ناخوشی بازم کشد، بر خیابان، راه ِ دور

ناخوشی بازم کشد، بر خیابان، راه ِ دور

باز، کشیدم عشق به سنگفرش ِ خیابان در سِراط‌ِ روز

برای گز کردن هفتُمین کوچه دست چپ در آخر

بار وحشتم به دوش در خمیازه های ِ بیخیالی و در دسترَسَ، فقط لَمس ِ سیم ِ فشار ِ قوّی ِ خون

که مپالدم میراندم به سطح ِ نا همگِن ِ این ِراه

که تو مرا گوئی حتی چونان غریزه ای که در آوشخور زمانی ِ تَخَّیُلَت آرمیده، برای روز مبادا

که چهار نعلت ُکند، برای تاخت ِ یورتمهء ِ نرم

توسن جسمم را، دگر قراری نمانده

در آشکارا این پرهیختهء مرا پریشانیست

که همچون ریشه های سروده در لفاف پوست ِگردو

این آستانه راه ِ شیری را ماند، مُماس بر جادهای ابریشم

بر ساحل ِ مدائنی بَرَحوط

دامون

فقط برای تو

یکشنبه، ٠١/ آذر/ ١٣٨٨

بُغض سی ساله

میریزد همچو ابر بهار، ژاله های قطرانی از آسیمهء چشمانم به چاله ای مسدود که در اندیشه نگنجد

*
اقرار باید داشت، به این دریده پردهء اقبال که حایلی بود مابین ما
اقرار باید کرد که ضحاک را نامی بود در ندانستهء فهم ما
چرا که مشروب گشتنش در ورید این دیار
بر هنر خود ندانستهء میراب می ماند
که مانده درگود کنده به دست خویش
همچون کهر اسبی رخش آسا
مانده در گُه و گنداب
*

هنگامه ء پرسش
آری یا نی
و بی خردی
حکایت ِ دیدن عکس دجاله در غروب قمر
-

آوای موازن دلسوز هنوز در پژواک
که میسرود مغموم : ای سالکان راه ِ حقیقت
هنوز مانده به صبح سه دانگ
-
و جمع بیخردان
که مینگاشتند به جهل خویش
که: آری، طلوع همین گرفتن و بستن به تیرچه های کوچه

-
طلوع همین مکرر تکرار
که مرگ را سربی قامت وحشت

....
طلوع همین که بنشینی نشسته به جای

-
در این تندر باطل

-
به انتظار خدای

*
میریزد همچو ابر بهار، ژاله های قطرانی
از آسیمهء چشمانم به چاله ای مسدود که در اندیشه نگنجد
در این بهار

دامون


جمعه،٠٦/فرودین/١٣٨٩

اگر چه

اگر چه زخمه زخمه ی بازتابم را باریده ام 

و خورده پژواکم و نظم نثر ِ من به هیچ، حتی به هیچ، گم گشته بندری نیافت راه

!اگر چه

مرا دشنام سر در گم

مرا تدبیرهم، یکدم نمیباید

در این غُربتگهِ  تاریک ِ عصری غایب از انسان

دامون‏

۰۴/۰۸/۲۰۰۹
‏

زمین

این خاک و گرد که روی سینهء ماست

این شعله ور نسیم زمستان

این، که میبلعد کالبُد هر زشت و زیبا را در ضمیر خویش

حتی سرشته‌ ای موضون را از نواله ای در خون

این زمین، که الوان است و خواستگاهِ تن ماست

این مرز پُر گُهر

خانهء ماست

دامون

٢٠/٠٣/١٣٨٩

واژه ٢

چه بگویم که راستای ِ تنم مرا مسدودکرده به سئوال

چه بگویم که همه درد است و انتظار، و زمانه ء تند و سبک

تا ژرفنای ِ کاعنات

و ابرق اسب ِ آههنین صُم

وا مانده ای در گل

چه بگویم، که رازهای‌ ِ درون‌ ِ پیرهنم، جُز آتش ِ حقیقت نیست

وادیه ای در پیش رو، بی آب، بی حرف، حتی آری از علفی هرزه و یا، مخلوقی در انزوا

فقط من

فقط من و خمیاه های ِ گُرُسنه گی

فقط من و شهری با یک نفر جمعیت

من واین من ِ در من

زیر ِ پایم سایه ای از آرزوست، آفتابی نیست

در مرئی ِ این عصر بی خروش

جذب ِ زمین میخواند مرا به آغوش ِ باز خویش

و این

و این ثانیه هاست، که در معبد بو دا، کنار ِ جاده ء ابریشم

یکی یکی در آوشخُور ِ زمان میچکد

"مجال اندودهء کاسهء صبر است"، گفت پدر

ودست ِ خواهش ِ ما در هواست آویزان

رعدِ صدایم چون زوزهء گرگی سوخته از سرماست، آنک

چه بگویم که مسلخ ِ تن و آواز ِ یاٌس، تنگنای ِ جمله های‌ ِ وازده ام شُد

و شب، با ابری در آغوش کشیده چشمانم را

و برق ِ صدایم به واژه ای ماند

چه بگویم، چه بگویم

بدون تو

دامون

٠٨/٠٣/١٣٨٩

یاداوری

در شعر بالا که من آنرا از زِهِ جان برکشیدم خط آخر واژهء دوم شخص نیست، ترنم نگاه لیلی به مجنون نیست، عورُ اطوارِ شیرین برای فرهاد نیست، شاید سئوالی باشد که پنهان است و هر روزنَبودترمیشود و در هاله ای از ابهام گنجانده میشود و، نبودش را هر کس بایست در خودش 

.جستُ جوکند

دامون

نوزده /آبان/2584 

خطابهء اعظم

آنگاه که ضلمت را در این سیاره

انبان و کتیبهء شکنجه را چونان پرچم های ِ رنگارنگ آویخته سازید

در هرکرانه ای، بر سر هر بازار و مناره ای

و قدقامت شکستهء انسان را پُر ز کاه، آویزان به هر درخت

آنگاهان که بر باخته اید حتی صورتتان را بر جهیز ِ ناچیز شیطان،

بر سفیدی که متمایز است از هر رنگ دگر،

بر پایه ای که اثاثش بر آب است و کتابش به جوهرخون

و اسطوره ء هزارن زجه است، از عُمق دل کشیده

همچون شیحه آن توسن ِ به بند

آنگاه که فاتح شدید

دلوی از سرچشمهء معرفت سیراب را لازم باید

برای تطهیر، برای غسل تعمید دستهاتان



دامون
‏جمعه‏، 2009‏/09‏/25

ورق دفتر بیجان

مختوم رنگها در جسم سایه ای بی جان

در سطح ناهموار ِ بُعدی دیدنی

اسطوره ای نخوانده از هزار و یک شب و روز

ورقیست از حکایت دفتر ما

از حکایت ِ دفتر من، که در سیاهی ِ بسر نامده اش

بپایان رسیده

دفتری، با برگهای کاغذی ِچرک

که با کلمات جان و روح میگیرد

و با شتابی به اندازهءِ یک واحد خورد

آسمان را به زمین میدوزد، تا شاید

گره ای کور

که آنرا روزی، پدران ِ پدرانش

به کلافی سر در خون، به چیزی همانند ِ خدا بافته اند ، باز کند

آری، پدرم گفت که آتش گرم است، پس خدایش پنداشت

بعد از آن، بُت ِ این خانه خودآ ئیست که میسوزاند

حتی

فکر این کودک خورد

که روزی با قدمهای ِ شتاب آلودش لحظه ها را بشکافت

و قدم بر صفحهء عشق گذاشت

دامون

٠١/١٢/١٩٨٢

تارویسیو، ایتالیا

حکایت ها

به صد دفتر نشاید گفت وصف الحالِ عُشاقی*
به پایان آمد این دفتر، حکایت همچُنان باقی*
عراقی*

حکایتها

! حکایتها
دگر افسانهء عمرم بسر آمد
ولی افسوس، چند سطری از شما باقیست
هنوز هم میتوان این شعر را خواندن: به پایان آمد این
دفتر،حکایت همچِنان باقی
حکایت همچُنان باغیست، گُل و برگَش کشیده هر طرف در باغ
تو گوئی این جهان را یک جهان باقیست
صمر هر دَم دهد گُلهای خُرَّم، ولی افسوس دمسازاست با خاری
کشدهر دم زبانه، پیچَکِ هرجائی‌ ِ زیبا، کرشمه میکُند با ما، به صد ناز و جفاکاری
به هر سو نوخطان - سیمین و گُلرُخسار،به شیرینی کنند در بزم ِ گُل یاری
صدایِ بلبلان همچُون صدای‌ ِ نغمه گر ساقی، به عرش ِ کاعنات آرد صماع ِ صور ِ اِسرافیل
کشد هر دم به آغوشش پریوش آهوی ِ دیگر سراپا شور میگردند، گهی چون سیلها جاری
تمام ِ لعبتان مستند و در گردون ِ این جوشش، که ناگه باغبان سر میدهد آواز
تا کِی؟
تا کِی باید این گُفتن، حکایتها بسَر نآمد؟
بیائید ای گُلرُخان - پایان گرفتن کار را با هم به جشن آریم، ولی
افسوس
حکایت
همچُنان باقیست




١٣/٠١/١٣٥٦ تهران

داشتن

داشتن، نی آنکه داشته باشی پول
یا ثروت‌ و یا هر کوفت ِ دیگری به قد ِ خدا
مثل اندوخته های ِ قنی شُده بیشتر از چهل درصد
که بخوابی روش مثل مرغ دَم ِ بخت
*داشتن، نه مثل آن هزار شکل لباس که پنهان کرده ای به زیر عبایت
برای تشکیل آینده فرزندان در فرنگستان، برای روز مبادا در بانکهای سوئیس
*داشتن، نی داشتن توان هزاران اسب بُخار، مسلسل و زنبورک های دور پرواز،
که حتی رخش رُستم را در جیب جای دهد، بدون نوشدارو برای درد سُهراب که بستیش به چوبهء دار
به چوبهء دار برای ِ رفع جنبش ِ لجن بستهءِ سبزت داخل تشت ِ آخرت
داشتن

امّا، نی آنقدر، که سبکتر باشد از مازاد ِ لبریز ِتکّبرها و رایانه هایِ بخشیده ازکیسهء خیلفه‌ ات
داشتن،
داشتن ِ یه جُو احساس نه آن‌ احساس قرون وُسطی و یا هر کوفت دیگری
مثل آنها که میدانی
خاک دوبی بخوره تو فرقت، که آبادش کردی

دامون
٢٦/٠٢/١٣٨٩

سرباز

سربازی سر ِ بازی ِ سُرسُره بازی سُر خورد و سرش شکست

سربازی سر بازی سُر خورد و سرش شکست

سربازی سر خورد

و سرش شکست

سربازی

سرش شکست

سربازی

ش.................کست

سر.....................باز

سربازی سر به بازیِ سربازی داد، سرش شکست

سرش را باخت، آن سر بازی که سر رفته بود حواصش سر بازیِ سربازی

تیر که خورد به قلبش گفت: آخ

هر سربازی که تیر بخورد به قلبش میگوید آخ

تکراریه، نه

مثل مسلسل، که تکرار میکنه گلوله را با پژواک آخ

"از آن روزی که دست حضرت حابیل گشت آغشته به خون حضرت قابیل"

فقط....... آخ

تکرار مکرر،

نه؟

دامون

١٩/آذر/١٣٨٨