آزادی ٢

هنوز سردی در رگ تاک خلوص شراب را به تُرشاب قوره در چالش است

و بهار

گر گرفته در ادراک

به اطوار میرقصد

چونان لمیدن در کنار آتش داغ

*

نشسته در کنار حضور، در شکوه کاذب طوفان

تداومی که باخته رنگش را

به گرگ و میش سحری نوشته در کتابها

*

عشق رنگی دارد

به بی رنگی کالبد ما

کفن شده در غباری از درد که جستجو دارد

حقیقت را به حد مجاز

*

در مُخیله

دست نیاز کوتاه است

ز نخل اندیشه

که شحد خواهشش شیرینتر از آرزوست، حتی ز درد‌ ِ آذادی

دامون

یکشنبه ۲۶ دی ۱۳۸۹

کدامین دست

کدامین دست

قلم زد

این سراط مستقیم را

در مسیر راهوارهء من

که هرچه مینگرم

حاضر ش را

در این تُهی نمی یابم

دامون

دی ماه ٨٩

درمیان

در میان ِ امروز به فردا شاید، دو درخت است، که از انبوه بیشه،‌ هنوز مانده به جای
یکی این درخت خُشکیده و عبوس ِ حیاط آدم ها ست
که در تُندر بی رحم تبر مجالی را در حیطه حائض نیست
و دیگر آن
درخت مغموم و عور ِ تن ِ ماست، که

شاخ برگش نیست، در خزان پائیزی
برگ انجیری هم

برای ِ پوشیدن



دامون

سه شنبه/٠٦/بهمن/١٣٨٩

در گونه

همچو ابر میباری، در بارز بودن

در مغاک این فرسوده تاکستان که خواب ِ اجبار است

تو سرفراز از شکوه میباری

ببار، ابر باران زا

ای طلوع رُستن ها

دامون

یکشنبه دوازدهم دی

اقتصاد بی پایه و اثاث

حرج و مرج و نا بسامانی ِ مردم و گم شدن سواد متداول‌ آنها در احتیاج به نان، مشغول بودن به واحمه و با ترس، شب را به صبح رساندن و از آخرت و جهنم در رُعب وحشت سر به بالش گذاشتن یکی از حیله هایی است که بیشتر به سیاست خارجی انگلیس ها میخورد.
معلوم است که نرخ نان به قیمت کلان شکستن دندان میشود و در همین اصناع موقعیت مناسب برای آن عده از ارازل و اوباش ایجاد میشود که از گلآلود بودن این سیلاب کاذب بهره مند شوند.
جوانب این اقتصاد متداول که حتی در دور افتاده ترین نقاط این مرز پُرگُهر هم رسوخ کرده، به دو روال رایج به روی صحنه است، یکی برجا ماندن دراز مدت مفتی های خلاق و آفرینندهء جحل و استکبار است که بساط فالگیری و دعانویس و روضه خوانی ها را شیرین و داغ میکند و حد و نقطهء عطفشان جنجال بر مکروه و مشکوک بودن ورود به مستراح با پای چپ یا راست است و با نوشتن دعا و جمع آوری صدقه درد های بی درمان را دوا میکند و مثل قبل از رنوسانس فرانسه آتش زدن و سنگسار کردن به دار آویختن بریدن دست و پا و گردن زدن، شکنجه کردن احانت بیشرمی دروغ ریا زندان افترا تجاوز، و از این قبیل را جزع اثاث منطقشان میدانند وبا تکیه به ولایت من درآوردی، هر روز بیشتر و بیشرمانه تر بر گردهء انسان هائی که هنوز از ترس و وحشت آخرت و امکان وجود نیش مار های هفت سر، پل سراط، جهنم و آتش سوزانش دنیا را برای خود و خوانوادهء خویش مُحرض میکنند و در جهل مکدر و تکرار مکرر در جا میزنند، سوارند. ناگفته نماند با سیاست خرافاتیی که روال کار روزمره همه مردم را در برگرفته، سخت میتوان از اقشار و خیل ِ متمرکز جدا ماند، چرا که در اصرع وقت با تفاوت رفتار وکردار خویش مثل یک حرف رک و پوسکنده میشوی و عاقبتت یا فرار یا زندان و محاربه است.
پروسه دوم فاز کوتاه مدتی است که توان مردم را تا به قهقرای ِ قرون وصتی بکشد که رفتن سردم داران وقت را که در نزدیک زمان خواهد رسید، به یک معجزه تبدیل نماید و راه را برای ارتجاع بعدی که جاده صاف کنش همین ها بوده اند باقی و هموار سازد؛ با اطمینان میتوان گفت اگر استعمار آینده، در ایران به تضاد برسد و موقعیت خویش را در خطر ببیند جنگ را مابین اقوام و ادیان ترک و بلوچ و کرد راه خواهد انداخت و تا آن زمان که اطمینان از پا بجائی خویش نداشته باشد نسیب مردم همین است که حالا در مسلخش مشغول هستند؛ طالبان و القاعده در عراق، افغانستان و پاکستان شمّهء کو چکی از این عاقبت را نشان میدهند؛ حتی به نوبه ای، دار زدن و کشتار مردم بیگناه و هرج و مرج اقتصادی که ایرانیان درگیر آن هستند الگویی از بریده های قبلی و پرده ء تازه ای از خیمه شب بازی استکبار جهنمی ایشان استبا اقتباس از مقاله خُسن آقا,, اقتصاد خرکی،،
با احترام

مصطفی صُدیری

دوم دی ماه ١٣٨٩

دراز ترین شب سال

دیگر نمیرود دستم که بنویسد جمله ای برای ِ تو،
نه دلم
هرگز نبوده انتظارم که گُم شوی میان خنزل پنزل های کهنهء افکارم
برای روز مبادا

آه نبود، عاشقی که فریادش کنم در یشم دودی ِ سیگار، در فال قهوه،
یاکه در حزیان
بیماری هم نبود، که بستری کند مرا، در تبی چهل درجه
درد نیست عشق
که به دنبال دستمال بگردی برای بستنش بر شقیقه ات،
مثل وبا میگیرد،
آهسته آهسته
راه گلویت را حتی
که نتوانی نوشیدن،
که مبادا تَنگَت
این همه که گفته اند عشق نیست
که با تنبک و ساز بشود سرائیدش در غزلی
که با موسیقی ِ سَبک ِ جدید تخته بیاندازی در شلنگش
و دلم دلم را سر دهی
در چَه چَه ماهور یا که در بندری ِ مخلوطش
عشق
مثل انقلاب
خون میخواهد
هر
روزش،
نمیشود
بُرید سرش را،
زیر آب کرد
پیکرش را
تا از آسیاب بیاُفتد‌
آب بر وفق مُراد
نه،
نه، این عشق است،
آن را پنهان نمیشود در پستوی‌ خانه

یاکه فراموش
به خاطر کُنده و ساطور ِ آن جوانمرد قصاب

دل وجگر که نیست
دل و روده هم


و یا تخیل این قاطر عقیم

که با دو پا

پیله کرده به یک لِنگه ء کفش

میگوید که ماست سیاه است، رنگش

آسمان دودی نیست

دیگر
دیگر نمیرود دستم که بنویسد جمله ای برای ِ تو،
نه دلم
هرگز نبوده انتظارم که گُم شوی میان خنزل پنزل های کهنهء افکارم
برای روز مبادا
هرگز

نه نامی از من به برگی سُرخ گونه نوشته
نه انبان ِ چربیده ای در جیبم
عاشق باید بود شاید در دراز ترین شب سال
و اِلا،

خر من از کره گی دُم نداشت


دامون

جمعه ٢٢ آبان ماه / ١٣٨٨

سرودن به تازه گی آن وزن نهفته در چشمانت

سرودن

به تازه گی آن وزن نهفته در چشمانت، خلاصه ای از این صفحهء خالی مانده به جا نیست

و درک این مطلب، خود به خویش بسندهء غزلیست که نا سروده در کتاب ایشانها ست

آنکه آهنگت را در گوش الکن شده و ناشنوا

چون غریزه در جست و جوست

نزیسته، نزیسته در نطفهء عاشقانهء حَووا و در مرام آدمانه ء عشق

با تو زیستن، قنود فصلیست در بهاری ابدی و بیتوته در بهشت

دامون

١٤ آبان ١٣٨٩

عیسی نفس

عیسی به دین خود، موسی به دین خود

!راست گفته اند از قدیم: اسب ابراهیم سرش به آخور دیگری بند است، مطلقن  زیر بار منجنیق و تبر هم نمی رود

من اما فکرهای بکری دارم، گفت ابرمرد نیتچه، گوشهایت را از پنبه باز کن

خدا گفت: بخشیدم آنانرا، چرا که نمیدانستند و دستشان را به جای آب تطهیر، درون زُلال

 خون من شستند

هیچ کس نمی داند

شاید این بار، فرزندانم  زنی را   به صلیب کشند، محض تماشا و فراگوش راپر کنند ز ناله ء او

سیگاری به آتش کشند

زمین را، از نو بنا کنند

و عمق دریا را لبریز کنند از تخیل باران های اسیدی

وبا خدائی که دراین نزد یکیست

زلیخای عاشق را تبرئه، حضرت هگل را آیت الله

و هیتلر را هم شاید شاعری کردند خودفروش

.تطهیر  کنند هر ماده سگی را در زُلال خون

 

.فکرهای دیگری هم هست، به روی گچبُری های مسجد شاه 

برای باروری ابرها، برای همه ی سکسهای ناتمام تاریخ، باید ابری شد باران زا

و گریه کرد زار

خدا نمی داند، من این را در پاشنهء در گفتم

هیچ کس نمی داند, داستان ماریا، فقط یکی از آن هاست

.حرف اما زیادَست

.شبها تا صبح، يك عده مرتاض، داخل مغزم به خلصه اند، در نوبرانهء ِهر قطرهء باران 

دامون 

با اقتباس از فيدل

حقیقت

حقیقت، اجباریست به شکل چتری باز، فکنده سخت سایهء نحسش به روی خانهء ما

به هر طرف که مینگرد روشنی نمییابد

گلی که نام کاذبش هست آفتابگردان

دامون

واحه

خاموش! ابر صدای من خاموش

خاموش

حرفهای کال و مقوائی سیبهای نارس و تُرش خاموش

 خاموش

 صورتکهای استثنائی

 طبل های تو خالی 

 پنیرک های سّمی

 شما

 قازه کشیدگان مسخ شده در سراط شب 

خاموش

خا موش ابر صدای من 

 تب تُند رسیدن و به آغوش کشیدن خا موش

خاموش

 دستهای منتظر  قدمهای خسته و گیج

عشق سرابی بیش نبود خاموش

دامون

صورتک

میبینم صورتم و تو آینه
با لبی بسّه میپرسم از خودم
این غریبه کیه از من چی میخواد
اون به من یا من به اون خیره شدم
باورم نمیشه هر چی میبینم
چشمامو یه لحضه رو هم میزارم
به خودم میگم که این صورتکه
میتونم از صورتم ورش دارم
میکشم دستمو روی صورتم
هرچی باید بدونم دسّم میگه
منو توی آینه نشون میده
میگه این توئی نه هیچ کس دیگه
جای پا های تموم بچه گی
رنگ غربت تو تموم لحضه ها
مونده روی صورتت تا بدونی
حالا امروز چی ازت مونده به جا
*
آینه میگه تو همونی که یه روز
میخواسّی خورشید و با دس بگیری
حالا امروز شهر شب خونت شده
داری بی صدا تو قلبت میمیری
*
میشکنم آینه رو تا دوباره
نخواد از گذشته ها حرف بزنه
آینه میشکنه هزار تیکه میشه
اما باز تو هر تیکش عکس منه
عکسا با دهنکجی بهم میگن
چشم امید و ببر از آسمون
روزا با همدیگه فرقی ندارن
بوی کهنگی میدن تمومشون
*
*
*

اعدام

در عصری که حربه ای کارساز نیست

جُز اعدام

قطع دست

یاکه سنگسار

تا پُر شود کوزهء دل از وحشت

در عصری که مکتوب و اندیشه ای دیگر

کذب است

و یا محارب با خُدا

و تا چشم در این ورطه میتوان نگرد

هر طرف

و در هر خِطّه

جوخه ای از آدمک های ِ سُربی به قطار

که میتراوند در سوت ِ دود، گلوله های ِ جانخراش را

و هزار زهر مار ِ چندش آور ِ دگر که رفته از یادم

همه و همه

و تصویر این مُشت قاطر ان ِ عقیم

به روی صفحه ای هفتاد و دو اینچ

از بوق سگ تا عصر غمگین تهران

و آن ریش و پشم ‌ کریه

با حرفهای مُفت که حتی ماست را هم سیاه میداند

*

گرسنه گی، نه غذا نه شام درون صُفرهء افکارم،

و خواندن شهادت قبل از پای گذاشتن به خیابان

آواره، در به در به دنبال لُقمه ای نان

میدوم در هر کناره ء این جمهوری ِ استبداد،

مُدام

دامون

سه شنبه ١٩ آبان ١٣٨٨

طمع

در چشم بخیلان ِ این دیار ِ فراموشی

انتهائی نیست طمع را

همآنان، که میخراشند، ناخن، به ناودان ِ خُشک و بی قطرهء باران

در این فریضهء عصر

*

خاکی به صُولت رمل 

و حزن بیابان را باید

که پُر کند

چشم طمعکار سلم و تورشان

دامون

١٩/٠١/١٣٨۹

I hear them

I hear them
At least, I hear the noises
I hear the noises of hoofs
Of hoofs their horses
They’re coming
in battalion, in cavalry in millions, they’re illegal, aliens.
They get us
They take us
They unclothe us
They wash us
They make us
They cloth us
They replace us

pretty soon

they’re aliens.

*

*

Damon

اتفاق

آنجا رسیده ایم در ناکجای سئوال

به ماوراءِ بی پایان ساختهء خویش 

و پرداختهءتخیلی به مجاز 

در بودنی گرفتار، موازیِ نیست، مماس بر سجود بی عزت دوران 

و یافتن معنی بودن را در صحن این کهکشان 

در این کهکشان 

که میربایدش چیزی در خوردی کمترین لحظه به نقطه ای تاریک، کوچکتر از سر سوزن به بزرگی مدفوع یاخته ها 

اعجازِ کلامی ناگفته 

چُنان سر مگو را، نیافتیم 

و هنوز 

سر در کلاه ِ گشاد ِ عاریه 

وپای در یک کفش 

که ما دلیل این شعبده 

که دراصل 

بوده فقط و فقط 

یک اتفاق 

دامون 

سه شنبه ٣٠ شهریور ١٣٨٩ 

استنباط

در نفیسهء هر سر
هزار سوداست
که بر رواق اندیشه نشسته است
و این غریزهء موجود را
در رُبات تن
تفت میدهد
میصیقلد،
به گفتهء دیگر
آنسان که استنباط ما از این کیهان ِ ابدی
آهیخته هامان را نمایان کند
و در انعکاس مردمک چشم
به موم ِ تجرد
ُمهر شود
*
در هر گونهء نا آشنا هم اما تفکریست
که با به دست یازیدن به آن
توان
که
راند
مرکب تخیل را به کاروانسرائی نهفته ز دست بری

*
هزار افسانه نهفته هنوز

در انعطاف کاغذ

در زبانزد قلم

هزارنکته ء ناگفته هنوز




دامون

لایزال

در لایزال ِ این مطروکه کهکشان که سکون

تنها معنیش ایستادن است
ایستادن و انتظار که شاید

و اگر،

اما فقط به خواست خدا

در لایزال دشنه به کتف

و سرب داغ که میخراشد بی پایان نغمه های چکاوک را

، در رسای این غروب تلخ،
آری
در این غروب تلخ
پر بسته فرشته عشقم را دگر حرفی نیست جز لام در نیام
لمیده ایم در میان سنگسار صبور بود و نبود

به یاد خدا

دامون

شنبه ٢٣/امرداد/١٣٨٩

Theatrical expression

Same as usual,

life on the rocks,

bitter then cobras poison taste in my mouth earlier morning between my coffee and the cigar.

,

Same as usual

Damon

میعاد

پرستیدن به حد مطلق

به اندازه ء فرو اُفتادن در بطن خویش ، در بطنی صیال، در زیر پوست، در ارتعاش ِ تک تاز ِ نبض؛ حتی در بُهتان حقیقتها، در نجوا در شعر
و به گمگشگشته ای در خاطر به حد انفجار، عشق، بر خوردن
روان شدن به پرسه ای در شام قریبانه با تو که عاشقانه میسرایی دال دل را به رسم دلداده گی به رسم ساده ء تقسیم

١٩/تیر/ ١٣٨٩
دامون

مادر

من از بدو تولد شاعر بودم 

حتی وقتی شیر مینوشیدم یا که وَنگ میزدم 

همه با شعر بود 

ومادرم ازآن 

گه گاه لذت میبُرد، هرچند 

قافیه ای تنگ را با شیونی 

در کلام میگنجاندم، او 

از زنده بودنم آرامش مییافت 

و نزد سادهء خویش میگفت: شاید 

این کلامی آسمانی را ماند 

که از دریچهء خیالِ این مغموم 

وبا این واژهء ناجور - به من اِلهام میشود 

بعد از آن همه سال، من نزد خود حرفهایِ مادر را زمزمه میکنم 

این آیا وشاید ها مثل کنه به جانم ‌اُفتاده 

بعد از آن همه سال، هنوز شیونی ناجور 

مثل موریانه به نیش میکشد مضیقهء مرا 

در واژه ای، در مَکث ِ یک سکوت 

شایدکلامی آسمانی را ماند، که در جمله ای ناهمگون به من اِلهام میشود 

شاید پژواکی را ماند که درچاله ای مسدود 

میریزد 

وشاید، زوزهء گرگی باران خورده را 

یا که ژالهء اشکهایم را برای تو 

تو که همیشه در خیالم بوده ای ومرا 

از بدوِ تولد وادار به این قافیهء ناجورکرده ای 

این شعرِ من برایِ توست 

این شعر نیست،کلام نیست 

این تو هستی 

ای گر گرفته در ورید و استخوا نهایم 

ای عشق ای زیبا - مادر 

دامون

١٨/نوامبر/٢٠٠٢

باران

نشسته ایم در مقابل
به قامت عکسی از درون آینه
شبیه به هم
لبخندمان بیصداست در پژواک
دستهایمان گرمیش به گونه ای دیگر
گر عاشقانه و گر نه، حکایت چشمهایمان یکیست
آبستن ِ باران

دامون
٠٧/تیر/١٣٨٩

مادر

.این فرزندان تو بودند ای صراحی مغموم عشق من، مادر

.این کودکان ِ خالص، در جزوهء عشق

.که بی ریا، عصیان تو را، در بارش قطره قطرهء خویش، به باور نشستند

و چونان رودی سّیال

با وجهه ای مغرور

گذشتند

از تارُکِ زمان

بی آنکه نظر کنند به خاک،

.قنودند در خاک

چراکه آنان خلف بودند

.تداعی آواز تو در رگبار ِ آرامش طوفان

دامون

‏پنجشنبه‏، 2009‏/08‏/06

ناخوشی بازم کشد، بر خیابان، راه ِ دور

ناخوشی بازم کشد، بر خیابان، راه ِ دور

باز، کشیدم عشق به سنگفرش ِ خیابان در سِراط‌ِ روز

برای گز کردن هفتُمین کوچه دست چپ در آخر

بار وحشتم به دوش در خمیازه های ِ بیخیالی و در دسترَسَ، فقط لَمس ِ سیم ِ فشار ِ قوّی ِ خون

که مپالدم میراندم به سطح ِ نا همگِن ِ این ِراه

که تو مرا گوئی حتی چونان غریزه ای که در آوشخور زمانی ِ تَخَّیُلَت آرمیده، برای روز مبادا

که چهار نعلت ُکند، برای تاخت ِ یورتمهء ِ نرم

توسن جسمم را، دگر قراری نمانده

در آشکارا این پرهیختهء مرا پریشانیست

که همچون ریشه های سروده در لفاف پوست ِگردو

این آستانه راه ِ شیری را ماند، مُماس بر جادهای ابریشم

بر ساحل ِ مدائنی بَرَحوط

دامون

فقط برای تو

یکشنبه، ٠١/ آذر/ ١٣٨٨

بُغض سی ساله

میریزد همچو ابر بهار، ژاله های قطرانی از آسیمهء چشمانم به چاله ای مسدود که در اندیشه نگنجد

*
اقرار باید داشت، به این دریده پردهء اقبال که حایلی بود مابین ما
اقرار باید کرد که ضحاک را نامی بود در ندانستهء فهم ما
چرا که مشروب گشتنش در ورید این دیار
بر هنر خود ندانستهء میراب می ماند
که مانده درگود کنده به دست خویش
همچون کهر اسبی رخش آسا
مانده در گُه و گنداب
*

هنگامه ء پرسش
آری یا نی
و بی خردی
حکایت ِ دیدن عکس دجاله در غروب قمر
-

آوای موازن دلسوز هنوز در پژواک
که میسرود مغموم : ای سالکان راه ِ حقیقت
هنوز مانده به صبح سه دانگ
-
و جمع بیخردان
که مینگاشتند به جهل خویش
که: آری، طلوع همین گرفتن و بستن به تیرچه های کوچه

-
طلوع همین مکرر تکرار
که مرگ را سربی قامت وحشت

....
طلوع همین که بنشینی نشسته به جای

-
در این تندر باطل

-
به انتظار خدای

*
میریزد همچو ابر بهار، ژاله های قطرانی
از آسیمهء چشمانم به چاله ای مسدود که در اندیشه نگنجد
در این بهار

دامون


جمعه،٠٦/فرودین/١٣٨٩

اگر چه

اگر چه زخمه زخمه ی بازتابم را باریده ام 

و خورده پژواکم و نظم نثر ِ من به هیچ، حتی به هیچ، گم گشته بندری نیافت راه

!اگر چه

مرا دشنام سر در گم

مرا تدبیرهم، یکدم نمیباید

در این غُربتگهِ  تاریک ِ عصری غایب از انسان

دامون‏

۰۴/۰۸/۲۰۰۹
‏

زمین

این خاک و گرد که روی سینهء ماست

این شعله ور نسیم زمستان

این، که میبلعد کالبُد هر زشت و زیبا را در ضمیر خویش

حتی سرشته‌ ای موضون را از نواله ای در خون

این زمین، که الوان است و خواستگاهِ تن ماست

این مرز پُر گُهر

خانهء ماست

دامون

٢٠/٠٣/١٣٨٩

واژه ٢

چه بگویم که راستای ِ تنم مرا مسدودکرده به سئوال

چه بگویم که همه درد است و انتظار، و زمانه ء تند و سبک

تا ژرفنای ِ کاعنات

و ابرق اسب ِ آههنین صُم

وا مانده ای در گل

چه بگویم، که رازهای‌ ِ درون‌ ِ پیرهنم، جُز آتش ِ حقیقت نیست

وادیه ای در پیش رو، بی آب، بی حرف، حتی آری از علفی هرزه و یا، مخلوقی در انزوا

فقط من

فقط من و خمیاه های ِ گُرُسنه گی

فقط من و شهری با یک نفر جمعیت

من واین من ِ در من

زیر ِ پایم سایه ای از آرزوست، آفتابی نیست

در مرئی ِ این عصر بی خروش

جذب ِ زمین میخواند مرا به آغوش ِ باز خویش

و این

و این ثانیه هاست، که در معبد بو دا، کنار ِ جاده ء ابریشم

یکی یکی در آوشخُور ِ زمان میچکد

"مجال اندودهء کاسهء صبر است"، گفت پدر

ودست ِ خواهش ِ ما در هواست آویزان

رعدِ صدایم چون زوزهء گرگی سوخته از سرماست، آنک

چه بگویم که مسلخ ِ تن و آواز ِ یاٌس، تنگنای ِ جمله های‌ ِ وازده ام شُد

و شب، با ابری در آغوش کشیده چشمانم را

و برق ِ صدایم به واژه ای ماند

چه بگویم، چه بگویم

بدون تو

دامون

٠٨/٠٣/١٣٨٩

یاداوری

در شعر بالا که من آنرا از زِهِ جان برکشیدم خط آخر واژهء دوم شخص نیست، ترنم نگاه لیلی به مجنون نیست، عورُ اطوارِ شیرین برای فرهاد نیست، شاید سئوالی باشد که پنهان است و هر روزنَبودترمیشود و در هاله ای از ابهام گنجانده میشود و، نبودش را هر کس بایست در خودش 

.جستُ جوکند

دامون

نوزده /آبان/2584 

خطابهء اعظم

آنگاه که ضلمت را در این سیاره

انبان و کتیبهء شکنجه را چونان پرچم های ِ رنگارنگ آویخته سازید

در هرکرانه ای، بر سر هر بازار و مناره ای

و قدقامت شکستهء انسان را پُر ز کاه، آویزان به هر درخت

آنگاهان که بر باخته اید حتی صورتتان را بر جهیز ِ ناچیز شیطان،

بر سفیدی که متمایز است از هر رنگ دگر،

بر پایه ای که اثاثش بر آب است و کتابش به جوهرخون

و اسطوره ء هزارن زجه است، از عُمق دل کشیده

همچون شیحه آن توسن ِ به بند

آنگاه که فاتح شدید

دلوی از سرچشمهء معرفت سیراب را لازم باید

برای تطهیر، برای غسل تعمید دستهاتان



دامون
‏جمعه‏، 2009‏/09‏/25

ورق دفتر بیجان

مختوم رنگها در جسم سایه ای بی جان

در سطح ناهموار ِ بُعدی دیدنی

اسطوره ای نخوانده از هزار و یک شب و روز

ورقیست از حکایت دفتر ما

از حکایت ِ دفتر من، که در سیاهی ِ بسر نامده اش

بپایان رسیده

دفتری، با برگهای کاغذی ِچرک

که با کلمات جان و روح میگیرد

و با شتابی به اندازهءِ یک واحد خورد

آسمان را به زمین میدوزد، تا شاید

گره ای کور

که آنرا روزی، پدران ِ پدرانش

به کلافی سر در خون، به چیزی همانند ِ خدا بافته اند ، باز کند

آری، پدرم گفت که آتش گرم است، پس خدایش پنداشت

بعد از آن، بُت ِ این خانه خودآ ئیست که میسوزاند

حتی

فکر این کودک خورد

که روزی با قدمهای ِ شتاب آلودش لحظه ها را بشکافت

و قدم بر صفحهء عشق گذاشت

دامون

٠١/١٢/١٩٨٢

تارویسیو، ایتالیا

حکایت ها

به صد دفتر نشاید گفت وصف الحالِ عُشاقی*
به پایان آمد این دفتر، حکایت همچُنان باقی*
عراقی*

حکایتها

! حکایتها
دگر افسانهء عمرم بسر آمد
ولی افسوس، چند سطری از شما باقیست
هنوز هم میتوان این شعر را خواندن: به پایان آمد این
دفتر،حکایت همچِنان باقی
حکایت همچُنان باغیست، گُل و برگَش کشیده هر طرف در باغ
تو گوئی این جهان را یک جهان باقیست
صمر هر دَم دهد گُلهای خُرَّم، ولی افسوس دمسازاست با خاری
کشدهر دم زبانه، پیچَکِ هرجائی‌ ِ زیبا، کرشمه میکُند با ما، به صد ناز و جفاکاری
به هر سو نوخطان - سیمین و گُلرُخسار،به شیرینی کنند در بزم ِ گُل یاری
صدایِ بلبلان همچُون صدای‌ ِ نغمه گر ساقی، به عرش ِ کاعنات آرد صماع ِ صور ِ اِسرافیل
کشد هر دم به آغوشش پریوش آهوی ِ دیگر سراپا شور میگردند، گهی چون سیلها جاری
تمام ِ لعبتان مستند و در گردون ِ این جوشش، که ناگه باغبان سر میدهد آواز
تا کِی؟
تا کِی باید این گُفتن، حکایتها بسَر نآمد؟
بیائید ای گُلرُخان - پایان گرفتن کار را با هم به جشن آریم، ولی
افسوس
حکایت
همچُنان باقیست




١٣/٠١/١٣٥٦ تهران

داشتن

داشتن، نی آنکه داشته باشی پول
یا ثروت‌ و یا هر کوفت ِ دیگری به قد ِ خدا
مثل اندوخته های ِ قنی شُده بیشتر از چهل درصد
که بخوابی روش مثل مرغ دَم ِ بخت
*داشتن، نه مثل آن هزار شکل لباس که پنهان کرده ای به زیر عبایت
برای تشکیل آینده فرزندان در فرنگستان، برای روز مبادا در بانکهای سوئیس
*داشتن، نی داشتن توان هزاران اسب بُخار، مسلسل و زنبورک های دور پرواز،
که حتی رخش رُستم را در جیب جای دهد، بدون نوشدارو برای درد سُهراب که بستیش به چوبهء دار
به چوبهء دار برای ِ رفع جنبش ِ لجن بستهءِ سبزت داخل تشت ِ آخرت
داشتن

امّا، نی آنقدر، که سبکتر باشد از مازاد ِ لبریز ِتکّبرها و رایانه هایِ بخشیده ازکیسهء خیلفه‌ ات
داشتن،
داشتن ِ یه جُو احساس نه آن‌ احساس قرون وُسطی و یا هر کوفت دیگری
مثل آنها که میدانی
خاک دوبی بخوره تو فرقت، که آبادش کردی

دامون
٢٦/٠٢/١٣٨٩