جوانمرد قصاب

بیچاره آنکه عطف زمان خویش را، معجزه ای الاهی، در چشم تو دید  وگردن،  به افسارِ تو آویخت

وای بر حال آن  بیچاره گردنش. 

 آنکه مرگ حق است، آنکه چگونه بمیری، حکایتی دیگر.

دامون

۰۹/۲۱/۲۰۱۸

بن بست

در عصری که حربه ای کارساز نیست جُز اعدام، قطع دست

یاکه سنگسار، تا پُر شود کوزهء دل از وحشت.

در عصری که مکتوب و اندیشه ای دگر، کذب است

 یا محارب با خُدا.

و تا چشم در این ورطه میتوان نگرد، هر طرف

در هر خِطّه، جوخه ای از آدمک های ِ کاغذی به قطار

که میتراوند در سوت ِ دود، گلوله های ِ جانخراش را

و هزار زهر مار ِ چندش آور ِ دگر که رفته از یادم

همه و همه

و تصویر این مُشت قاطر ان ِ عقیم

به روی صفحه ای هفتاد و دو اینچ

از بوق سگ تا عصر غمگین .

و آن ریش و پشم ‌ کریه

با حرفهای مُفتش که، ماست را هم سیاه میداند.

گرسنه گی، نه غذا نه شام درون صُفرهء افکارم،

آواره، در به در به دنبال تکه ای نان

میدوم

 میدوم در هر کناره ء این جمهوری ِ استبداد، مُدام

دامون

۱۲/۰۶/۲۰۱۹

در سراشیب

در بیاور آن میخ انفجار‌ِ را از مغزم

آن ریگ شهاب گونهء مزاحم را، از کفشم

میخواهم زنده بمانم

زندگی کنم، این چند روزهء دنیا را

عشق بورزم به جای سجده به تو

در آزادی بمیرم

بدون درد سر بستن دستمال آخرت تو به شقیقه ام

یا آن قُل و زنجیرت به ریشه ام در اوین یا گوهر دشت

بُرو، بُرو بهشت

من

من به جهنم

میخ نحص طویله ات نیست آنجا در سرم

به جهنم

ریگ در بایستی ات نیست آنجا داخل کفشم

به جهنم

اگر آدم بخشید بهشت را به یه گندم

من بخشیدم همه را به تو

به بهای ِ یک حلِ پوک

بُرو به گُم

بُرو، بُرو بهشت

در بیاور

آن پنبه را از گوشت

دامون

١٩/بهمن/١٣٨٨

نگرش ٤

آیندهٔ نزدیک

جهان منادیِ تغییر خواهد شد ، در آیندهٔ نزدیک

 و موریانه های ِ عقیم، دوباره بر تناول تاریخ میشوند.

دست بشر، اینبار، چون  خنجری دو سو پیِ خویش  میزند

و تمدنِ بزرگ

 گذاره ای مختوم میشود. 

گذشتِ زمان، طراوشٍ تمام یاخته هامان را، چون کتیبه ای  شاید، به سنگ میکوبد.

دامون 

۳۱/۰۱/۰۱۷

گذاره ای مختوم:خطی امتداد یافته

یاخته: سلول

این شاید یک خوشبینیِ قبل از یک بدبینی به آینده  باشد، به آینده ای تاریک که از بدی بخت انسان، هم امروز وضعش روشنه؛ مثل ماستی که ترشیده گیش از تاقار شکسته اش که مثل ماه تو پیشونیش نشسته پیداست، اصلاً هرچی زار که بزنی، لام از کامش در نیاد یعنی، امثالِ همین پیِس ها را اگرکه دنبال کنی، میبینی کپی همونهایی میمونه که زنها شو نُ، عرب ها میگاییدند خیالشون هم نبود همین مردم مقواییِ امروز که بوی تهوع تاریخ میدهند.

دامون

چشمک بزن ستاره

الماس دونه دونه

تو آسمون افشونه

خورشید خانوم خوابیده

رنگ هوا پریده

شغالا خندون شدن

خوروسا پنهون شدن

روباه مکار اومد

چارسو رو بست با کلک

هاجستن و واجستن

تو حوض نقره جستن

دیگ حلیم داغ داغ

دست و پا ها شد چُلاغ

بگیر و ببند فراوون

قداره بند فراوون

ولگردا ی چندر قاز

رئیس  زندون شدن

بگیر بکش کارشون

مرده ها نُشخوارشون

خیابونا جُلوونگاه

مدرسه ها قبرسون

مردا  روی مخته

پشتسر  ِ هم  یه تخته

دستمال بدست و  خندون

 قالی رو  بنداز  تو  ایوون

اوسا بدوش کارشون

آتیش به انبارشون

مردوم و خواب کردن

تو گوشاشون چوب پنبه

اتل متل تو توله

آینده مون چه جوره

پولا رو بردن هندسون

برای باغ و بستون

هاچین و واچین تموم شُد

عمر ِ جوونا حروم شد

نه دانش و نه ثروت

نه مملکت نه حرمت

هرکی هرکی کارشون

شمش طلا مالشون

تو اینگلیس و آلمان

آواره های ایران

الماس دونه دونه

تو آسمون افشونه

خورشید خانوم خابیده

رنگ هوا پریده

چشمک بزن ستاره

تو ابر پاره پاره

تا بدونم که هستی

چشمام و غم نگیره

دلم و ماتم نگیره

دامون

٢١/٠١/٩٢

مارکوس

در تموز روز

میان حقیقت و دوُروغ، راهِ بسیاریست، چون فاصله بینِ زمین و ماه.

 تو، گفتی شراره ٔ انتقام  در حقیقت نقش میبندد، وقتی، دوروغی در روشنی روز، حقیقتی محض میگردد، میافشُرد مرا همچون تناول باران، به خشگ بیابان.

 تو، گفتی، ساطور، بر گُردِهٔ " حقیقت" نشسته، در تموز روز.

*

 طنینِ پژواکی، به بانگ میخواند: دروغ بود، آنچه تا به حال، حقیقت بود.

*
میان حقیقت و دوروغ را،  مجالی نیست، و پیکر زمان از حقیقت خالیست، تو گفتی، که جوینده گان حقیقت تا به حا ل، آب در هاون دروغ کوبیده اند، در این تموز.

بس نا بخردانه، میرقصد، چون کولی سرمست، آنکه، دانسته، خویش را به بیراهه میزند.

آه که آرزو نقشی بر آب است، و او هنوز ، چشم بسته بر آن.

*
تو گفتی، پاشیده در همه جا، بذرِ شکِ نبود.

دامون

۱۲/۰۹/۲۰۱۸

پ س:

 _    در تَموز روز یا تموز روز، اینجا پایان روز، هنگامی که آسمان درست وسط تاریکی و روشنیست.

     _     هاون دروغ، آن هاون را گویند که در آن آب کوفتندی.

_     پیکر زمان،  اتفاق افتادن با  انسان، از بدو تا اختتام او.

_     مُواَزنِ ظلم، اینجا معنیِ پیام آوریست، از  حضوربربریت در قرن معاصر،

_     بذرِ شکِ نبود، اینجا همان تخم لقِ دروغ است و
نمایشی شرم آور از یک قحطیِ  پیش ساخته، به زبانی همانند نُت آن فلوتِ صِحر آمیز، از حقیقتی پیام آور است، که همه چیز را خواست خدایی میداند زاییده از انگارهء خویش و نه هیچ چیز دیگری.

روز زن

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار

و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های بهشتی را

هنوز آدم

در گُمانه نشسته

که

بگیرد

به تومار کشد

به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم

زبانه میکشد

از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش

روز زن

مبارک باد

دامون

١٧/١٠/١٣٩٠