آخرین آغاز

روزی باد مرا خواهد بُرد
صفحهء خالی‌ ِ عشق
از غم ِ این پائیز مینشیند به غبار
و حدیثش میشود
پاک ز تصویر وجود
روزی خواهد آمد
که درآن
توسن‌ ِ جسم رها خواهد شُد،
باد مرا خواهد بُرد وسلامم را هیچ کَس نمیدهد پاسخ
و مزارم حتّی خالی ِ بودنِ من را
احساس نخوا هد کرد



دامون

انقطاع

آن زمان که چشم را بسته ای، جز آتش درون خویش نخواهی دید

جهانی را به جهنم ِ اکنون مبدل و چون سایه ای متروک به امتداد خویش خواهی رسید

تنها را به تنهائی ِ خویش راه نخواهی داد و ترک می گویی آن ستیغ اندیشه را در جاری جهل

و آشیانهء حقیقت را تنها درخت خشکیده عصیان خویش خواهی دید

و آنگاهان آبی ِ آسمان را دشنامی بی پایان

و باران مرطوب را مُدامت

و خون جاری را

طلوع ِ خورشید میپنداری

دگردیسی ِ خویشت را جز به استیجار در لباس دیو نخواهی یافت

و حضور افسانه ء فردوس را چون وردی در هزیان در بیقولهء این مکاره به بازارمیبری

تا قلب ایستاده در طلسمت به رَشک ِ آرزویی نیافته

فتنه ای دیگر را به اجاق نشاند

در مضیقه افطار به مغز آدمی، چشمانت شراره ء شوقی جهنمی گیرد

و در متواری افکارت هیچ گریزی نیابی، جُز تسلیم

جُز تسلیم به مطلق ِ ابلیس

در آن سراط که ابتذالت را، اسطوره میخواندی

حقیقت محض را نزدکتر خواهی دید

و

در این صیقلهء شبق فام

دجال را نواده ای همخون یافته

و دو قاشیهء همزاد را که از دوشانه به یوق بنده گی ات نشانده اند را، دو یار گرسنه

سخن بر سرآمد ِ اندیشه ها رسید، گلهای ِ لمیزرع این لوت ِ پُر طپش، به سرآبی میزد، در خلصهء 

وجود

دامون

شنبه/٠٨/١٢/١٣٨٨

به کاکتوس

فیلم کامل حمله به دانشگاه از یو تییوب

http://www.youtube.com/watch?v=F52wtg1BROk&feature=player_embedded#

فیلم کامل حمله به دانشگاه از یو تییوب لطفاً آن را در صورت مقدور در سایت خودتان تکسیر کنید

دامون

گُفتهء سُقراط

دانسته هایم مرا به ابتداء ندانستن کشید

آنسان فهمیده ام که هنوز نفهمیده ام، این ناکُجا را چه انتهاست

مغلطه ایست دنیا، که قوطهء هر ماهی در آب

و بیتوتهء من بر این بوریایِ زمین فقط سئوالیست بی جواب

و دجالِ قرن، قابیل ِ چماق گونه-در فَلاخَن سنگی را به شکار کبکی دریست

همیشه حرفی ندانسته محتوایِ دانسته ها را از پیش ِ روی برمیچیند

و آنگاهان همچون پرتاب ِ سنگیست شاید بر شاخه ای پُر بار از گنجشک

و آن نُخبه ای که تو خویش را دانی، تو را، چون کَهَر اسبی در گل مانده، در مُقابل ِ چشمانت

آه که این دنیا را دیگر اساس و پایه ای باید نه آنچه که در مُخیلهء اندیشه های ماست

و این همان حرف ِ نادانسته را ماند، که سُقراط ِ حکیم را در گل چونان واداشت که بگوید نادانسته هایم بر هر آنچه که تا به حال دانستم

چربید

دامون

‏چهار شنبه، ١٥/٠٤/٢٠٠٩

قَسم های‌ ِ من

من با خودم قسم خورده ام که در همه اُو قا ت

حتی اگر یک بار هم شُده، به یاد ِ از دست رفته گانم، سورهء میآد بسرایم

در این سرای، تو چه دانی، چه میشود دم ِ دگری

شاید معجزه ای دوباره سادهء دستهای‌ آنان را، به یاد ِ روز آرد

و مرا، خوش وقت، در اعجاز ِ گُلهای ِ یاس، یا که در آغوش کشیدن‌

چونان که دگر در پوست نگنجد بدنم

در باور معجزه ننشسته ام

ادراکم این را میداند که گذشته، گذشته است

و به دنبالِ اسخاره و تطبیق ِ سطر به سطر ِ آنچُنان، از واژه نیستم

هر چه پیش آید خوش آید، زبان و لحجه ء خود را، عوض نباید کرد

و در یک عان

نباید که سپُرد به باد ِ هرجائی، پرچم قافیه ء خویش را

من با خودم قسم خورده ام، که ننویسم، آن را که در واقع، در دل ندارم

میتراود بوی ِ خوش نان و صفای ِ روز

یا که نجوایِ پرنده، از کوزهء لبهایم، آنسان که من آنرا میشنوم

نه آن چه چه کذائی ِ بُلبُل که از داخل ِ آن جعبه درمیاید

گُمان به هر دلیل که داری بدان، حقیقت در چشم نمی آید و تصویر نیست

آنکه درون ِ آینه بینی، نماد تو است

آنچه درون ِ آینه نیست در تواست

درون ِ ادراکت

برای درک ِ دوباره در خویش مینگرم،

من نزد ِ خود قسم یاد کرده ام، که تا جان در بدن دارم ایمانم را از خویش ِ در خویشم

کم نکُنم

من نزد ِ خو د قسم خورده ام، که تا ابد

عاشق باشم

عشق می سُراید معجزه را در بند بند من

میزُداید عشق، از تصویری که در آینه مرا مینگرد

و از سر ِ تسلیم در خالی ِ خویش

آه که، زبان، الکن در این سخنکده آمد

و چندان که میرود در این لا مکان ِ عشق

قسم یاد میکُند به گُفتهء خود

دامون

٢٤/٠٤/٢٠٠٩

ترفندی دیگر

گوئی از نژاد الکنان‌ ِ هفت کواکب فشرده اند اینان را
که با تکیه بر جهیز کبر، لگدمال میکنند خاک ایران را


درود، قصدم از نوشتن این چند سطر فقط یاد آوری به دوستان و ملاقات کننده گان سایت لطف سخن است، یاد آوری ِ دردی که نه فقط دامنگیر مردم ماست بلکه طبیعت یگانه و زیبای ایران را هم با استبداد و کور نگری در تار و مار است. این عدهء از تمدن بیخبر که با تجویز و مصوبه های بی ربط خویش باعث نا آرامی و نابودی طبیعت میشوند همان صاحب منصبان خودمُختار در صدر کار هستند، یکی از اینها معاون اول رئیس جمهور، احمدی نژاد میباشدکه با امضا و اختیار گرفتن قدرت به یکه تازی است. با مشاهدهء مدرکی که در بالا آمده، درمییابیدکه ایشان نه فقط تمام آمال یک ملت را به ابتزال میکشد، بلکه این امضا را به وِ جههء انقلابی جامیزند و با این ترفند دست پیش رامیگیرد که پس نیُافتد.‌ ایشان فکر میکنند که با دسته ای نابینا به سُفره نشسته اند و هیچ کس نمیبیند که ایشان فقط به فکر پر کردن جیب خود و اغیار همدستشان هستند و همچنین بنیان پایگاههای مخفی نظامی و غیر قابل دسترس برای اعمال شیطانی آینده را هم نقشه ریزی میکنند. بر هر انسان اندیشمند و خیر خواه واضح است که دست شیطانی اینها توشه ای را برای فرزندان این سرزمین حائض نیست و بهره مندان از آن در اصل، بانک های واقع در خارج از کشور است که احتیاجی به شرح آنرا نمیبینم.
برای وضوح بیشتر میتوانید به سایت آقای درویش، مهار بیابانزایی در ایران
http://darvish100.blogfa.com/
و همینطور به سایت پایگاه اطلاع رسانی جمهوری اسلامی مُراجعه کنید
http://www.dolat.ir/NSite/Keyword/?key=22567
با کمال تشکر فراوان
دامون
٠٤/اسپند/١٣٨٨

برای بزرگنمائی تصویر بالا، لطفاً کُرزر را روی آن فشار دهید

حمله به کوی دانشگاه تهران در تاریخ -25 خرداد 88

حمله به کوی دانشگاه تهران در تاریخ -25 خرداد 88که باعث کشته شدن بیش از چهار دانشجو و زخمی شدن دویست و پنجاه نفر شد که توسط افراد خود رژیم فیلمبرداری و تهیه شده، حالا چرا (؟؟) و چگونه ( !!! ) دست بی بی سی افتاده بماند، بعضی ها میگویند از همان فراری های تازه به انگلیسی بدست آمده که با آن پناه بگیرند؛ اتفاقاً خیلی جالب میتواند باشد چند نفر را یا بکشی یا فیلم بگیری همان را هم پیراهن یوسف کنی خودتان ببینید

با تشکر دامون

حمله به کوی دانشگاه تهران-25 خرداد88

http://www.youtube.com/watch?v=c2y9Wl_teFY&feature=player_embedded#

خطابهء منصور

من خدا هستم

من شخص نیستم که دستگیرش کنی

من موجود نیستم که ایجادم کنی

من خدا هستم و هر طوری فکرکنی

با تو هستم

من تورا میفهمم

من تورا درک میکنم - اصلاً این

تو نیستی این منم

هر افسانه ای که تو دنیا گفته شده

از زبون من بوده، تازه

افسانه هاءی هم هست

که تا بحال نگفتمشون

نه اینکه گوش شنوا براش نبوده

چون من خودم گوش هستم

یه گوش شنوا که هر صداءی را

که حتی هیچکس اونو نمیشنوه

برام واضح و روشنه

نه اینکه زبان گفتنشو نداشته باشم

یا اینکه قدرت تکلمش رو

چون

من من هستم

وهیچ چیز و هیچ کس شبیه به من نیست

و من شبیه همه چیز هستم

حتی شبیه عشق

من فراموش نمیکنم

نه تو رو نه کس دیگری رو

یا چیز دیگری رو

چون من همه کس وهمه چیز هستم

حتی انتقام

من اگر بخوام در

بارهء خودم توضیح بدم

حتی تو کتابها دفترها و

تومارها هم جا نمیشه

تا به حال هرچی در باره من

شنیدی، دیده ای یا که گفته ای

همش کاملاً درست بوده

ولی این همش نبوده

من خاتمه ندارم

توی فکرها جا نمیگیرم

این ابعاد که تو میشناسی یا خواهی شناخت

برا پیدا کردن سرّ من کافی نیست

چون من مجود نیستم

در هیچ کجا ودر همه جا

هیچ نهانگاهی نمیتونه آنقدر نهان

باشه که من ندانم

تو،میتونی از دست بیماری

فرار کنی، از دست پیری،

یا انتقام فرار کنی

بدان

که آن راه و من جلو پاهات گذاشته ام

چون من راه هستم

من دو خط موازییم که

در بینهایت هم موازی هستم

مثل شمشیر نیستم که

سرم کج با شه

مثل مسلسل نیستم که تکرار گلوله کنم

من همیشه جدید هستم

اصلاً هیچ چی از من جدید تر

نیست یعنی هر چیز جدیدی که

تو بسازی برای من تکراریِه

مثل مسلسل که تکرار گلوله هاست

دامون

خسته

خسته ایم

خسته از بگیر و ببندهای

بین تو و این سبز نیم رنگ

که

همچون غصیانی ترشیده سو سو میزند

خسته ازآن خروار زیرهءِ کرمانت

که چون تُهفه ای به نَتَنز بُرده ای برای خیر ات

خسته از حضور گُشنه گان ِ همیشه در در صحنه

خسته از آن دستک و تُنبک ِ اتمی و آبپاش های شیمیائی از جنس خُتن

خسته از آویختن میوه های نارس از تیرک های به احتزاز دحشت مرگ

خسته از آوای جمعهء آن مردک کودن کور، که قهرمان شقاوت است در رصالت ِ مرگ

و میفشارد پای عاجزش را بر گلوی صبح ، که دیگر، نسُرایدهیچ

چکاوکی

خسته از این حقیقت ِ برهنه که چون تُفی سر بالاست

*

این ختم قائله نیست این ادامه ء هنوز است

شتابی نیست در مُخیلهءِ شورای حاکمان

آنها را به

که ولی نعمتی وقیح در بالا دست

که ساطور و شکنجه را همچون مترسک به کفهء اُزان

در تبادل آذاد گشتن ِ جمعیت شُغالان

است

سوزاندن آخرین شراره هاست

که نماند روشنی دگر

در این بارگاه ِ شیطانی

خسته ایم

خسته ایم از این همه دروغ، و بر صُلابت این صده میسپاریم شمایان را

چو واژه ای، خواهید دید

سوم/ اسپند/ ١٣٨٨

دامون

به گفتهء آ

در شهر کوران مریضی بود که میدید، به گفتهء آ
کوران دسته دسته، با عصاهای نجیب خویش در رسیدند
و آنسان، که ماری را در جُبّهء‌ حلزون گرفتار،
ویا موشی در مسلخ، مردک ِ بینوا را بر دو چشم، شفا بخشیدند
و بعد از آن بر خویش بالیدن و گُفتند که ما کُنندهء کاریم و دست ِ انتقام
و بر خطابه نبشتند بر سُریر دروازه
اگر بینش خوب بودندی، در تملک ِ هر شخص میبودی
پس ایدون باد

دامون

Arbeit Macht Frei by Heidi Winner