التهاب ١

در این عصر منعکس
که عکسی نه در ماه پنهان است
و نه
ماهیت ِ عکس در مهتاب
در گواهی قلم در بند
و بند
بر قلم
و پرواز فراموش سنگها
به سخره ها
و سنگ سار دیوانه گان
به قصد سار
میگو ید: آمده ام من
با کوله باری از قسم های مقطوع به قیمت قاز
و دم خروسَش، از به زیر عبا.
نه پود به تار و نه، پود به تار!

***

در این عصر منعکس که عکس ماه بر آب است
و ماه هنوز در حصرت ِ آب
قافله ای سر گردان در هر سو که سر
گردان
چکمه ای گسیخته از لگام
و سُجدهء کورکوران


دامون
۰۷/۱۰/۲۰۱۳

یاد

درون پنجره چرک است، چرک به حرف

به هر طرف که درنگری، رنگ، رنگ ِ خشک و خمود
خُدای ِ پیر زمانرا، به نجوا ست موازن
به بام مسجدی از سنگ به سَجده و به قنود

غُبار
غُبار گرفته نفس را درونِ سینه به حبس
و من


و من نشسته به یاد
لمیده سخت به سکوی خانه کنار حیاط.

درون پنجره چرک است، چرک به حرف


به هر طرف
به هر طرف که درنگری، چهره های ِ زرد و خمود
غُبار


غُبار گرفته نَفَس را درون ِ سینه به حبس


و من در اندرون خانه به یاد
رفته فُرو


به فرهاد معتضدی

دامون
٠٩/٠٢/١٣٨٩

سرنوشت

از سرنوشتن سرنوشت را شاید نه فرصتی

اما

نوشتن سررسید را

نه آن سررسید کهنه در جیب مانده را

!نه

****

که

حساب ساده ریاضی را

رایحه مغموم بویِ شببو را -

.از این سپیده مایل به یشم , که به کف مینگاردم

****

سر - رسید این همه - را، فردا

از سر مینویسم در سرنوشت خویش

قبل از چای صبح، دریشم دود

دامون

سررسید: سر رسیدن است

آن نبوغ آدمیت مرده است

شاه شاهان آن نبوغ آدمیت مرده است

گر چه آدم زنده است

*

فقر ما در ماست، مرگ ما

در گوشه ای، در فراغ فربه ای چون ما

میکشد خمیازه های مست

آن دلیل بودن و بودن که میگویند

احتمامش را درون خویش باید جُست

مرده است صد سال و چندان بیش

وین تندیس ما، محلول شیطانیست

نه آن انسان که نامش بوده آدم

*

آن نبوغ آدمیت مرده است

گرچه آدم زنده است

*

فقر ما در ما فروگشته

وما مغروق آن هستیم

خواب ما را هیچ مخلوقی کی کند بیدار

و حتی

تفاوت را چه میباشد

*

در این گندآب

که میگویند

گذرگاهیست نازک تر ز خطی

میان آدمیت

و چیزی کآنرا نیامد یافت

.در این صد سال و چندان بیش

شاه شاهان آن نبوغ آدمیت مرده است

!گرچه آدم زنده است

دامون

به یاد نادر نادر پور

٠١/٠٢/۹۰

آونگ

جاودانه ماندن 

در این ناکجا که بنیاد ِ کاذبش شالوده بر حدیث و معماست، هرگز نبوده مرا در باور ادراک

چرا که این اژدهای نا به هنگام ِ زمان را ابائی نیست 

در بلعیدن فراعن و اجرامشان

در پندار 

گوئی که نرمیده میشود 

شمشیر سخت، چو موم، به دست بازیگر ِ زمان

و این قطره های ناگُزیر، چکیدهء کاسه صبریست 

که می آوشخورد 

همچون مرحمی قلب ِ شکسته مرا

اکنون 

همیشه آغازی دوباره است

و من

در خروش جانکاه امروز گویی

در اسارت و قربانی یک حرف ساده مانده ام 

حرفی شبیح آزادی 

آزاده زیستن 

و نبودن در قید‌ ِ یوق بنده گی

**** 

در رمز سادهء این منطق 

و به جُرم بودن

در مکاره ای که سودش موازی باختن است 

* 

که خود نویسم 

سطری را، به سهم خویش

و نمانم شبیه ِ، آونگی، آویخته در میان بود و نبود

دامون 

١٥/٠١/١٣٨٩

از حال تا به قال

از حال تا به قال را، راهی نیست

تا اینها قالشان را بکنند هرگز نیست

تا اینها لب پرتگاه هستند هرگز نیست

هرگز همیشه نبوده ونیست

تا اینها قاللشون رو بکنند، هرگز نیست، حالا چه  تیمور لنگ باشند،  یا از دیارِ ضُلجنا، از شرق بتازند یا از غرب.

*

*

آه  چه بی انتهاست آزادی، چه زیباست، آزادی

حتی اگر یک لحضه یک  واهه

*

*

در این دیار، که حتی علفی را از آبی نشانه نیست

در این وَرته، که شوره زار از آن مانده به جا، هرگز  نیست

هرگز همیشه نیست

و اجبار در همیشه نیست

آنجا، در عطف زمان، در  سیطرهء ستارها هم، هرگز همیشه نیست.

همیشه،  نزد کسی نبوده، که بدارش دست، و بتابد نطفهٔ خویش به شالودهٔ آن.

عطف زمان، در بینهایت است، و دست خواهش اندیشه هاست دراز بر آن بی امّا و شاید ها  

بعدی دگر گونه است فاصله را

چشمی دگرگونه را باید، که بکاود، ندیده را

دامون

۰۲/۰۹/۲۰۱۸

هرگز همیشه نیست

هرگز همیشه نیست

و اجبار در همیشه نیست

آنجا در عطف زمان،  که  سیطرهء ستاره هاست هم، هرگز همیشه نیست.

*

همیشه،  نزد کسی نیست، که بدارش دست.

*

در عطف زمان، آنجا که سیطرۀ ستاره هاست، هرگز، همیشه نیست و زمان

در بینهایت است

بعدی دگر گونه را باید  فاصله را، 

چشمی دگرگونه باید، که  ببیند، راستای زمان را !.

دامون

۰۱/۰۲/۲۰۱۸

اون منم منم زدناشون، کون خر و پاره کرده

اون منم زدناشون کون خر و پاره کرده، یارو فکر میکنه با دسته کورا داره  تیلیت میخوره، مرتیکه مضخرف میخواد روی  آدم کشیهاش کلاه شرعی بزاره، یکی نیست بگه آی احمق! دمب "غازه"از زیر عبات پیداست، این هفتاد هشتاد میلیون را که نمیشه کور فرض کنی، چی را داری ماله میکشی، بوی کون نشسته خودت و اطرافیانت مثل طعفن شده؛  با اون  ژنِ پان اسلامیستت، امر  بهت مشتبه شده، که یه گهی هستی، بیدار که بشی،  اربابت زده  تو پوزت، مثل صدام که با یه اُردنگی ، سرِ از تو گنده تراش رو زیر آب کرده، سر مبارک، نوبره.

دامون

۰۱/۲۳/۲۰۱۸

نقاشی بالا "نگاه به بیرون، از چشم یک زندانی" .