خرمگس

صدای ِ وزوزِ خرمگسی، در حزیانی بد بو، میخراشد پنجرهء گوش را

ما بودن، بی من

و بی تو

تنها آرزوی خرمگس است

اینگونه میسراید وزوز‌ ِ خویش را به فتوا

خرمگس، خوب میداند

من

بی تو

دستی تنها و بی صداست

من بی تو

همیشه تنهاست

دامون

١٣/٨/٢

هزاران هزار سال پیشترها

هزاران هزار سال پیشترها
در روزی شبیه به همین روزهای ِ تکراری امروز
زخمه های سوزندهء روزگار 

.مثل خاری به چشم بود
موری دانه ای را که با هزاران هزار دُشواری، جُسته بود

:به خانه میکشید‌، که ناگاه
تنومند حیوانی به جُثه ای 

هزاران هزار بار 

سنگین تر از آنکه در فکر مور گنجد
او را به زیر پای له کرد، صدای ناله ی لهیده شدن مور حتی 

.به گوش موری دگر نرسیید
*
بعد از هزاران هزار روزِ دگر

شبیه به همین روزهای ِ تکراریِ امروز
که زخمه های سوزندهء روزگار 

مثل خاری به چشم است

هنوز، کسی 

داستان لهیده شدن آن مور را نشنیده است، اِلا شما

دامون

١٤/١١/٢٠١٤

فَرُ ّخ گونه

این رسم توست که ایستاده بمیری، فرخگونهء من

صفیر ِ سرب که میدرد ستاره ها را، در تندر بارانی،

در چشمان شاهدت، اینگونه به خواب میرود

و من

در عمق این معنی در دوران،

آهیخته ام در گُدار لحضه های متواری،

و من

طلایه دار ایستادن در باور خویشم،

پرُ ز ِ معنی بودن

و من

نبض هر لَحمهء این شب را

در کجمداری طولانی به اَحیا نشسته ام

در بستر زمان

*

*

در ماوراء لایتناهی، خورشید

زبانه میزند به خواب شب بو ها

بخواب، فرخ گونهء من، شعر ِ تو

در من به زندگیست، به قامتی ایستاده

در نبض لحظه ها

دامون

به امیر. ی

١٤/دی ماه/١٣٨٨

ترانه ایی دیگر

بافتم زمین را و آسمان را و ابر را و باران را و هر مکمل درد را و هر مرحم را

که زخم کهنه را و حنجره ی مسدود را و دست الکن را

اما

اما، نیافتم

نیافتم آن سر مگو را، جواب را، نوش دارو را

زندگی اتفاقی افتاده بود قبل از آن که اتفاق با من بیُفتد

زندگی حادثه ای نوشته بود، قبل از آنکه من حتی نوشتن را، حادثه را

از دست زمانه میکشد این دل هزار هزار جرعه ی تلخ را، شراب را

افیون عشق را

افتاده بود بُرج زمان در بُرجی که من را

*

دامون

١٩/١١/٢٠١٤