روز زن

در این مُقام که مفلوک مانده در انکار

و خاک هزار سالهء انتظار ِ معشوقه های بهشتی را

هنوز آدم

در گُمانه نشسته

که

بگیرد

به تومار کشد

به دار آرزو ها کشد و صد هزار افسانه ء دیگر که هر از دم

زبانه میکشد

از تبخیر خمیری به قوام نیامده، در مفرق اندیشه اش

روز زن

مبارک باد

دامون

١٧/١٠/١٣٩٠

روز ِ مُنعکس

در مدار این دایره که ما در دورانیم

در رُخست ِ این روز ِ مُنعکس

که مثل گاو

بر پیشانی سپیدمان نشسته
و در کنار این شاپرک های هر جایی، که حتی

سهم موریانه ها را هم، بالا کشیده ا ند
اگر  که خوب بنگری، اگر که آن بصیرت ِ اجبار  را

 نواله‌ ء روح وا مانده در خلصه ات کنی، خواهی یافت، آری

خواهی فهمید: که از این راه از میان بُرده، راه ِبرگشتی نیست و حتی

 رد پايی هم
 از گذشته ء درنوردیده در قفا

این

تنها عشق است، آمیخته با حصرت

، تنها ما،  
در رُخست ِ این روز  مُنعکس، در کنار این شاپرک های هر جایی

و این انعکاس کاذب شادیها

که میتازد تازیانه ی خوشبختی را

به کتف نازُکِمان

دامون

دوشنبه ١٥ آبان ١٣٩١
۰۱/۰۳/۲۰۱۹

روزی نه چندان دور

روزی نه چندان دور- داستانم، به پایان میرسد- بر به دست خویش

بر به دستی که، مأمور است و، معذور

دستی که در پناه ِ آستین، خنجری پنهان را در خَفا، بر به کِتفم، نشانه است

دستی که در بی گناهی آبیِ تطهیر، سخت میشویَد، بد و خوب مرا به خون

و عاجز از، دوچشم،دو گوش و زبان است، مأموریست معذور

***

و اما

در نبود من

زنانی یائسه  از جنس خواهرانِ روحانی

در بَدر شب،  

 نُقل و خُرما ئی را

بر به شهادت

به بی گناهی خویش

بر به کام تلخ  پرسشگران نشسته به بُحد

پُر زِ شَهد میسازند

***

روزی نه چندان دور، نشسته

بر به کتفم، چو خنجری

دامون

١٧/٠٧/٢٠١٤

نمیشود که گفت نه

نمیشود که گفت نه

اما

راضی به رضای خدا هم نتوان ماند دراین ماسیده ء همچو ماست که برماست

و نتوان جدا شدن ازآن

چرا که

شاید رسوخ ریشه‌ ء ما در خاک از شیرازه بیرون شود با این شهاب های رنگارنگ که میدرند سینه ء آسمان را در اوج

**

راضی به رضای چه کسی باید بود؟

که بیاید  روزی، و شمشیر زنگار بسته ی خویش را، از نیام  بر کشد و به جای افشاندن تکه تکه ء نان، بیافشاند فواره های خون در قنات شهر

و دوباره

قصهء دندان و سنگ

قصهء زندان و یوق

قصهء، آتش و باران سرب

داستان قهقرا افتادن ِ در چاله ای با دست خود

**

به امید چه کسی باید بود؟

که بیاید روزی

و صد هزار زهر عقرب و مار را

که حتی در دکان هیچ عطار هم  پیدا نتوان کرد را 

دوای دردِ ما کند؟

دامون

دی

۱۳۹۱

زمان وقتی گذشتن را کند آغاز

در این تنگآب ِ ناکامی در این گردآب ظلم و خون، در عصر آهن و پولاد

زمان وقتی گذشتن را کند آغاز

برای کوچ ِ شبگردان، درون ِ کوره راه ِ شب

اگر شمشیر و سر نیزه، اگر باران سنگ و شن

تفاوت را چه میباشد
که باید رفت

و باید قصه را کوتاه

۱۲/۰۹/۲۰۰۹

یک اتفاق ساده ی تحمیلی

هر چیزی را یک آغاز واجد است که به پایان انجامد و اگر نِی، هیچ آغازی را پایان نیست.

این معنی کاملی از ندانم هاست و ما، در آغازِ یک پایانیم، و خود نمیدانیم،

همیشه میگوییم که گذشته گذشته است و آینده، اتفاقی کاذب است

و ما از اینجا

 یکراست میرویم به خانه ای دو نبش در بهشت برین که از شمال تا به جنوبش شراب چون سیل جاریست

وحوری و غلمان، و بوی خدا را، توان خرید در دکان عطاری.

*

 هر چیز را  آغازی  واجد که به پایان انجامد

و اگر نِی

هیچ آغاز را نیست پایانی .

و ما همه، تا به حال ادامه به انجام هیچ داده ایم .

و ما به هیچ، پر دادیم

و ما به هیچ بال

که ببپّررد

و بُتی بزرگ را به نقش بنشیند.

هر چیز را آغازی واجد، که به پایان رسد، و اگر نِی، هیچ آغازی را پایان نیست.

  دامون

۰۱/۲۴/۲۰۱۹

رودهای زُلال

از این دیار
که در آن
علفی از آبی خبر ندارد
و رودهای زُلال همه از گونه
سراشیبند
تو دستی را حائل
به فرض اینکه گیرد دست تو را
در اندیشه مدار

*
در این دیار
در طنین هر آستین
شعبده دستی
آنچُنان که در افسانه نگنجد
خنجری آهیخته
چون دم عقرب را
به کتف نازکت نشانه است
و حتی عشق را هم باید
در پستوی خانه پنهان داشت.
آوای آن چکاوک
که میخواند به آواز :" هنوز به صبح مانده دو دانگ" ، در رف هر خانه
ماند به جای.


به س.ش


دامون

١٦/٠٢/١٣٩١

درمان و دارو برای دیگران، مرگ برای بیماران ایرانی

سرزمین

این خاک و گرد که روی سینهء ماست

این شعله ور نسیم زمستان

این، که میبلعد کالبُد هر زشت و زیبا را در ضمیر خویش

حتی سرشته‌ ای موضون را از نواله ای در خون

این زمین، که الوان است و خواستگاهِ تن ماست

این مرز پُر گُهر

خانهء ماست

دامون

٢٠/٠٣/١٣٨٩