چشمک بزن ستاره

الماس دونه دونه

تو آسمون افشونه

خورشید خانوم خابیده

رنگ هوا پریده

چشمک بزن ستاره

تو ابر پاره پاره

تا بدونم که هستی

دلم و ماتم نگیره

چشمام و غم نگیره

دامون

از سر نوشته ها

آمیزش رنگها، زبان زدِ قلم بر سپید ها

نوشتن عصیان بدون شرح یا نجوا، تنها راه نجات است

*

در کهکشانی که سرعت نور حتی، قدمهای نوباوه ستاره ای هم نمیشود

و انفجار یک سیاره، خورده پژواکی را ماند، در تطابُق با شکستن دل، نوشتن عصیان بدون ِ شرح، تنها راه نجات است

*

وقتیکه در ُعمق قوطه میخوری، در خَلصهٔ بودن، در این وادیه و در صیال ِ این زهرآب

و صدایِ پر پر شدن در نفرتخانهٔ این کوفیان مقوائی، در واقع ِ حال

.تنها راه نجات در عصیان ِ قلم است و نو شتنِ عُصیان، تنها راه نجات است

و من

اختلاتم با کاغذ، مرقومهء چرکین ِ آلوده ها و پرخاشگونه هاست

میبارم هر لحظه را که مینگرم، در چاله ای کوچک و مسدود شاید، در پیمانه ای خُورد

همانند زوزه های‌ ِ گُرگ، در مسلخ ِ تُندر ِ طوفان، در رعد ِ بی صدای ِ نا شنیده ها

با این قوارهٔ ناقص شعرم

برای تو

دامون٢٦/٠٤/٢٠٠٩