پارِیِ هفتم، نسک خوانی | توران یا سکاییان، تُرکان،آران وآزربایگان | پژوه...

آوردگاه - امید طوطیان

سپتامبر ِ سیاه

آنجا که دو خط موازی

یکدگر را قطعه قطعه میکُنند

بلند سپیداریست که نا خواسته

آنرا در وجود ِ خویش هُویدا میکند

*

آنجا که سنگسار ِ صلیبی بیجان در خاک

خُلاصه میشود، بلند دستی قلوه سنگی را به نشان ِ کپکی کاغذی رفته است

*

پاره سکوتیست میان ِ این همه حرف

ودست ِ بیتابم، امید ِ شکستنش دارد

آنجا که دو خطِ موازی یکدگر را میشکنند

بلند آوازی به اندازهء نجوا هم شنیده نمیشود، حتی

صدای تو در بُغض ِ شعر ِ من

*

به ایرانیان ِ از دست رفته در خاکسترسپتامبر

۲۰۰۱/سپتامر/۲۲

دامون

هر روز هزار روز میگذرد

 

هر روز هزار روز میگذرد، درکنار این چشمه، که آبی روان را، و این چُنین خشگ امروز

آنکه، دست ما خجسته خنجری را به کتف خود کوبید، دست خواهش ما بود، نه دستی از درون ِ آستین

هزار روز میگذرد هر روز

موریانه ها هنوز، یوق را گردن آویزی، زینتی نامند

و درختان سرو گونه، تبر را به قامت خویش چون چمن

.و پژوهش گران قرن آزادی، عصر سنگ را، طرحی نوین میدانند

و تجلی انسان را در تفکیک

و رنج را در چهره‌ی دیگری

،و صواب را

.سپرده ای ثابت میدانند

٠٤/٠٨/٢٠١٤

دامون

تاثیرات مخرب حکومتهای دیکتاتوری برسلامت روان مردم:سخنرانی دکترمژگان حکیم...

بَلایِ تُرک، بخش دو

بَلایِ تُرک I بخش یک

چیرگی فرهنگ و هنر ایران بر روم و ارتش روم | نمایشگاه در باستان خانه لندن