باران

 

جاری ابرها را در جنگل بی پایان ستاره ها

از هر کنارهء آسمان نظاره گرم

میخروشد در تاریک مُدام پژواک ِ یک یک توده ها ی مُتمادی

همچون قراولان‌ِ سلطانی قدار بند

میبارد از هر گوشه ء نهان، بر بوته هایِ خشکیده و اطشان

قطره قطره چکه های باران

 

آه ای فرشتگان زیبا

که آبستن شکوه بارانید

و میبارید دانه های عصیان زا در رعد هر صدا

با واژه، با حرف، چگونه توانم بیانتان؟

 

چگونه توانم نوشت شمایان را به رویِ سطح این کولاب شور؟

 

دامون

ایران در ساعت ۲۵

 

ساعت ۹:۱۷ دقیقه صبح روز پنجم

مرداد ماه سال ۱۳۵۹ بود که در اتاق باز شد و پرستاری

گفت: شاه مُرد

شهبانو به همراه شاهزاده رضا و شاهدخت فرحناز در بیمارستان بودند، اما علیرضا و لیلا بخاطر سن شان در بیمارستان

حضور نداشتند. پزشکان و پرستاران زیادی در اتاق بودند

اما کسی را به اتاق راه نمی دادند، صدها خبرنگار و عکاس

پشت دراطاق سی سی یو بیمارستان و در حیاط بیمارستان جمع بودند این خبر به دنیا مخابره شد:

پادشاه ایران مُرد

ساعت حدود ۱۱ صبح بود پرزیدنت انور سادات با لباس نظامی به بیمارستان رفت و مستقیم به اتاق شاه رفت

دستش را روی قلب شاه گذاشت و به زبان انگلیسی گفت

تو در ساعت ۹:۱۷ دقیقه مردی و ایران در ساعت ۲۵

آن روز کسی نفهمید پرزیدنت انور سادات چه گفت معنی ساعت ۲۵ چیست!؟

انور سادات به کاخ ریاست جمهوری مصر رفت و در یک مصاحبه مطبوعاتی با شرکت صدها خبرنگار خارجی و داخلی شرکت کرد انور سادات گفت

جهان عزا دار شد ... امروز مردی از میان ما رفت که خواهان صلح بود، بعد او خاورمیانه رنگ آرامش و آسایش بخود نخواهد دید او فقط پادشاه ایران نبود او پدر بزرگی برای منطقه خاورمیانه بود روزهای سختی را پشت سر گذاشت، او برای دفاع از کشورش در مقابل دنیا ایستاد او امروز صبح مُرد اما ایران در ساعت ۲۵ از حرکت ایستاد

این خبر به ایران رسید ساعت ۲ بعداز ظهر روزنامه کیهان و اطلاعات با خط درشت نوشتند: شاه مُرد ...

عده ای از مردم شاد شدند، در خیابان ها رقصیدند، خبری از گشت ارشاد نبود، بهم شیرینی و شکلات و آدامس خروس نشان می دادند

درست خاطرم هست در قسمت آگهی های ترحیم و تسلیت روزنامه کیهان کسی نوشته بود

پنج مرداد ۱۳۵۹ ، ساعت ۲۵ مردم ایران بود

هرگز کسی نفهمید این آگهی ترحیم از طرف چه کسی در کیهان چاپ شده بود

فرانسوی ها ضرب المثلی دارند که حرکت روز و شب ۲۴ ساعت است و ساعت ۲۵، ساعت مرگ است

به واقع ساعت مرگ ایران بود

کدام دشمن می توانست در عرض ۴۰ سال

جنگلهایمان را نابود

رودخانه هایمان را بی آب

دریاچه هایمان را باتلاق

تالاب هایمان را خشک

مزارع مان را ویران

دشتهایمان را کویر

آثار باستانی مان را تخریب

صنایع مان را ورشکسته

فرهنگمان را نابود

هویتمان را تحقیر

کشاورزمان را دربدر

معلمانمان را بیچاره

کاسبانمان را دزد

پزشکانمان را بی و جدان

جوانانمان را معتاد

زنان مان را منزوی

نخبه هایمان را فراری

دانشگاه هایمان را بی خاصیت

دانشجویان مان را کم سواد

اساتیدمان را منفعل

بازنشستگانمان را محتاج

کارمندان مان را بیکار

کارگران مان را گرسنه

کارآفرینان مان را بدهکار

بانکهایمان را کم رمق

مسئولانمان را اختلاس گر

مدیرانمان را رانتی

پاسپورتمان را بی اعتبار

و پول ملی مان را چهار هزار برابر بی ارزش کند ؟؟؟

میخوام اینقدر پخش بشه که هیچ ایرانی نباشه که این متن رو ندیده باشه.

1

Vali Navid

Vali Navid

کویر ٢

 

در این دَق دَقه ها که مثل کابوس در دوران است، کلام من, به سوی توست

و هر دقیقه ام ، همه ......

و خشکسالِ ماضی امروز

من، هر عاشقانه که سرودم به پای تو بود

تو ای شمای ِ من، آه، ای که در شمخمزارم، بزر زنده ماندن، ای بَزر من

**

و در این دَق دَقه ها که مثل کابوس در دوران است، کلام من, به سوی تواست

پیلهء حرفم هنوز هم به سوی توست که عاشقانه سوختی ام, بدون خود‌، ای عشق، ای دوای کمیابم‌

آزادی 

دامون

٠٦/٢٤/٢٠١٦

چو ناکس به دِه کد خدایی کند

چو ناکس به دِه کد خدایی کند

کشاورز باید گدایی کند 

در این خاک زرخیز ایران زمین

نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود

وز آن ، کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان

گُنه بود آزارِ کس پیششان

همه بنده ی ناب یزدان پاک

همه دل پُر از مهرِ این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد

ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود

گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا ، رفت آن دانش و هوش ما؟

که شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان؟

کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خوار؟

خرد را فکندیم این سان ز کار

نبود این چنین کشور و دین ما

کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود

همه جای مردانِ آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت

کشاورز ، خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آن که بودی دبیر

گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت

نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت

که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد

که نان آورش مردِ بیگانه شد

چو ناکس به دِه کد خدایی کند

کشاورز باید گدایی کند

مصطفی سرخوش

مصطفی سرخوش، شاعر و دبیر ادبیات بود

شهرت وی به سبب سرودن شعر مهر میهن است

مصطفی سرخوش در آلمان کشاورزی خوانده بود و آنقدر به فارسی

عشق می‌ورزید و آن را خوب می‌دانست که برای تدریس فارسی در دبیرستان البرز استخدام شد. از وی به عنوان یک ملی گرا نام برده می‌شود که دربارهٔ ایران کهن دیدگاهی کاملاً آرمانی داشت

کوچ

 

بعضی وقتا که کلاتو قاضی میکنی

میبینی کوچ شاید

راه حل ‌ِ مشکلاتت نبود

حیف اون وقت که گذشت‌  بدون دیدن این گفتنی ها

که تو فکر میکردی، که فقط

توی داستا نای  قدیم

یا تو کتابای خطی، از اونا یاد شده

انبیا و اشقیا

برج و بارو

که درست کرد یکی

با سر و کلهء  بد بخت و بیچاره ها

حالا، راه دور چرا بریم

همین که باید هر دهه زجر بکشی

و نفهمی که چرا، این سقوط قهقرا

یا شنا تو لجنا

انتخاب ما چی بود

رای و رای ما کجاست

سبزی ِ کوههای شمال

هنوز یادم مونده

یه رقمایی بوی مطبوع ذغال

معنی سبز شدن یا که بستن امید به یه چیز تازه تر

مثل حرفی که سر دو راهیها وا نسه

لجنآب جامون شد

زهر مار که شربتی سبز نماست

قوت افطارمون شد

هر کسی کار خودش بارش شد

هر کسی جای همه داشتنیا آتیش به انبارش شد

من و تو

زیر کبودی این آسمون

مثل اون اسب کهر که نشون ماه

رو پیشونیش از قدیما حک شده بود

فرقی  با هم نداریم

سایه هامو نو

اگه خوب نگاه کنی

مثل سایه

ما رو دنبال میکنن

من میدونم برای چی

میدونی برای چی؟

برا اینکه ما از اول

توی پوست جُبهء خودمون بودیم

خوبی ِ به دیگرون

گفتن راست و دروغ

فکر و انکار اینکه

کسی بهتر از ما نیس

کور مون کرد شاید

یک کمی مجنون مون کرد شاید

شایدم تقصیر اون آفتاب بود

که تو داستا نا و افسانه ها از چنته ء درویش در اومد

کورمون کرد که با یک اوردنگی

 بخت و اقبالمونو

آینده بچه هامونو

مث ریش و قیچی

مث ساتور و کنده چوب

دادیم به دست اون جوونمرگ قصاب

که ببُره برامون پیرهن چل تیکه کنه

که هزار رنگ کنه

هزار  و یک گوشه کنه

 *

شاه با اون بال و پرش

لشگرش دور و برش

به کس کسونمون نداد

به همه کسونمون نداد

دل و دست ما فقط دشمن بود

که خنجر زهر رو تو کتفمون جا داد

* 

چی بگم، این لباسی که برا خودمون دوختیم

مثل کلاه گشاد ی میمونه

که پشمی بهش نیست

به زبونی دیگه

 بدرد جشنای دو هزار و پونصد ساله

بیشتر میخوره

دامون

به م.آرمان

هفدهم خرداد ۱۳۹۲

بر جاده های تُهی

 

امروز داشتم به اخبار علمی نگاه میکردم، میگفت با تلسکوپ هاول دانشمندان نزدیکترین کهکشان به کهکشان شیری که خورشید ما هم خورده ای از آن است را رصد کرده اند و در آن بیشتر از یک میلیاد خورشید همتایِ خورشید ما وجود دارد و گِردِ هر خورشید چندین کُره ء گُدازان تا  خاکی وجود دارد و در بین آن کُرات حتی میتوان زمینی پیدا کرد که قابل کشت باشد، مدتی فکر کردم، دیدم حتی اگر هزار و پانصد سال نوری بینِ ما و آنها هزار  فاصله باشد، زمین های مزروعی آنجا بر دلم نمینشیند، حتی اگر برایش دل بمیرد، چرا که اهمیت کِشتن و برداشتن از دست رفته، به هر کجای هرکهکشان که سفر کنی، بجز کِشتهء خود دگر ندروی؛ یاد شعر حافظ افتادم  جایی برای خنده نبود، طنز تلخی بود

دامون

به ی. رُیایی

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

 

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه موی تو گرفتاری هست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

صبر بر جور رقیبم چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

باد خاکی ز مُقام تو بیاورد و ببرد

آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

جان و سر را نتوان گفت که مقداری هست

من از این دلق مرقع به درآیم روزی

تا همه خلق بدانند که زناری هست

همه را هست همین داغ محبت که مراست

که نه مستم و در دور تو هشیاری هست

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست

سعدی

عصیان - امید طوطیان

ما

 

،در نهایت

بودن

معنی خویش را در ما خلاصه میکند نه در من، یا تو ِ تنها

بودن ِ ما کلمه ایست همسو علیه ِ استبداد

و تَرد ِ مرگ از اطاق این خانه

ما

همسو

ما ایرانی

و ما یک خون

در یک شریان

ما

من

وتو

و عزیزان ایستاده به گُردهء این خاک ِ ملتهب

*

ما

سئوالی بیجواب

در تفکر اینهاست

دامون

٢٤/بهمن/ ١٣٨٩