قصد از آوردن اخبار و مقالات، اعم از روز نامه و گاه نامه ، پاکدست، نظریه، نقشه و پیشنهادُ پرُژه و شعر دراینجا تعین راه وتفهیم فکری به شما عزیزان نبوده و نیست؛ شایسته گی مُبرم بر آن است محتوی آورده شده را به تفریق شعور و فهم شخصیِ خویش برسانید؛ همانگونه تیترها ی آورده شده گشت وگذار روزانهء من در دنیایِ مجازی میباشد و درجه تبلیغ و اشاعهءِ تفکر دیگران را بر شما دوست گرامی ندارد ***
دامون
بهشت، جهنم و دَرَکش، اینکه خدا نشسته باشه با کارخونه های شراب سازی قرارداد ببنده که رودخونه های شراب ملس یا شیرین تو بهشت راه بندازن، و یا شروع کرده به ساختن یه، حالا میگیم فرشته، که اگه از صبح تا شب باهاش مقاربت کنی، هنوزم یک دوشیزه بغلت خوابیده و حتی چشمشم نمیاره بالا به فکر چیز دیگری، غیر از اون ریش و پشمِ نخراشیدهٔ داغ مهر به پیشونی خوردهٔ همین آقا.
گفتم بهشت راستی بهشت تعاریف زیادی داره که بیشترشون در یک موضوع با هم در تقارن و سازگاریند و اون این است که نشانه گرِ خواسته ها و آمال آنکه آرزویش را کرده است
وقتی آرزوی شخصی که در خانه و کاشانه خودش برایش مقدور نبوده با، حالا اسمشو بگذار همسر، که به زور گویی شوهرش اعتراض کرده و نخواسته ماشین بچه سازی چیه، کامپیوتر یا رُبات برای رفع احتیاجاتِ جنسیِ آقا، حالا فکر کن این اول شخص مذّکر نکره بخواهد در بارهٔ بهشت موعود صحبت کنه، بگذریم از جهنم و درکش.
مرا به خانه ام ببر به خانه ای که اسبهای سرکشش - هزار هزار بسویِ جوخه هایِ یأس، ترانهء اُمید را، نشانهء زمان کنند مرا به خانه ام ببر به سویِ دره هایِ لعنت خدا مرا به معبدی ببر، که کاشیِ مناره اش، که سنگفرشِ باغچه اش و ماهیان کوچک و سیاهِ حوض، وضویِ خون گرفتنِ اُمید را ز ساقه هایِ سمّیِ سراط شب، به یک نظر عیان کنند مرا به خانه ام ببر بسویِ کوچه باغِ پیر، که ازهمه گیاه هاش شرابِ اَرغوانیِ حضورِ شب به سنگفرشِ جادههاست مرا به خانه ای ببر که آجرش عروسکیست، چو سایه ها به دارها و تارِ آتشین دَمَش صلالهء فلاتِ عمر مرا به خانه ام ببر که تازیانه هایِ شب، خلوصِ پوچِ شانه هایِ مرگ را به بند بندِ روزها و اسبها ترانه است مرا به خانه ای ببر، که آفتابِ بودنیِ صبحهاش، کبوترانِ وحشی و اسیر را رمق دهد مرا به خانه ام ببر، تو ای سرودِ بودنیِ عشقِ من مرا به خانه ام ببر،تو -ای شکوفه هایِ شعرِ راستین
هنرمندی که اول
ایفای نقش کنه و بعد متن نمایشنامه اش را بخواند، درست مثل دلواپسی میمونه خودشو
تو هر آتیشی مینداز و بعدش میره ببینه سوخته گیش تا چه حد ِ
راه دور چرا بریم، همین نزول خواری منجمد اینجا رو بگو،
میرن رای میدن که جیرهٔ بیست و پنج درصدی سپرده ثابتشون قطع نشه، چوبِ تو آتیش که میگن، همینها هستند ، "آش
نزری"، به این رای بده،"سبزی خوردن مجانی"، اگه به اون یکی رای بدی
تو خیابون یانگ
نزدیکای سوپر خوراک؛ از دهات بگی بدتر شده، اون منت فروختنا شون به همدیگه، مثل
الاغ سوار هایی که یه راست از رو الاغ گذاشته با شنشون تو "ب. ام. و." یِ شاسی بلند، یا
اون خونه های ؟؟ میلیون دُلاریشون، بالا
دستِ مِیجِر مَک، تازه اینا ماهی سیاه های کوچولوشونَن، کوسه هاشون ناف بورلی هیلز حمومِ آفتاب میگیرن
