در نامه ای که رستم فرخزاد سردار سپاه ایران در جنگ قادسیه به برادرش می نویسد
پیش بینی می کند که اگر ایران از اعراب شکست بخورد، آینده ی ایران چنین خواهد بود که
فردوسی آن را بسیار زیبا نوشته است
چـو بـا تـخت، مـنبـر بـرابــر شود، همه نــــام، بـوبکر و عـمَر شـود
تــبــه گـــردد آن رنــجهــای دراز, شـود نــاســزا شـاه گـردن فـراز
چـو روز انـدر آیـــد بـــه روز دراز, نـشیــب دراز اسـت پــیش فـراز
از ایـــرانی و تــرک و از تــازیــان, نژادی پـــدیـــد آیـد انــدر میان
نــه ایــران؛ نـه ترک و نـه تازی بود, سخن¬ها بـه کــردار، بــازی بـــود
بـرنـجـد یـکـی دیــگـری بـرخـورد, بـه داد و بـه بـخشش کسی ننگرد
ز پـیـمـان بــگــردنــد و از راسـتــی, گرامـی شـود کـژی و کـاستی
کشــاورز و جــنـگی شـود بـیهـنـر, نـژاد و گـهـر کـمتـر آید به بـر
ربــایـد هــمـی این از آن آن از این, ز نفـریــن نـدانـنــد بــاز آفرین
نــهــان بـــدتــر از آشـکـارا شـــود, دل شـاهِ شان سنـگ خـارا شــود
بــد انـدیـش گـردد پـسر بــر پـــدر, پدر همـچنین بـر پـسر چــارهگـر
شــود بــنــدهی بــیهـنـر شـهریــار, نــژاد و بـزرگــی نیـایـد بـه کـار
بـــه گــیتـی کـسی را نـمـانــد وفــا, روان و زبـانهـا شـود پــر جــفـا
چـنـان فـاش گـردد غم و رنج و شور, که شادی بـه هـنگام بهـرام گـور
نــیـایــد بـــهــار از زمــستـان پـدیـد,نـــیارنـــد هــنگــام رامـش نـبـیـد
نه جشن و نه رامش نه کوشش نه کام, هـمـه تـنبل و چــــــاره و ســاز دام
پــدر بـــا پــسـر کـیـن سـیــم آورد, خورش کشک و پوشش گلیم آورد
زیـــان کـسـان از پی سـود خـویـش، بــجــویــنـد و دیـن اندر آرند پیش
بـــریــزنــد خــون از پــی خـواسـتـه, شــود روزگــار مـهــان کــاســتــه
چــــو بـسـیار از ایـن داسـتان بگذرد، کـسـی سـوی آزادگی نــنــگـــرد
بریده از روزنامه اینترنتی سپیده دم ۲۱/می/۲۰۱۷
