شکستهگی زمین در ایران

 

آدینه

عمق مطلب گسیخت از افسار

و مرا پرده دری بر کجاوه نشت، دراین آدینه که فردایش بیش نیست

آری، گندابه ای تُرش گونه، از غصیان آدمیست این شیطان

سنگیست شاید پرتاب شده در چاهدیگ ِ خانه ما

که افسون هزاران افریت را در تنوره میکشد هر دم،

و در هر بازدمش، میسُراید دوباره نکبت را

گوئی از نژاد الکنان‌ ِ هفت کواکب فشرده اند اینان را که ملت را کور و کر و لال میطلبند

و با، تکیه بر جهیز کبر و ریا، لگدمال میکنند خاک ایران را

و فتوایِ قتل سهراب را به امضا، بعد از شکستن شیشه ی‌ نوش دارو

حقیقت، هرچه هست، در غیابش بالا کشیده اند، اینان، دیوار دروغ را، همچون برج اغماض

*

!اینان هرزه گویانند، کاسه لیسانی دجال

دامون

٠٦/٢٤/٢٠١٦

آدینه: در اینجا به معنی عصرِ جمعهءِ دلگیر

ونخواهند سری را به تنی

 

وقتی سر به تن کسی باشد، هنوز سر آن شخص به تنش می ارزد.

فرومایه گان، ارزش هر تن را در غیاب سر میخواهند

چرا که  تنی چند  که بی سر باشد بِه، از، سری چند که به تن باشد

در واقع

"دردِ سری نیست، اگر سری نیست" 

و چون، سری نیست، درد سری نیست 

و انجا که درد سری نیست، ارزشِ بستن دستمال به سر را مقوله ای نیست 

و چون دستمال را مقوله ای نیست، ارزشی نیست 

و جایی که ارزشی نیست محکوم را  صدایی نیست

 وآنجا که صدایی نیست، "شنوایی" را الزامی نیست 

 

و آنرا که صدایی نیست گفتاری نیست 

و آنجا که گفتاری نیست، زندگی نیست، فقط تکرار مکرر است 

که میتراود از صبح تا به شام 

واز بوق سگ  تا به عصر شُغال خوان

تکراری مکرر، مسلسل وار.

دامون

۱/۱۲/۲۰۰۱۷

پیام سازمان رزمی سرباز به

 

هیچ واژه ای به عربی

 

اسرار پیدا شدن پیکرهای سد کرج سندی جدید از آبان ۱۳۹۸

فاجعه سد کرج

 

آب تجدیدپذیر به آبی گفته می‌شود که…

 

منتظر

در غروبی تلخ

درسکوتی محض

که همه روح و وجودم به کویری ماند

روزِ رستاخیز است، انقلابی در من است

سایهء ابری بزرگ، فارغ از هر گونه آب

های های‌ ِ گریه های‌ ِ بچه گی میدهد آواز

این سکوت‌ ِ محض با لحیبی تُند و غُربت زا

میکند آغاز، فصل‌ ِ دیگر از غم و تنهائی است

مرگ میگردد در کویر‌ ِ سُرخ

گورهای ِ منتظر بر یک نفر جمعیت است

دامون

تهران

1357