آنکه مرگ حق است

آنکه مرگ حق است

آنکه حق مرگ است

آنکه مرگ است حق

حقی نیست جز مرگ

جز مرگ حقی نیست

مرگی نیست جز حق

حق فقط مرگ است

دار آرزوست

آرزو بر دار است

بر دار، آرزوست

آنکه دار مرگ آرزوست

در چشم بخیل

در بخیل چشم

در بخیل، در چشم

دامون

گوش زمان

گوش زمان پر است از لَخت لَخت ِ هزاران من، که گفتند من و شنیدند من 

من هنوز در طنین هزاران من 

من هنوز در من 

گرفتار ِ من 

و تنها، من

دامون

٢٢/١١/٢٠١٣

بی آنکه لحظه ای

در شامی غریبانه نشسته ایم، بر نعشی که از سُم سطوران بر آن نه سر مانده نه تن

و آن سو تر، رمل جانکاه ِ بیابان تنها یی که گریخته، یکنواخت، میتازد به چشم‌ ، بی آنکه لحظه ای را مکث

سقوطی به چاه ِ بی پایان قهقرا

دامون

به صادق قلم انداز

١١/١١/٢٠١٣

ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیم

ما ز غفلت رهزنان را کاروان پنداشتیم

موج ریگ خشک را آب روان پنداشتیم

شهپر پرواز ما، خواهد به کف افسوس شد

کز غلط بینی، قفس را آشیان پنداشتیم

تا ورق برگشت، محضرها به خون ما نوشت

چون قلم، آن را که با خود یکزبان پنداشتیم

بس که چون منصور بر ما زندگانی تلخ شد

دار خون آشام را دار الامان پنداشتیم

بیقراری بس که ما را گرم رفتن کرده بود

کعبهٔ مقصود را، سنگ نشان پنداشتیم

*ناعش سودای ما از بس بلند افتاده بود

هر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم

خون ما را ریخت گردون، در لباس دوستی

از سلیمی، گرگ را صائب، شبان پنداشتیم

صائب تبریزی 

*
به نظر من معنی این بیت به این شکل است: از بس هنگامه خدا و جذا دادنش حتی برای جرمی نکرده را در گوش خودمان خواندیم
 هر بلایی که سرمان آوردند را هم از ( از روی خُرافه) دست سرنوشت( دست خدا) پنداشتیم

 .صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان  زاده شد

 .در جوانی به هندوستان رفت و از مقربین دربار شاه جهان شد

 .در سال ۱۰۴۲ هجری قمری به ایران بازگشت و به منصب ملک‌الشعرایی شاه عباس ثانی درآمد

. وی در باغ تکیه در اصفهان اقامت کرد و همواره عده‌ای از ارباب هنر گرد او جمع می‌شدند 

. در سال ۱۰۸۰ هجری قمری وفات یافت و درباغ تکیه در کنار زاینده‌رود به خاک سپرده شد

 

در لبه

در لبهء پرتگاه ِ این ناکجا که تنها انزوایش ختم نام ماست، ایستاده ایم

جرم، مرسوم آمیانهء بودن است

و سربازان مقوائی، انتظار رسیدن گلوله هایشان را با تن ما میکشند

مصروف و مُچاله

مثل کاغذی به کناری افتاده آرزوهامان

مرغ جان

اُفتاده در میدان مشق ِ تیر

عشق دیگر نیست

این انجماد شبق فام دیگر یست

دامون

٣١/١٠/٢٠١٣

و شقالان در گوشه ای

تکیده ایم، از این توده ء منجمد که ا یستاده در صحنه‌ ء زندگی
مثل ماسیده های محبت، به پیاله ء چشم
وشیرازه ء این نمایش چندش آور که در  اصل، سیلی ِ سردی بیش نیست
که مینوازد بس جانخراش لاله های گوش را
 سرما و انجماد از حد بی نمکی هم گذشته است و کارد، از استخوان
*
سنگتراش پیر، جمله ای دیگر را با ضرافت ممکن به قانون استبداد نقش میکند
و شقالان در گوشه ای، نیمی از حمایل انسان را با اشتهای  شیطانی، تکه تکه میبلعند
با صیقه ای موقت و شیرین



دامون

٢٨/٠٩/٢٠١٣

نمایش

در رواقی خالی از اندیدشه های مُضحک، مُنتهی به دوره ء رنُسانس

و چینی شکسته ء استخوان های بالیه

.گنجینه ای، انباشته از تنوع زین ِ اسب و اُلاغ به چشم میخُرد، با خرمُهره های درخشان

:به گفته ء دیگر

این همان "استر هُمایو نیست"، که د ر ظا هر، رداده ء امثال و حکم به تن دارد

*

*

ما مانده چون شمع شب افروز بر صفره ء ِ بادام مغز ها

وآن اژدهای خون آشام

که دم عقرب زاده اش، ز گوشهء آستین پیداست

دامون

٢٦/٠٩/٢١٣

به ی. رُیایی

خاطره

دستهایی بود در این باغچه، سبزکه تو گفتی، در بهار شکوفه داده اند

صدای‌ آب، هر از چند وقت، میشست رکود غبار را، از برگ برگ ِ ‌سبز ِما

آسیاب ُمراد، میگشت در چرخش زمان، بی آنکه پر شود کاسهء صبر از ضُلال ِ بارانی

من ما بود و آرزو 

 نقشی نه در‌ سرآب

دامون

٢٤/٠٩/٢٠١٣