یاد

درون پنجره چرک است، چرک به حرف

به هر طرف که مینگری، رنگ، رنگ ِ خشک و خمود

خُدای ِ پیر زمان را، به نجوا ست موازن

به بام مسجدی از سنگ به سَجده و به قنود

غُبار

غُبار گرفته نفس را درونِ سینه به حبس

و من نشسته به یاد

لمیده سخت به سکوی خانه کنار حیاط

درون پنجره چرک است، چرک به حرف

به هر طرف که درنگری، چهره های ِ زرد و خمود

غُبار گرفته نَفَس را درون ِ سینه به حبس

و من در اندرون خانه به یاد

رفته فُرو

دامون

٠٩/٠٢/١٣٨٩

سّر ِمگو

تبر به نیام ریشه نشسته در این شب بی مقدار

هنوز رعشه در زیر پوست افرا نمیگُنجد

و دست

آن دست که میآمیخد خدشه بر درخت

آهیخده خنجری نهفته به زیر آستین، بسان سرّ ِ مگو،

در تداعی ِ اعجاز شیطانی

واین نطفهء لغ ، این بزُ گر که تکیه داده به شمشیر

خلیفهء تصمیم ِ گله به مرگ است

سلاخ گونه های چماقی

سپاه، سپاه

همه به خط

یک یک، پسماندهء نزری دیشب را

چون خُرفهءِ احشام

به نیش میکشند، در زیر پالکی

دامون

اول دی ١٣٨٨ 

به سپیدی قلب یک سیاه

قلبت مانند دریاست، بی همتاست_دوست من

.و چون کوه استوار

.و پیکرت، گواه زخم پیرت از زمانهای دور

تو، گرچه سیاهی اما قلبی سپید تر از سپیده ها داری

و هر آنکس که گرسنه است، دوست من، از ماست

و تو و مایئم که با سیاهی چهره مان

.عالم سیاه این سپید ها را میدریم

*

آنانکه نان را گرفتند از ما، خوب میدانند

.تو و من یکی میشویم مثل هزاران جوی، به رودی خروشان و بی انتها

دامون

به نلسون ماندلا و دوست عزیزم موسی، از آفریقای جنوبی

در دل ما آرزوی دولتی بیدار نیست

مهربانی از میان خلق دامن چیده است

از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

جامه‌ها پاکیزه و دل‌ها به خون غلتیده است

رحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است

روی دل از قبلهٔ مهر و وفا، گردیده است

پردهٔ شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است

صبر از دلها، چو کوه قاف دامن چیده است

نیست غیر از دست خالی پرده‌پوشی مرد را

خار، چندین جامهٔ رنگین ز ِ گل پوشیده است

گوهر و خرمهره در یک سِلک جولان می‌دهند 

تار و پود انتظام از یکدیگر پاشیده است

هر تهیدستی زبی شرمی درین بازارگاه

در برابر ماه کنعان را، دکانی چیده است

*

در دل ما آرزوی دولتی بیدار نیست

چشم ما بسیار، زین خوابِ پریشان دیده است

برزمین آن کس که دامان می‌کشید از روی ناز

عمرها شد، زیر دامان زمین خوابیده است

گر جهان زیر و زبر گردد، نمی‌جنبد ز جا**

(رضایت).هر که صائب پا به دامان رضا پیچیده است

صائب

معنی این بیت به این صورت است که: اگر دنیا از هم بپاشه، از جایش  تکون نمیخورد، آنکه به هر اتفاقی راضی است و زندگی را خواست خدا میداند **

 .صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان  زاده شد

 .در جوانی به هندوستان رفت و از مقربین دربار شاه جهان شد

 .در سال ۱۰۴۲ هجری قمری به ایران بازگشت و به منصب ملک‌الشعرایی شاه عباس ثانی درآمد

. وی در باغ تکیه در اصفهان اقامت کرد و همواره عده‌ای از ارباب هنر گرد او جمع می‌شدند 

. در سال ۱۰۸۰ هجری قمری وفات یافت و درباغ تکیه در کنار زاینده‌رود به خاک سپرده شد