توانستن

خواسته هایم را

آن آ مال آرزو هایم را

آنها را که در بغض هم حتی، نتوان سرود

نه بر باد رفته

.نه از عصیان گسیخته، انبان کرده ام برای روز مبادا
*
گذشت زمان هم، گزندی نمی زند به تک تک آنان، تا آن زمان که من، منم

!توانسته ها را در اکابر ِ اکنون به دوره گرفته ام

توانسته ها و خواسته های من

 دوستان قدیمند، همانند صبر و ضفر

در بُعد آرزو خواسته ام توانسته ها را

در بُعد آرزو

به شهادت نشسته ام ایوب گونه، بر تک تک آنها



دامون

٠٦/٠٦/٢٠٠٩

: پیوست

صبر و ظفر، هر دو دوستان قدیمند

بــر اثرِ صبر، نوبتِ ظفر آید

بـگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر

بار دگر روزگار چون شکر آید

گنجور

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۲