ای به آن متصل

و نه پس کوچه ای ازآن به انشعاب 

نه رهگذری 

نه شبگردی که نصیحت نا پذیر است و نه گوش میدارد

ونه گوش 

از من به تو و از تو به من 

از دستهامان که در انتظار است و میرود بدون آنکه نگاهی 

بی آنکه نصیحتی

دامون

٣٠/٠٣/٢٠١٤

میان مردمک چشم

میان مردمک چشم ایشان

همیشه حسادت مکاریست

و میگردد در لابلای افکار و اندیشه ات، مو به مو، لحظه به لحظه،

تا شکافته ای را، بسان نقال قهوه خانه ها، به صُلّابه کشد در حکایتی از بهرام و گور،

به دار خود خواسته های خویش، در تُندر گریز محبت سرد و در رواغ پیش ساختهء راستیشان

من آن لحضهء احساس پاکی اینان را برای خویشم،

که منکراتم یادآورم شود

و با بسیج جهلشان بفشارد خشاب دروغ را بر منارهء مغزم، به خونابه های کتک و شکنجه

از صمیم معده ام، به روی آمال آرزو ها، تُف کرده ام

مرا این بس که طاوان خود بودنم را نقد به اجتحاد نشسته ام

و نه، به حلوای نسیه ء اینان

دامون

٢٧/٠٩/٢٠٠٩

‏

روز زن

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار

و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های بهشتی را

هنوز آدم

در گُمانه نشسته

که

بگیرد

به تومار کشد

به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم

زبانه میکشد

از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش

روز زن

مبارک باد

دامون

١٧/١٠/١٣٩٠

التهاب

در این عصر منعکس

که نه عکسی درون ماه

و نه

ماهیت ِ عکس در ماه

***

و بند

بر قلم

در گواهی قلم در بند

و پرواز فراموش سنگها

به سخره ها به قصد سار

***

میگو ید: آمده ام من

با کوله باری از قسم های مقطوع به قیمت قاز

و دم خروس از به زیر عبا

نه پود به تار و نه، پود به تار

***

در این عصر منعکس که عکس ماه بر آب است

و نقش آرزو بر آب

قافله ای سر گردان در هر سو که سر گردان

چکمه ای گسیخته از لگام

و سُجدهء کورکوران

دامون

سه شنبه, بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲

نقاشی بالا اثر نقاش اُتریشی (هوندرت واسار)

*قاز*در اینجا واحد پولی با ارزش بسیار کم

عصر مُنعکس اینجا به معنی برگشتن به عقب و فاصله با مدرنیته حاضر است؛ درست مثل کسی که در عصر حاضر، قرن بیست و یکم، به جای استفاده از ابزار پیشرفته‌ ، زندگی را در عصری بسیار گذشته، عصر سنگ و سنگسار گذرا باشد 

تا من زنده ام

وقتی که در چشمهایم تصویرت

و آهنگت

مضراب قلب مرا میسراید

دیگر نممیری

تاکه من زنده است

نه

تو زنده ای

تا من زنده است

آن تابوت

آن خاک و مزار

همه و همه

جز نمایشی بیش نیست

زیراکه تو درمن میسرایی آهنگ عشق را‌

که تامن

زنده است

دامون

به پاکو د لوسیا

٢٧/٠٢/٢١٤